Ξεπερνώντας

το

κλειδί

της

διαδρομής

–

Ενδυνάμωση

μέσω

της

αναρρίχησης

Η αναρρίχηση δεν είναι πλέον περιθωριακή. Δεν απευθύνεται μόνο σε παραστρατημένους εφήβους ή κοινωνικά απροσάρμοστους. Οι πόρτες έχουν ανοίξει διάπλατα. Με γυμναστήρια παντού, είναι πιο εύκολο για τον κόσμο να γνωρίσει το άθλημα. Αυτό δεν ήταν πάντα έτσι, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Το φθινόπωρο του 2005, η Steph Davis έγινε η πρώτη γυναίκα που αναρριχήθηκε ελεύθερα στον τοίχο Salathé του El Capitan, μόλις 10 χρόνια μετά την ιστορική ελεύθερη ανάβαση της Nose από τη Lynn Hill.

Πέρα από αυτά τα σημαντικά επιτεύγματα για το άθλημα, τα κατορθώματα και οι επιτυχίες των γυναικών στην αναρρίχηση έμεναν σε δεύτερη μοίρα. Σε ένα ανδροκρατούμενο άθλημα, οι γυναίκες προόδευαν στον κόσμο της αναρρίχησης, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Όχι επειδή ήταν λιγότερο ικανές ή εντυπωσιακές, αλλά επειδή δεν προβάλλονταν αρκετά — όχι μόνο τα επιτεύγματά τους, αλλά και οι ίδιες οι ευκαιρίες πρόσβασης σε υπαίθριους χώρους.

Για την Katie Lambert, αυτά τα ιστορικά επιτεύγματα γυναικών, μαζί με κάποιες τυχαίες συναντήσεις σε υπαίθριες αναρριχήσεις, της άναψαν τη φλόγα. Βλέποντας άλλες γυναίκες να ανοίγουν διαδρομές και να κατακτούν μερικές από τις πιο εμβληματικές γραμμές στον κόσμο, πίστεψε ότι μπορούσε να το κάνει κι εκείνη – είδε τον εαυτό της στον βράχο. Σε μια εποχή πριν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη διάδοση του διαδικτύου, η ορατότητα ήταν σπάνια, αλλά είχε μεγάλη επιρροή.

Το μέλλον ανήκει στις γυναίκες. Δεν είναι πλέον ασυνήθιστο να βλέπουμε μόνο γυναίκες να κάνουν αναρρίχηση σε βράχο, να κατακτούν μαζί κορυφές και να σημειώνουν διαρκώς σημαντική πρόοδο, θέτοντας νέα πρότυπα στο άθλημα τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Η αναρρίχηση έχει γίνει ένας χώρος για όλους. Περισσότερες γυναίκες, άνθρωποι από φυλετικές και εθνοτικές μειονότητες και κουίρ κοινότητες βλέπουν πλέον τον εαυτό τους να εκπροσωπείται στο άθλημα. Αυτός ο εκπληκτικός χώρος που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε έχει γίνει μια ευκαιρία για όλους να τον κάνουν δικό τους και να καλλιεργήσουν τη δική τους αγάπη για την αναρρίχηση, όσο διαφορετική κι αν είναι αυτή σε σύγκριση με την εμπειρία του ανθρώπου δίπλα τους.

Με αυτή τη ραγδαία ανάπτυξη του αθλήματος, παραμένουν ερωτήματα. Πώς θα μυήσουμε όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους στο άθλημα, ώστε να ασκούνται με ασφάλεια; Υπάρχει άραγε όριο στο πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν οι γυναίκες και το άθλημα της αναρρίχησης; Τι ακολουθεί; Μπορεί να μην έχουμε τις απαντήσεις, όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο: οι γυναίκες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο σε ό,τι φέρει το μέλλον. Θα συνεχίσουν να στηρίζουν η μία την άλλη μέσω της καθοδήγησης, των συνεργασιών αλληλοϋποστήριξης και της ανταλλαγής ιστοριών και εμπειριών. Αυτό είναι το νήμα που μας συνδέει όλους, το σχοινί που μας οδηγεί στην κορυφή.