Saksen's

magische

zandsteen

riep

me

–

Adam

Ondra

Zandsteen heeft als gesteente een heel eigen magie. Of het nu het rode zandsteen is dat imposant boven de woestijn van Utah uitsteekt, de fijnste korrel van de Fontainebleau-blokken in een rustig bos, of een legendarische zandsteentoren op de Duits-Tsjechische grens. Ik heb het gevoel dat er, tijdens het klimmen op zandsteen, een diepe verbinding ontstaat tussen je vingertoppen en het gesteente. Zandsteen heeft de mooiste vormen en voelt prettig aan.

Ondanks mijn voorliefde voor zandsteen was er één klimbos dat ik altijd heb verwaarloosd, ook al is het een van de grootste klimgebieden ter wereld met een enorme impact

Ik was dol op de verhalen die mijn ouders vertelden over het Saksisch zandsteen, over de ervaringen die ze opdeden op deze ruwe rotswanden van deze torens. Mijn ouders ontmoetten elkaar zelfs tijdens een van hun weekenduitstapjes naar dit paradijs. Nog in de jaren 80, toen onderdrukkende regimes in Tsjecho-Slowakije en Oost-Duitsland de staten bestuurden, was klimmen de ultieme vrijheid.

Dat weekend in de koude november van 1983 klom mijn vader de Direkte Superlative IXc, een van de meesterwerken van Bernd Arnold, de levende legende van het zandsteen die honderden en honderden routes heeft ontwikkeld. De naam zelf, Superlative, prikkelde mijn verbeelding – hoe gaaf moet deze lijn niet zijn!

Ik waardeer altijd de ethiek van het lokale klimmen – grote runouts, routes van onderaf openen, extra bescherming met slingers en knopen – maar het verbod op magnesium was altijd de reden waarom ik er niet naartoe wilde. Ik hou van mijn magnesiumzakje en het magnesium daarin. Ik vind het fijn om mijn vingertoppen plakkerig op de rots te voelen. Ik klim graag onder goede omstandigheden. Zweethanden op zandsteen is precies het tegenovergestelde. Ik dacht altijd dat klimmen zonder magnesium vervelend zou zijn en niet erg leuk... Maar die LIJNEN!!! Ze roepen me... Het is misschien de moeite waard om het te proberen.

Enkele jaren geleden nodigde ik Robert Leistner uit om routes voor me te zetten. Hij was een IFSC-routezetter met veel ervaring en het was nuttig om met hem te klimmen terwijl ik me voorbereidde op de Olympische Spelen. Maar hij is ook een ervaren zandsteen klimmer en Saksen is zijn thuisspeeltuin. Hij liet me foto's zien van zijn meesterwerk genaamd Vertreibung der letzten Idealisten en ik was meteen verkocht.

Enkele jaren later belde ik hem eindelijk en vertelde Robert dat ik zou komen! En op de allereerste dag gingen we samen kijken naar deze opvallende lijn. Als het gaat om single-pitch klimmen, is zandsteen in Saksen moeilijk te overtreffen wat betreft de schoonheid van zijn lijnen.

Vertreibung der letzten Idealisten (redpoint-graad XIIa, Franse graad 8c) bestrijkt het midden van de westwand van Nonnengärtner, deze verbazingwekkend esthetische slanke toren. Ik dacht er niet eens aan om deze klim onsight of flash te proberen. Ik wist dat het onmogelijk zou zijn. Het enige wat ik wilde was proberen hem te redpointen. Maar dit is geen gewone sportklim; net zoals Robert deze route ground up heeft geopend, moest ik ook ground up gaan, van ring naar ring klimmen, een aantal flinke vallen maken, voordat ik de belangrijkste moeilijkheden kon overwinnen. Het allemaal doen zonder te vallen, zonder magnesium, met zweethanden voelde als een zeer moeilijke opgave. Maar zonder magnesium moet je nog strategischer omgaan met je huid en kon ik geen pogingen verspillen. Ik wachtte tot laat in de middag op wat bewolking en zette me schrap voor de redpoint-poging.

Het is een voorrecht om zo op de wand te staan. Elke meter die je wint, word je meer blootgesteld en het klimmen zou zo aangenaam zijn geweest als ik niet constant aan mijn zweethanden had gedacht. Op sommige momenten had ik het gevoel dat het eigenlijk geen probleem was, om me vervolgens twee moves hoger heel zweterig te vinden en te vechten om op de wand te blijven. Maar een beetje rust op betere grepen, een lichte bries en daar was ik weer, verder gaan op deze prachtige reis.

Ik begon de toestand van mijn vingertoppen te negeren en genoot van het klimmen zelf terwijl ik hoger kwam. Het enige recept is: als je zweeterig bent, probeer je het gewoon en klem je meestal harder! En het werkte om over het crux te komen en de klim te voltooien! Het was emotioneel en ik wist dat Saksen me echt had gegrepen, want ik wist dat het eigenlijk mogelijk was om hard te klimmen zonder magnesium, en je kunt ervan genieten, zodra de grepen incut zijn, hoe klein ze ook zijn.

In de resterende dagen kon ik enkele klassiekers beklimmen van de meesters van het zandsteenklimmen, Rübezahlstiege VIIIc van Herbert Richter (1960) of Ausflug ins Nirwana Xa van Bernd Arnold (1983). Het was geweldig om deze routes te klimmen en onder de indruk te zijn van de moed van de eerstebesteijgers die ze zoveel jaren geleden hebben geopend.

De laatste dag was het tijd om naar de Circus Maximus te kijken, de moeilijkste route geopend door Robert Leistner, die nog steeds wacht op zijn eerste redpoint. Dit was een perfecte laatste dag, want ik maakte de eerste herhaling (volledig vrije herhaling met vallen en rustmomenten, maar geen redpoint). Dit is werkelijk een van de mooiste lijnen die ik ooit heb gezien. Een massaal rotswand van 60 meter, met een perfecte lijn precies in het midden. De eerste 10 meter zijn minder moeilijk en daarna is het constant zwaar in zijn geheel, waarbij kleine pockets en crimps worden gecombineerd met zeer glibberige voetplaatsingen en geen rustmomenten. Een redpoint zonder magnesium zal zo moeilijk en zo gaaf zijn, en ik zou graag ooit terugkomen!