Εμπιστοσύνη

σε

άγνωστο

έδαφος

Όταν απομακρύνεσαι από τα βουνά, η ανυπομονησία να ξαναβρεθείς στο χιόνι είναι ηλεκτρισμένη. Μετά το πρώτο έτος των σπουδών της στην Ιατρική στην Ιρλανδία, η Katie Combaluzier ανυπομονούσε να βγάλει τα σκι της, που είχαν μείνει να μαζεύουν σκόνη από τον προηγούμενο χειμώνα που είχε περάσει στο Revelstoke του Καναδά. Όταν έφτασε στη Γαλλία, η πρώην αθλήτρια αγώνων ήρθε σε επαφή με κάποιους φίλους φίλων για μια εξόρμηση στο Chamechaude, κοντά στη Γκρενόμπλ, η οποία κατέληξε τραγικά με έναν νεκρό και άφησε την Combaluzier με κάταγμα στη σπονδυλική στήλη. Σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα, η μέλλουσα γιατρός εξηγεί πώς το γεγονός ότι ένιωθε ξένη επηρέασε τη λήψη αποφάσεών της την ημέρα του ατυχήματος και πώς η αγάπη της για το σκι δεν εξαφανίστηκε.

Παρακολουθήστε τη νέα ταινία της σειράς μας Aspects, «Along for the Ride», και δείτε παρακάτω την εκτενέστερη συνέντευξή μας με την Combaluzier.

Το ότι έζησες στο Δουβλίνο άλλαξε τη σχέση σου με το σκι;Σίγουρα. Μετά από μια ολόκληρη σεζόν στο Revelstoke, η μετακόμιση σε μια χώρα χωρίς χιόνι ή βουνά με έκανε να νοσταλγήσω έντονα τα βουνά και να ανυπομονώ πάρα πολύ να αξιοποιώ κάθε ευκαιρία για σκι. Ήθελα να βρεθώ ξανά στο χιόνι, κι έτσι προέκυψε αυτό το ταξίδι.Στην ταινία, είπες ότι εκείνη την ημέρα πήρες αποφάσεις που διαφορετικά δεν θα είχες πάρει. Τι εννοούσες με αυτό;Το γεγονός ότι βρισκόμουν σε άγνωστο έδαφος, σε μια άγνωστη χώρα, έπαιξε τεράστιο ρόλο στη λήψη αποφάσεων — ή μάλλον στην απουσία της — εκείνη την ημέρα. Δεν είχα το αξιόπιστο δελτίο πρόγνωσης χιονοστιβάδων της Avalanche Canada στο οποίο μπορούσα να βασιστώ, οπότε έπρεπε να εμπιστευτώ τη γνώση των ντόπιων. Επιπλέον, ως ξένος που αντιμετώπιζε το εμπόδιο της γλώσσας, ήταν πολύ εύκολο να υιοθετήσω τον ρόλο του «ακολούθου», όπου δεν ένιωθα ότι είχα λόγο σε αυτό που κάναμε ή στο πού πηγαίναμε, επειδή δεν ήμουν ντόπιος. Υιοθετώντας αυτόν τον παθητικό ρόλο, ουσιαστικά επέτρεψα να λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς να τις αμφισβητώ — κάτι που δεν θα άφηνα ποτέ να συμβεί στα βουνά του τόπου μου, όπου η συνεργασία μεταξύ μας ήταν πιο δυνατή και γνώριζα καλύτερα την περιοχή.

Αισθανόσασταν ότι είχατε επίγνωση του πόση εμπιστοσύνη δείχνατε στους ντόπιους της ομάδας σας για την αξιολόγηση του εδάφους και των κινδύνων χιονοστιβάδων; Ή έγινε αυτό αντιληπτό μόνο εκ των υστέρων;Νομίζω ότι ήμουν πραγματικά επικεντρωμένος στο να τους προλαβαίνω, κάτι που από μόνο του αποτελεί απόσπαση της προσοχής. Να που κάναμε μια εξόρμηση σε ένα μέρος όπου εκείνοι ήταν ντόπιοι. Εγώ ήμουν φίλος ενός φίλου και ένιωθα πραγματικά εκτός φόρμας για τέτοιες εξορμήσεις, επειδή δεν μπορούσα να βγαίνω τακτικά στην Ιρλανδία. Είναι διαφορετική η σχέση όταν νιώθεις ότι σε έχουν καλέσει να συμμετάσχεις στην εξόρμηση κάποιου άλλου, σε σύγκριση με όταν πρόκειται για τη δική σου παρέα φίλων, με την οποία υπάρχει ξεκάθαρη οικειότητα. Δεν ήθελα να γίνω βάρος.Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ εύκολο να το κατανοήσει κανείς. Ένα από τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στην ταινία ήταν τα σχόλιά σου σχετικά με το πώς οι άνδρες ανέλαβαν τον έλεγχο στη λήψη αποφάσεων. Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου για τις έμφυλες δυναμικές στον χώρο των υπαίθριων δραστηριοτήτων, πέρα από το συγκεκριμένο ατύχημα…Το να είσαι γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο άθλημα μπορεί σίγουρα να σε κάνει να νιώθεις ότι πρέπει να αποδείξεις την αξία σου ή να κερδίσεις τη θέση σου. Προσωπικά, έχω πολύ συνεσταλμένο χαρακτήρα, οπότε πάντα δυσκολευόμουν να εκφράσω τις απόψεις μου, ιδιαίτερα σε χώρους όπου νιώθω ότι είμαι μειοψηφία. Είναι εξαιρετικά εύκολο να αφήσεις τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για σένα, όταν νιώθεις ότι η δική τους φωνή υπερισχύει στην εκάστοτε κατάσταση. Όμως, οι αποφάσεις στο βουνό θα πρέπει να λαμβάνονται από κοινού. Όλοι αξίζουν να ακούγονται και να λαμβάνονται υπόψη οι απόψεις και η οπτική τους.

Ως Καναδός που κάνει σκι στην Ευρώπη, αναρωτιέμαι αν ένιωσες πολιτισμικές διαφορές εκείνη την ημέρα;Σίγουρα. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα σκι στην Ευρώπη και παρατήρησα αμέσως διαφορές. Δεν σκάβαμε σκάμματα στο χιόνι ούτε μαζευόμασταν όλοι μαζί για να καταστρώσουμε ομαδικά σχέδια ή να πάρουμε αποφάσεις. Όλα έμοιαζαν να γίνονται με πολύ γρήγορους ρυθμούς, σαν να πηγαίναμε απλώς να κάνουμε τις διαδρομές μας, κάτι που, νομίζω, είναι πιο συνηθισμένο στην Ευρώπη. Είχα συνηθίσει στον Καναδά, όπου ο κόσμος έχει μεγαλύτερη επίγνωση του πόσο απομονωμένος είσαι, κάτι που σε κάνει να σκέφτεσαι διαφορετικά σχετικά με τον κίνδυνο. Μια μεγάλη διαφορά σε αυτές τις περιοχές της Ευρώπης είναι ότι βρίσκεσαι πάντα πολύ κοντά σε κάποια πόλη, γεγονός που μπορεί να κάνει τα πράγματα να φαίνονται πιο ασφαλή. Στη δική μας περίπτωση, πήραμε ένα τοπικό λεωφορείο μέχρι την αρχή της διαδρομής ανάβασης με φώκιες.Σε μια συνέντευξη για το Aspects Ep.01, ο Forrest Schorderet μίλησε για το γιατί ήθελε να μιλήσει ανοιχτά για τη χιονοστιβάδα στην οποία ενεπλάκη μαζί με τον αδελφό του. Τι σας εμπνέει να μοιραστείτε αυτή την ιστορία;Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να το κρατήσω μυστικό. Αν μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους, θέλω να βοηθήσει. Ναι, λέω σε όλους για όλα αυτά τα λάθη που έκανα, αλλά ελπίζω πως έτσι μπορεί να αποτραπούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. Δεν θέλω να προσποιούμαι ότι ήταν απλώς ένα από εκείνα τα δυσάρεστα ατυχήματα. Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί και, ανά πάσα στιγμή, διαφορετικές αποφάσεις θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε μια εντελώς διαφορετική έκβαση — κάτι που θα είχε σώσει μια ζωή και θα με είχε γλιτώσει από πολύ πόνο.

Βλέπεις τον εαυτό σου να επιστρέφει στο σκι ορειβατικού τύπου;Έχω αυτές τις μεγάλες ιδέες να προσεγγίζω διαδρομές με τις δικές μου δυνάμεις. Είναι κάτι που θα ήθελα πραγματικά να κάνω, αλλά είναι από εκείνα τα πράγματα που απαιτούν μια ομάδα. Όλοι θα έπρεπε να είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν τους κινδύνους. Αν βρισκόμουν στο βουνό και μια χιονοστιβάδα έθαβε κάποιον άλλον, τι θα μπορούσα να κάνω;Αυτές είναι μεγάλες αποφάσεις. Πώς ήταν να μάθεις καθιστό σκι;Την πρώτη φορά που το δοκίμασα, σκέφτηκα «ω, αυτό μοιάζει με σνόουμπορντ», επειδή βρίσκεσαι πάνω σε ένα πέδιλο και δουλεύεις τις ακμές. Όμως, όταν αποκτήσεις εμπειρία και έχεις αγωνιστική εμπειρία, μαθαίνεις να χαράζεις τη στροφή με το πέδιλο. Αυτό σε επαναφέρει ακριβώς στο όρθιο σκι: πλαγιάζεις το πέδιλο και χαράζεις μια καμπύλη στη στροφή. Είναι το ίδιο πράγμα. Στην αρχή πίστευα ότι θα προτιμούσα να κάνω σκι όρθιος, αλλά τώρα βλέπω το επίπεδο ανεξαρτησίας και τις δυνατότητες που έχω καθιστός. Άλματα, ανωμαλίες, δέντρα — το καθιστό σκι μού επιτρέπει να τα αντιμετωπίζω, ενώ το όρθιο σκι με αφήνει καθηλωμένο στον κυλιόμενο τάπητα. Δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει.Τι θα έλεγες σε όσους δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί επέστρεψες στο σκι μετά το ατύχημα και τον τραυματισμό σου;Ως σκιέρ σε όλη μου τη ζωή, δεν θα ήταν ποτέ επιλογή για μένα να σταματήσω να κάνω σκι. Δεν έχει σημασία ότι η ζωή μου άλλαξε εξαιτίας ενός ατυχήματος στο σκι. Για μένα, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Είτε κάθεσαι είτε στέκεσαι, στην ουσία είναι το ίδιο. Βρίσκεσαι έξω, στα βουνά, και απολαμβάνεις τη ζωή. Είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο.