Μια

ιστορία

αποτυχίας

–

η

προσπάθεια

του

Adam

Ondra

για

διαδρομή

9a

στην

Cueva

Negra,

Montanejos

Μου αρέσει να θεωρώ την αναρρίχηση ένα πολύ ξεκάθαρο παιχνίδι όσον αφορά τα αποτελέσματα. Είτε ολοκληρώνεις τη διαδρομή είτε όχι. Είτε πέφτεις είτε όχι. Μπορεί να υπάρχει κάτι όπως «σχεδόν να βγάλεις τη διαδρομή», αλλά βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι μόνο το να βγάλεις τη διαδρομή ή το πρόβλημα bouldering έχει ουσιαστική σημασία. Αυτό διαφέρει αρκετά από πολλές άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, όπου η αξιολόγηση είναι ως επί το πλείστον πολύ υποκειμενική. Δυστυχώς, ακόμη και στην αναρρίχηση, τα πράγματα συχνά δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο θα ήθελα.

Η αναρρίχηση bouldering είναι μάλλον ξεκάθαρη και απλή όσον αφορά τον εξοπλισμό. Χρειάζεστε μόνο παπούτσια αναρρίχησης. Οποιαδήποτε επαφή με το έδαφος, τον βοηθό ασφάλισης ή τα διπλανά boulder σημαίνει ότι η προσπάθειά σας είναι άκυρη. Στην αργκό της αναρρίχησης αυτό ονομάζεται «dab». Τι γίνεται όμως όταν αγγίζετε το έδαφος με το φαρδύ μπλουζάκι σας ή τα μακριά μαλλιά σας; Οι περισσότεροι πιθανότατα θα συμφωνούσαν ότι αυτό δεν είναι dab. Όχι όμως όλοι.

Η αθλητική αναρρίχηση έχει περισσότερα ηθικά διλήμματα, και ορισμένα από αυτά είναι ακόμη λιγότερο προφανή. Δεν θα μιλήσω για τα πιο προφανή, όπως οι επιγονατίδες (με βιβλία) και η προτοποθέτηση των ασφαλειών. Ορισμένες διαδρομές μπορεί να αποκλείονται, ενώ κάποιες λαβές που βρίσκονται λίγο έξω από τη γραμμή ενδέχεται να μην επιτρέπονται στη διαδρομή που επιχειρείς. Ένα από τα λιγότερο συζητημένα ηθικά ζητήματα είναι το κατέβασμα μέχρι το έδαφος αφού έχεις ασφαλίσει τα πρώτα βύσματα. Αυτή η πρακτική είναι απολύτως αποδεκτή σε αρκετές χώρες, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε παράδοξες πρακτικές, όπως να κατέβεις σκαρφαλώνοντας 20 μέτρα ευκολότερου πεδίου και στη συνέχεια ουσιαστικά να σκαρφαλώσεις το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής με πάνω ασφάλιση. Κατά τη γνώμη μου, μόλις αφήσεις το έδαφος, δεν πρέπει ποτέ να γυρίζεις πίσω, αλλά μπορείς πάντα να επιστρέψεις στο ράφι. Τι γίνεται αν το ράφι βρίσκεται 30 εκ. πάνω από το έδαφος; Νομίζω ότι αυτό είναι εντάξει.

Πρόσφατα, προσπάθησα να αναρριχηθώ με την πρώτη προσπάθεια σε μια διαδρομή βαθμού 9a στο Μοντανέχος της Ισπανίας. Η προσπάθειά μου πήγαινε πολύ καλά· βρισκόμουν ακριβώς κάτω από το crux, χρησιμοποιώντας ένα οριακό κλείδωμα με το γόνατο για να ξεκουραστώ και να μελετήσω τις κινήσεις του crux πάνω από εμένα. Λίγο πριν είμαι έτοιμος να ξεκινήσω, έσπασα την ακμή της μικροσκοπικής τούφας όπου βρισκόταν το γόνατό μου, με αποτέλεσμα τα πόδια μου να βρεθούν στον αέρα. Κρατιόμουν ακόμα με τα χέρια μου και δεν έπεσα. Ωστόσο, το πόδι μου μπλέχτηκε ελαφρά στο σχοινί, γεγονός που σταμάτησε την αιώρηση του σώματός μου. Είμαι βέβαιος ότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα έπεφτα αν δεν υπήρχε το σχοινί, όμως θα έπρεπε να αντιμετωπίσω μεγαλύτερη αιώρηση, κάτι που θα ήταν λίγο πιο κουραστικό. Δεν ήταν λάθος του ασφαλιστή, καθώς υπήρχε αρκετό μπόσικο στο σύστημα· απλώς η τριβή του σχοινιού σε περίπου έξι καραμπίνερ ήταν αρκετή για να προσφέρει λίγη επιπλέον βοήθεια. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν αυτό συνέβαινε σε έναν αγώνα —στην προκειμένη περίπτωση πιθανότατα δεν θα έσπαγε η λαβή, αλλά ας πούμε ότι θα γλιστρούσε το πόδι— οι κριτές θα μου επέτρεπαν να συνεχίσω την αναρρίχηση και δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Ήταν αυτονόητο να σταματήσω την προσπάθειά μου, παρότι θα μπορούσα να αποδώσω την πτώση στο σπάσιμο του βράχου. Δεν θα είχα πέσει αν δεν υπήρχε το σχοινί, αλλά για μένα το ερώτημα είναι: "Με βοήθησε με οποιονδήποτε τρόπο;" και η απάντηση είναι: "Ναι, για μισό δευτερόλεπτο". Όσο πικρό κι αν είναι να το αποδεχτώ. Είναι σημαντικό να είσαι ειλικρινής, πάνω απ’ όλα με τον εαυτό σου. Μπορώ να σκεφτώ άλλες διαδρομές όπου η αντίσταση του σχοινιού είναι τόσο μεγάλη, ώστε να μην μπορείς να εκτελέσεις ορισμένες κινήσεις δυναμικά, επειδή μια δυναμική κίνηση προκαλεί αιώρηση που μπορεί να είναι δύσκολο να συγκρατήσεις, όμως η ίδια η αντίσταση του σχοινιού (δεν μιλάω για την περίπτωση όπου ο ασφαλιστής δεν σου δίνει αρκετό περιθώριο) εξαλείφει την αιώρηση.

Είναι πραγματικά σπουδαίο το γεγονός ότι η αναρρίχηση βράχου είναι ένα άθλημα χωρίς κριτές. Σίγουρα, είναι σχετικά εύκολο να κλέψεις, όμως αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία να μάθουμε να είμαστε ειλικρινείς και δίκαιοι. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι ένα τέτοιο μέρος, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Είναι καλό να είμαστε ειλικρινείς, παρόλο που βραχυπρόθεσμα τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά. Αγκάλιασε αυτή την ευκαιρία μάθησης και αγνόησε τον πειρασμό της ανεντιμότητας την επόμενη φορά που θα πας για αναρρίχηση.

Δείτε τη σελίδα προφίλ του Adam