Δείτε

τώρα:

«L'Envol»

με

την

Katherine

Choong

Μια προσωπική αναφορά 

Μετά από περίπου είκοσι χρόνια αναρρίχησης σε διαδρομές μίας σχοινιάς και συμμετοχής σε αγώνες, χρειαζόμουν νέες προκλήσεις. Γι’ αυτό, το 2021, άρχισα να επιχειρώ δύσκολες μεγάλες διαδρομές πολλών σχοινιών. Το 2023, αφού είχα αναρριχηθεί σε αρκετές από αυτές, μεταξύ άλλων στις «Hattori Hanzo» με μέγιστο βαθμό 8b+ (280 μέτρα) και «6.4 Sekunden» με μέγιστο βαθμό 8b+ (170 μέτρα), ένιωσα έτοιμος να επιχειρήσω επιτέλους το αδύνατο: Fly.

Δείτε την ταινία:

Η Katherine Choong επιχειρεί να αναρριχηθεί στην πολυβήματη διαδρομή Fly (8c, 550 μ.) στην κοιλάδα Lauterbrunnen της Ελβετίας.

Αυτό που μου αρέσει στην αναρρίχηση βράχου είναι ότι δεν υπάρχει χώρος για ανταγωνισμό. Η πρόκληση είναι απλώς να συναγωνίζεσαι τον εαυτό σου και να κάνεις το κάτι παραπάνω. Να νιώθεις ότι το σώμα και το μυαλό σου βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία, ώστε να πετύχεις κατορθώματα που ποτέ δεν πίστευες ότι θα μπορούσες να καταφέρεις. Αυτή η ανάγκη να αντλήσεις δυνάμεις από αποθέματα που δεν γνώριζες καν ότι διέθετες, να βρεις λύσεις στα σύνθετα προβλήματα που προβάλλει ο βράχος και να συνεχίσεις να πιστεύεις όταν πια τίποτα δεν φαίνεται εφικτό. Όταν η προσπάθεια φτάνει τόσο κοντά στα όρια των δυνατοτήτων μας, είναι πάνω απ’ όλα η στήριξη του συντρόφου σου αυτή που σου επιτρέπει να φτάσεις στην κορυφή. Η περιπέτεια που ζείτε μαζί, συναισθήματα όπως ο φόβος και η αμφιβολία αλλά και η χαρά, οι στιγμές σύμπνοιας και αυτοβελτίωσης, σας δένουν με έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο και γεμίζουν τη μνήμη σου με αξέχαστες στιγμές. Ποτέ δεν αισθάνομαι μόνος στην πρόκλησή μου, γι’ αυτό και, για αυτό το εγχείρημα, χρειαζόμουν τον άνθρωπο που εμπιστευόμουν περισσότερο, τον σύντροφό μου, τον Τζιμ Ζίμερμαν.

Η αναρρίχηση ως δίδυμο είναι η καλύτερη θεραπεία που θα μπορούσατε να ζητήσετε! Όταν αντιμετωπίζετε δυσκολίες, πρέπει να μάθετε να επικοινωνείτε και να εκφράζετε τις σκέψεις σας με σαφήνεια, αλλά και εποικοδομητικά. Σκαρφαλωμένοι 500 μέτρα ψηλά, δεν μπορείτε απλώς να φωνάξετε στον σύντροφό σας ή να σταματήσετε να του μιλάτε. Πρέπει να βρείτε μαζί μια λύση για να ξεπεράσετε τα εμπόδια και να φτάσετε στην κορυφή. 
 
Κατά τις πρώτες μας αναρριχήσεις στο Fly, κάθε κίνηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη και το να τις ενώσω σε μία συνεχή προσπάθεια μου φαινόταν εξίσου απίθανο με το να πάω κάποια μέρα σε μια παρέλαση μονόκερων. Όμως, μέρα με τη μέρα, η τεχνική μας βελτιωνόταν και αρχίσαμε να maîtrεύουμε τις κινήσεις, μέχρι που ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε μια ολοκληρωμένη προσπάθεια. 
 
Ξεκινώντας την αναρρίχηση στις 6:30 π.μ. την πρώτη μέρα, είχαμε ολοκληρώσει τις πρώτες 16 σχοινιές (κυρίως μεταξύ 7b και 7c+), καθώς και τη 17η σχοινιά (8b), λίγο πριν νυχτώσει! Το σχέδιό μας ήταν να κοιμηθούμε σε μια αιωρούμενη πλατφόρμα και τη δεύτερη μέρα να αναρριχηθούμε τις 3 τελευταίες σχοινιές, που ήταν και οι πιο δύσκολες.

Όταν ξύπνησα, το εξαντλημένο μου σώμα με παρακαλούσε να τα παρατήσω. Η αμφιβολία εγκαταστάθηκε μέσα μου. Για μια στιγμή, ένιωσα την παρόρμηση να τα παρατήσω. Όμως ο Τζιμ βρήκε τα λόγια για να με στηρίξει και να μου δώσει τη δύναμη να τα δώσω όλα. Επιχείρησα για πρώτη φορά το crux (19η σχοινιά, 8c) και έπεσα στο πρώτο δύσκολο τμήμα. Δεν πανικοβλήθηκα· είχα ακόμη λίγη δύναμη για μια τελευταία προσπάθεια. Αποσύρθηκα για μία ώρα ξεκούρασης στον δικό μου κόσμο, απαλλάχτηκα από την πίεση που με βάραινε και ξαναβρήκα την αυτοπεποίθησή μου. Όταν ξεκίνησα ξανά τη σχοινιά, μόλις έκανα τις πρώτες κινήσεις, ο φόβος εξαφανίστηκε. Υπήρχαν μόνο ο τοίχος κι εγώ. Πέρασα το πρώτο crux, αλλά ένιωθα τα χέρια μου έτοιμα να εκραγούν. Συνέχισα, παλεύοντας σε κάθε κίνηση με την παρόρμηση να αφήσω τη λαβή, τινάζοντας τα χέρια μου για να ξεκουραστούν μετά από κάθε πιάσιμο. Βρέθηκα στο τελευταίο crux, λίγα μέτρα πριν από το ρελέ. Η πίστη μου σε αυτό ήταν τόσο δυνατή, ένιωθα τα ενθαρρυντικά λόγια του Τζιμ, τα έδωσα όλα… Και έπεσα, μόλις ένα σετάκι πριν από το ρελέ. Η απογοήτευση και η frustration επειδή είχα φτάσει τόσο κοντά στον στόχο μου, αλλά απέτυχα, ήταν τεράστια. Τις επόμενες εβδομάδες, η βροχή έπεφτε ασταμάτητα στην Ελβετία, χωρίς να μου αφήσει καμία ευκαιρία να προσπαθήσω ξανά.

Νιώθω ότι πρέπει να αποδεχτώ το ενδεχόμενο να μην καταφέρω να ολοκληρώσω το εγχείρημά μου φέτος. Ίσως να μην το καταφέρω ποτέ; Όταν βγαίνω από τη ζώνη άνεσής μου και ξεκινώ μια “αδύνατη” πρόκληση, ο φόβος της αποτυχίας με κάνει μερικές φορές να χάνω την εμπιστοσύνη στις ικανότητές μου, ενώ το αίσθημα ευαλωτότητας με κάνει να αμφισβητώ το νόημα όσων κάνω. Γιατί να επενδύω τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια και τελικά να μη γυρίσω με το “τρόπαιο”; Αυτή η μικρή φωνή τρυπώνει ύπουλα στο μυαλό μου: Μήπως έχω βάλει τον πήχη πολύ ψηλά; Διαθέτω επαρκείς πόρους;

Το να ξεκινάς ένα δύσκολο εγχείρημα είναι μια ενίοτε περίπλοκη διαδικασία που σε ωθεί να εξερευνήσεις τα συναισθήματά σου. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζομαι αυτή την πίεση είναι να θυμάμαι ότι, στο τέλος, είτε αναρριχώμαι είτε όχι, το κάνω επειδή η αναρρίχηση με κάνει χαρούμενο. Και τότε έρχεται η μαγεία ενός εγχειρήματος· η πραγματική πρόκληση είναι όταν δεν είσαι εκ των προτέρων σίγουρος ότι μπορείς να τα καταφέρεις, όταν στην αρχή μοιάζει ακόμη και αδύνατο. Αυτή η διαδρομή με δίδαξε να αντιμετωπίζω την απογοήτευση του ότι δεν πετυχαίνω πάντα γρήγορα τον στόχο μου και να διατηρώ την αυτοπεποίθησή μου. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος έγκειται πάνω απ’ όλα στο ότι δοκιμάστηκα, ενίσχυσα τον δεσμό με τον συναναρριχητικό μου σύντροφο μέσα από απίστευτες αναμνήσεις και το απόλαυσα πραγματικά. Γι’ αυτό θα επιστρέψω!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σύντροφό μου, τον Jim. Χωρίς εκείνον, τίποτα δεν θα ήταν δυνατό. Στον Nicolas Falquet για τα αμέτρητα μέτρα που σκαρφάλωσε για να αποτυπώσει τις περιπέτειές μας, στους χορηγούς μου και στους διανοίκτες αυτών των 3 εξαιρετικών διαδρομών (Roger Schäli, Michel Pitelka, Markus Iff, Bernd Rathmayr, Mäx Grossman, Stephan Eder και Matthias Trottmann).

Δείτε τη σελίδα προφίλ της Katherine