Katherine

Choong

—

Η

πρώτη

γυναίκα

που

αναρριχήθηκε

στο

«Zahir»

(8b+,

300

μ.)

Το Zahir είναι μία από τις πιο δύσκολες διαδρομές πολλαπλών σχοινιών στις Ελβετικές Άλπεις — μια κλασική διαδρομή, η φήμη της οποίας με προσέλκυε όσο με φόβιζε. Μια διαδρομή 300 μέτρων στους επιβλητικούς ασβεστολιθικούς τοίχους των Wendenstöcke.

Το 2024, ένιωσα επιτέλους έτοιμη. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν μια σύντροφος. Αμέσως σκέφτηκα τη φίλη μου, την Eline Le Menestrel, η οποία συμφώνησε με έναν όρο: θα πηγαίναμε με τον τρόπο Ecopoint — χωρίς αυτοκίνητο, μόνο με δημόσια συγκοινωνία, ποδήλατα και τη δική μας μυϊκή δύναμη. Να επιχειρήσουμε μία από τις πιο απαιτητικές διαδρομές πολλαπλών σχοινιών στη χώρα, βαθιά σε μια απομακρυσμένη κοιλάδα, προσεγγίζοντάς τη με ποδήλατο, παρόλο που δεν είχα κάνει πετάλι από το δημοτικό, έχοντας μόνο δύο πλαϊνές τσάντες ποδηλάτου για να μεταφέρουμε όλο τον εξοπλισμό μας… και να κατασκηνώσουμε επιπλέον; Γιατί όχι! Τουλάχιστον δεν θα ήμουν μόνη. Η Eline θα ήταν εκεί, δίπλα μου, μοιραζόμενη κάθε δυσκολία στη διαδρομή.

Κάπως, καταφέραμε να δέσουμε τα πάντα στα ποδήλατά μας — εξοπλισμό κατασκήνωσης, ρούχα, αναρριχητικό εξοπλισμό, μεταξύ άλλων σχοινιά αναρρίχησης και στατικά σχοινιά, σχεδόν 50 σετάκια, καραμπίνερ και, φυσικά, το απαραίτητο γιουκαλίλι της Eline. Φορτωμένοι σαν μουλάρια, ανεβαίναμε με κόπο σε απότομους, ελικοειδείς ορεινούς δρόμους, σε έναν κόσμο που έμοιαζε με το τέλος των πάντων. Και δεν ήταν ένα ιδιαίτερα φιλόξενο τέλος: πυκνή, υγρή ομίχλη, κανένα ίχνος ζωής, μόνο οι δυο μας να καρφώνουμε τα πασαλάκια της σκηνής στο έδαφος του σπιτιού μας των 2 τετραγωνικών μέτρων για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Οι μοναδικοί μας γείτονες; Μια παρέα από σφυρίζουσες μαρμότες και μια χορωδία περίεργων αγελάδων, τα κουδούνια των οποίων μας ξυπνούσαν κάθε πρωί.

Την επόμενη μέρα, όταν ανέτειλε ο ήλιος και φώτισε επιτέλους το Wenden, ανακαλύψαμε έναν αλλόκοσμο τόπο με τεράστιες, αρνητικές ασβεστολιθικές ορθοπλαγιές σε αποχρώσεις του μπλε, του γκρι και του κίτρινου. Ακόμη πιασμένοι από την ποδηλασία, ξεκινήσαμε την προσέγγιση — μια πρόκληση από μόνη της. Το έδαφος ήταν ανελέητα απότομο, ένας ολισθηρός συνδυασμός γρασιδιού και βραχωδών πλακών, όπου ένα γλίστρημα μπορούσε να σε στείλει να κατρακυλήσεις στην κοιλάδα. Οι πτώσεις βράχων από ψηλά δεν βοηθούσαν καθόλου να ηρεμήσουμε. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των αγριόγιδων, που κινούνταν ανάμεσα στα βράχια σαν να διέσχιζαν μια διαδρομή προθέρμανσης, φτάσαμε τελικά στη βάση της Zahir.

Παράξενα, κανείς δεν περίμενε να ξεκινήσει την αναρρίχηση. Το πρώτο βύσμα βρισκόταν 15 μέτρα πάνω από το έδαφος, σε μια πλάκα βαθμού 6c. Η Eline κέρδισε την κλήρωση και το ανέβηκε εξαιρετικά. Η δεύτερη σχοινιά (8a) ήταν ένας όμορφος, ελαφρώς αρνητικός τοίχος με μικρές κλειστές λαβές, συνδεδεμένες σε μια αδιάκοπη αλληλουχία.

Ύστερα ήρθε το 3ο μήκος — το διαβόητο κλειδί 8b+. Ένας απολύτως κάθετος, σχεδόν χωρίς πιασίματα τοίχος, με λεπίδες σαν ξυράφι για λαβές. Χωρίς σημάδια μαγνησίας, με αραιά τοποθετημένες ασφάλειες και χωρίς καμία πιθανότητα να ανέβεις τραβώντας τα σετάκια. Έπρεπε απλώς να σκαρφαλώσεις. Για ώρες παραμέναμε κολλημένοι στο ίδιο σημείο, αρκετά μέτρα πάνω από τη δεύτερη ασφάλεια, ψάχνοντας στα τυφλά για πιασίματα που έμοιαζαν να μην υπάρχουν, πέφτοντας ξανά και ξανά, με το χέρι μου να απλώνεται προς την επόμενη ασφάλεια χωρίς ποτέ να καταφέρνει να την αγγίξει. Ψυχικά εντελώς εξαντλημένοι, ο στόχος μας να σκαρφαλώσουμε το Zahir έμοιαζε ξαφνικά ανέφικτος.

Μετά από δύο μέρες, μέσα στην παγωμένη ομίχλη, είχαμε προχωρήσει μόλις κατά δύο ασφάλειες. Οι λαβές, κοφτερές σαν ξυράφι, μας είχαν ξεσκίσει το δέρμα. Δεν είχαμε φτάσει ακόμα στο ρελέ. Οι αμφιβολίες άρχισαν να με κατακλύζουν. Είχα παρασύρει την Eline μέχρι εδώ χωρίς λόγο; Ο Julien κατέβαλλε τόση ενέργεια για να κινηματογραφεί — κι εγώ δεν μπορούσα καν να φτάσω στο ρελέ του πιο δύσκολου μήκους. Και οι φράσεις που άκουγα ξανά και ξανά — «θα δεις, για σένα θα είναι εύκολο», «οι μικρές λαβές είναι το στιλ σου» — ενίσχυαν μόνο την αίσθηση ότι έπρεπε να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων.

Αποφασισμένοι να σκαρφαλώσουμε «με καλό στιλ», ξεκινώντας από το έδαφος και χωρίς τεχνητή βοήθεια, τελικά υποκύψαμε την πέμπτη μέρα. Αυτοσχεδιάσαμε ένα είδος κονταριού με κλιπ για να φτάσουμε στο επόμενο βύσμα, κάτι που τελικά μας επέτρεψε να εξετάσουμε το μήκος από το ρελέ.

Οι κινήσεις σε αυτή τη διαδρομή ήταν εκπληκτικές. Αργά, πιάσιμο το πιάσιμο, αποκωδικοποιήσαμε τις ακολουθίες. Κάθε μέρα φτάναμε στα όριά μας· κάθε μικρή πρόοδος έμοιαζε με νίκη που μας έφερνε πιο κοντά στο όνειρό μας. Όμως μόλις την έκτη μέρα — με την Eline να μου υποδεικνύει τα ενδιάμεσα πιασίματα — κατάφερα τελικά να ολοκληρώσω την ακολουθία των κρίσιμων κινήσεων, που μου φαινόταν αδύνατη λόγω του ύψους μου.

Την ένατη μέρα στον τοίχο, ήμασταν έτοιμοι. 3:50 π.μ. — χτύπησε το ξυπνητήρι. Καθώς δεν χωρούσε καφετιέρα στις τσάντες των ποδηλάτων μας, ήπιαμε λίγο ζεστό νερό για να ξυπνήσουμε. 6:15 π.μ. — φόρεσα τα παπούτσια μου και άρχισα να σκαρφαλώνω στον δροσερό πρωινό αέρα, ολοκληρώνοντας σερί τις δύο πρώτες σχοινιές. Η Eline έδωσε τα πάντα στη διαδρομή 8a, αλλά έπεσε κοντά στο ρελέ. Μετά από σκληρή προσπάθεια, έπεσε μόλις λίγα μέτρα πριν από την αγκύρωση. Συνειδητοποιώντας πως δεν θα ήταν η δική της μέρα, αποφάσισε να διοχετεύσει όλη της την ενέργεια στο να με στηρίξει.

Οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Ένιωθα δυνατός. Ώρα να ξεκινήσω. Όμως η πίεση με κατέβαλε. Έπεσα στο πρώτο δύσκολο πέρασμα. Στη δεύτερη προσπάθεια, έφτασα ακόμη χαμηλότερα. Αυτές οι δύο προσπάθειες μου είχαν ήδη κοστίσει τεράστια ποσότητα ενέργειας και δέρματος, ενώ ο ήλιος έκαιγε τον τοίχο για ώρες. Έλεγξα τον καιρό και συνειδητοποίησα ότι οι επόμενες ημέρες θα ήταν πολύ ασταθείς — και το ταξίδι μας έφτανε στο τέλος του. Βασικά, ήταν τώρα ή ποτέ.

Με την πίεση αυτής της τελευταίας ευκαιρίας να εξακολουθεί να με βαραίνει, ξεκινώ ξανά, αποφασισμένος, και αυτή τη φορά νιώθω σαν να πετάω. Περνάω το πρώτο δύσκολο πέρασμα, έπειτα το δεύτερο, και σιγά σιγά πλησιάζω στο ρελέ. Στην τελευταία κίνηση, νιώθω το δεξί μου χέρι να αρχίζει να γλιστρά. Εντελώς εξαντλημένος, έχω μια επιλογή: να ρισκάρω τα πάντα και να κάνω μια δυναμική κίνηση προς το τελευταίο καλό πιάσιμο ή να αφιερώσω λίγο χρόνο για να ξανατοποθετήσω το πόδι μου πριν δεσμευτώ στην κίνηση. Επιλέγω να ρισκάρω, τα δίνω όλα… και δεν πιάνω το πιάσιμο. Πέφτω στο σχοινί ακριβώς μπροστά από το ρελέ και βρίσκομαι να αιωρούμαι εκεί, πλημμυρισμένος από απογοήτευση και θυμό επειδή έχασα την ευκαιρία μου και έπεσα τόσο οδυνηρά κοντά στον στόχο. Σαν να μην έφτανε αυτό, το δέρμα στον παράμεσό μου έχει σκιστεί και αιμορραγεί έντονα. Η κατάσταση μοιάζει απελπιστική. Εξαντλημένος, αλλά πιο αποφασισμένος από ποτέ — πεπεισμένος ότι η επιτυχής ολοκλήρωση της διαδρομής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το να πιστεύεις πραγματικά ότι είναι εφικτή — κατεβαίνω ξανά στη βάση για να προσπαθήσω άλλη μία φορά. Τώρα ήξερα ότι μπορούσα να τα καταφέρω, ανεξάρτητα από τις συνθήκες.

Στην αναρρίχηση πολλαπλών σχοινιών, ο δεσμός με τον σύντροφό σου γίνεται άρρηκτος. Ο φόβος, η αμφιβολία, η χαρά και οι κοινές μάχες πλάθουν αναμνήσεις που διαρκούν μια ζωή. Η Eline ήταν απόλυτα παρούσα, αποπνέοντας ηρεμία και δύναμη που με γείωναν.

Και τότε συμβαίνει η μαγεία της αναρρίχησης. Γύρω στις 12:30 ξεκινώ για μια τέταρτη προσπάθεια. Η άκρη του δαχτύλου μου ματώνει κάθε φορά που το τοποθετώ σε ένα κράτημα, ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό, ο ήλιος καίει και κάνει τα κρατήματα ακόμη λιγότερο σταθερά. Όμως νιώθω σίγουρος. Πίεσε, κινήσου, μείνε ήρεμος, ανάπνευσε. Η συγκέντρωσή μου βρίσκεται στο αποκορύφωμά της, προσηλωμένη σε κάθε κράτημα, κάθε πάτημα, καθώς κινούμαι από κράτημα σε κράτημα προς την κορυφή της διαδρομής. Βρίσκομαι στη δική μου φούσκα· το μόνο που ακούω είναι οι παροτρύνσεις της Eline και η ενέργειά της που με ανεβάζει. Δεν νιώθω πια τον πόνο στο δέρμα μου, ούτε φόβο ούτε κόπωση. Χαλαρώνω τα καταπονημένα χέρια μου όποτε μπορώ, παίρνοντας βαθιές ανάσες για να σταθεροποιήσω την καρδιά μου που χτυπάει σαν τρελή, ενώ οραματίζομαι τις κινήσεις που ακολουθούν. Περνάω και τα δύο δυσκολότερα σημεία. Τα χέρια μου ουρλιάζουν, τα δάχτυλά μου ανοίγουν από την καταπόνηση και νιώθω το χέρι μου να γλιστράει ξανά στο ίδιο προτελευταίο κράτημα. Όμως το μυαλό μου παίρνει τον έλεγχο. Μια μικρή φωνή βαθιά μέσα μου με παροτρύνει να κρατηθώ για λίγες στιγμές ακόμη, να διατηρήσω την καθαρή σκέψη μου και αυτή τη φορά να τοποθετήσω σωστά το πόδι μου. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, αλλά το σώμα μου συνεχίζει να εκτελεί τις κινήσεις, καθοδηγούμενο από την απόλυτη θέληση, ισορροπώντας σε μια ολοένα πιο εύθραυστη κόψη. Πλησιάζω όλο και περισσότερο το αδύνατο. Και τότε φτάνω στην κορυφή. Κουμπώνω στο ρελέ της 8b+.

Η ευφορία έσβησε γρήγορα, δίνοντας τη θέση της στην απόλυτη εξάντληση. Ήταν 1 μ.μ. και μας περίμεναν ακόμη 5 απαιτητικές σχοινιές. Η καθεμία ήταν σοβαρή, με μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις ασφάλειες και κάθε άλλο παρά εύκολη. Κάθε σχοινιά ήταν μια μάχη.

Κάθε αναρριχητικό σκέλος είναι μια σκληρή μάχη, με τον στόχο να πλησιάζει μόλις μέτρο το μέτρο. Και τελικά, γύρω στις 6 μ.μ., φτάνω στην κορυφή και μοιράζομαι μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας με την Eline. Το μόνο που απομένει είναι η μακρά κατάβαση… Στις 9:50 μ.μ., πίσω στο πάρκινγκ, είμαστε εξαντλημένοι — αλλά απίστευτα ευτυχισμένοι για αυτή την αξέχαστη μέρα που ζήσαμε μαζί.

Το να βρίσκω τη δύναμη και τις λύσεις όταν όλα μοιάζουν αδύνατα — αυτή είναι η νίκη που εκτιμώ περισσότερο. Η πραγματική επιτυχία ήταν ότι αναλάβαμε μια τεράστια πρόκληση και, στην πορεία, χτίσαμε μια δυνατή συνεργασία. Με πόνεσε που η Eline δεν κατάφερε να πετύχει τον δικό της στόχο, γιατί γνωρίζω καλά αυτή την απογοήτευση. Όμως δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να με στηρίζει. Έδειξε τεράστια σωματική και ψυχική δύναμη σε κάθε στιγμή. Ο κόσμος της αναρρίχησης συχνά γιορτάζει μόνο την τελική επιτυχή ανάβαση — όμως η Eline αξίζει εξίσου μεγάλη αναγνώριση. Σε αυτό το άθλημα τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Χωρίς εκείνη, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατό.