Ο

μαγικός

ψαμμίτης

της

Σαξονίας

με

καλούσε

–

Άνταμ

Όντρα

Ο ψαμμίτης, ως πέτρωμα, έχει τη δική του μαγεία. Είτε πρόκειται για τον εντυπωσιακό κόκκινο ψαμμίτη που υψώνεται πάνω από την έρημο της Γιούτα, είτε για τους λεπτόκοκκους ογκόλιθους του Φονταινεμπλό σε ένα ήρεμο δάσος, είτε για έναν θρυλικό πύργο από ψαμμίτη στα γερμανοτσεχικά σύνορα. Σίγουρα νιώθω πως, όταν σκαρφαλώνεις σε ψαμμίτη, τα ακροδάχτυλά σου συνδέονται πιο βαθιά με τον βράχο. Ο ψαμμίτης έχει τα πιο εντυπωσιακά σχήματα και είναι ευχάριστος στην αφή.

Παρά την αδυναμία μου στον ψαμμίτη, υπήρχε ένα αναρριχητικό πεδίο το οποίο, παρότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε ολόκληρο τον κόσμο και έχει ασκήσει τεράστια επιρροή στην ιστορία της αναρρίχησης, πάντα αμελούσα. Χιλιάδες διαδρομές διάσπαρτες σε πύργους πάνω από τον ποταμό Έλβα, 150 χρόνια αναρριχητικής παράδοσης και ακόμη παρθένες ορθοπλαγιές με δυνατότητα να φιλοξενήσουν ακόμη περισσότερες διαδρομές!

Λάτρευα όταν οι γονείς μου μιλούσαν για τον σαξονικό ψαμμίτη, για τις ιστορίες που έζησαν σε αυτές τις τραχιές βραχώδεις ορθοπλαγιές των πύργων. Οι γονείς μου μάλιστα γνωρίστηκαν σε μία από τις εκδρομές τους για το Σαββατοκύριακο σε αυτόν τον παράδεισο. Ακόμη και στη δεκαετία του ’80, όταν αυταρχικά καθεστώτα κυβερνούσαν την Τσεχοσλοβακία και την Ανατολική Γερμανία, η αναρρίχηση ήταν η απόλυτη ελευθερία.

Εκείνο το κρύο Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου του 1983, ο πατέρας μου αναρριχήθηκε στη DirekteΥπερθετικόςIXc, ένα από τα αριστουργήματα του Bernd Arnold, του ζωντανού θρύλου του ψαμμίτη, ο οποίος χάραξε εκατοντάδες και εκατοντάδες διαδρομές. Το ίδιο το όνομα,Υπεροχή, μου εξήπτε τη φαντασία, πόσο συναρπαστική πρέπει να είναι αυτή η γραμμή!

Πάντα μου άρεσε η φιλοσοφία της αναρρίχησης στην περιοχή — μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των ασφαλειών, διάνοιξη διαδρομών από κάτω προς τα πάνω, πρόσθετες ασφάλειες με κορδόνια και κόμπους, αλλά η απαγόρευση της μαγνησίας ήταν πάντα ο λόγος που δεν ήθελα να πάω. Μου αρέσει το σακουλάκι μου με τη μαγνησία. Μου αρέσει να νιώθω τις άκρες των δαχτύλων μου να κολλάνε πάνω στον βράχο. Μου αρέσει να αναρριχώμαι με καλές συνθήκες. Τα ιδρωμένα χέρια στον ψαμμίτη είναι το ακριβώς αντίθετο. Πάντα πίστευα ότι η αναρρίχηση χωρίς μαγνησία θα ήταν ενοχλητική και όχι ιδιαίτερα διασκεδαστική... Αλλά αυτές ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ!!! Με καλούν... Ίσως αξίζει να το δοκιμάσω.

Πριν από μερικά χρόνια, προσκάλεσα τον Robert Leistner να σχεδιάσει διαδρομές για λογαριασμό μου. Ήταν σχεδιαστής διαδρομών της IFSC με μεγάλη εμπειρία και ήταν χρήσιμο να αναρριχώμαι μαζί του όσο προετοιμαζόμουν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι όμως επίσης έμπειρος αναρριχητής σε ψαμμίτη και η Σαξονία είναι το δικό του πεδίο δράσης. Μου έδειξε το αριστούργημά του, που ονομάζεταιΗ εκδίωξη των τελευταίων ιδεαλιστώνστις φωτογραφίες και κόλλησα.

Μερικά χρόνια αργότερα, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και είπα στον Robert ότι θα ερχόμουν! Και από την πρώτη κιόλας μέρα, πήγαμε μαζί να δούμε αυτή την εντυπωσιακή γραμμή. Όσον αφορά την αναρρίχηση σε διαδρομές μίας σχοινιάς, ο ψαμμίτης της Σαξονίας δύσκολα ξεπερνιέται ως προς την ομορφιά των γραμμών του.

Η εκδίωξη των τελευταίων ιδεαλιστών(Βαθμού XIIa κατά redpoint, γαλλικού βαθμού 8c) διασχίζει ακριβώς το κέντρο της δυτικής όψης τουΚηπουρός μοναχών, αυτόν τον εκπληκτικά όμορφο, λεπτό πύργο. Δεν σκέφτηκα καν να επιχειρήσω τη διαδρομή με onsight ή flash. Ήξερα ότι θα ήταν αδύνατο. Το μόνο που ήθελα ήταν να δοκιμάσω να την ολοκληρώσω καθαρά. Όμως αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη αθλητική διαδρομή· όπως ο Robert άνοιξε τη διαδρομή από κάτω προς τα πάνω, έτσι έπρεπε κι εγώ να την αναρριχηθώ από κάτω προς τα πάνω, περνώντας από κρίκο σε κρίκο και μετρώντας μερικές καλές πτώσεις, προτού καταφέρω να ξεπεράσω τις βασικές δυσκολίες. Το να τα καταφέρω χωρίς να πέσω, χωρίς μαγνησία και με ιδρωμένα χέρια έμοιαζε εξαιρετικά δύσκολο. Όμως, χωρίς μαγνησία, πρέπει να διαχειρίζεσαι το δέρμα σου με ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική και δεν μπορούσα να σπαταλήσω άλλες προσπάθειες. Περίμενα μέχρι αργά το απόγευμα να εμφανιστούν κάποια σύννεφα και ξεκίνησα για την προσπάθεια του ροτπάντ.

Είναι προνόμιο να βρίσκεσαι σε μια τέτοια ορθοπλαγιά. Κάθε μέτρο που κερδίζεις, εκτίθεσαι όλο και περισσότερο, και η αναρρίχηση θα ήταν τόσο απολαυστική αν δεν σκεφτόμουν διαρκώς τα ιδρωμένα μου χέρια. Κάποιες στιγμές ένιωθα πως δεν ήταν πραγματικά πρόβλημα, μόνο για να διαπιστώσω ότι δύο κινήσεις ψηλότερα τα χέρια μου είχαν ιδρώσει πολύ και πάλευα να παραμείνω στον τοίχο. Όμως, λίγη ξεκούραση σε καλύτερα πιασίματα, λίγο αεράκι, και να ’μαι πάλι εδώ, συνεχίζοντας αυτή την όμορφη διαδρομή.

Άρχισα να αγνοώ την κατάσταση των ακροδαχτύλων μου και να απολαμβάνω την ίδια την αναρρίχηση καθώς ανέβαινα όλο και ψηλότερα. Η μόνη συνταγή είναι η εξής: αν ιδρώνεις, απλώς προσπαθείς να πιάσεις πιο δυνατά τις κλειστές λαβές! Και αυτό λειτούργησε: ξεπέρασα το κρίσιμο σημείο και ολοκλήρωσα τη διαδρομή! Ήταν συγκινητικό και ήξερα ότι η Σαξονία πραγματικά με είχε κερδίσει, αφού είχα καταλάβει ότι είναι πράγματι δυνατό να σκαρφαλώνεις δύσκολες διαδρομές χωρίς μαγνησία και να το απολαμβάνεις, μόλις οι λαβές έχουν θετικό χείλος, όσο μικρές κι αν είναι.

Τις υπόλοιπες ημέρες, κατάφερα να αναρριχηθώ σε μερικές κλασικές διαδρομές των κορυφαίων αναρριχητών σε ψαμμίτη,Σκάλα του ΡίμπεζαλVIIIc του Herbert Richter (1960) ήΕκδρομή στη ΝιρβάναXa από τον Bernd Arnold (1983). Ήταν εκπληκτικό να αναρριχάσαι σε αυτές τις διαδρομές και να εντυπωσιάζεσαι από το θάρρος των πρώτων αναρριχητών που τις άνοιξαν τόσα χρόνια πριν.

Την τελευταία ημέρα, ήρθε η ώρα να ρίξουμε μια ματιά στοΤσίρκο Μάξιμουμ, η πιο δύσκολη διαδρομή που άνοιξε ο Robert Leistner, η οποία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί σε redpoint. Ήταν η ιδανική τελευταία μέρα, καθώς έκανα την πρώτη επανάληψη (ελεύθερη επανάληψη με πτώσεις και ξεκουράσεις, αλλά χωρίς redpoint). Αυτή είναι πραγματικά μία από τις καλύτερες γραμμές που έχω δει ποτέ. Ένας επιβλητικός βράχος ύψους 60 μέτρων, με μια τέλεια γραμμή ακριβώς στο κέντρο. Τα πρώτα 10 μέτρα είναι λιγότερο δύσκολα, όμως στη συνέχεια η διαδρομή παραμένει συνεχώς απαιτητική σε όλο το μήκος της, συνδυάζοντας μικρές τσέπες και λαβές-δαχτυλοκλειδιά με πολύ λείες πατούσες και χωρίς σημεία ξεκούρασης. Το redpoint χωρίς μαγνησία θα είναι πολύ δύσκολο και συναρπαστικό, και θα ήθελα πολύ να επιστρέψω κάποια μέρα!