Χέβι

μέταλ:

τα

αδέλφια

που

εξόπλισαν

την

Ελβετία

με

βύσματα

Πρωτοπόροι στην εξέλιξη της αναρρίχησης βράχου ως δημοφιλούς αθλήματος, οι αδελφοί Ρεμί άρχισαν να ανοίγουν νέες διαδρομές στην Ελβετία το 1970. Από τότε, έχουν καταγράψει ένα εντυπωσιακό πλήθος πρώτων αναβάσεων, τοποθετώντας ασφάλειες σε χιλιάδες θρυλικές διαδρομές σε όλο τον κόσμο, που περιλαμβάνουν περίπου 15.000 σχοινιές. Στην Ελβετία, δεν υπάρχει μεγάλη ορθοπλαγιά που να μην έχει επηρεαστεί από την αδιάκοπη επιδίωξη των αδελφών Ρεμί για εξερεύνηση — από το Λε Ντιαμπλερέ έως το Σανέτς, το Γκρίμζελ, το Γκαστλόζεν και το Βέντενστοκε. Έχοντας γράψει και συμβάλει σε περισσότερα από 100 βιβλία σχετικά με το πολυσχιδές έργο τους, σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κανείς αναρριχητικό οδηγό στις Άλπεις που να μην περιλαμβάνει κάποια διαδρομή των θρυλικών Υβ και Κλοντ Ρεμί. Χάρη στον αυθεντικό και τελικά ακλόνητο δεσμό που μόνο τα αδέλφια μπορούν να μοιράζονται, οι αδελφοί Ρεμί έχουν συμβάλει στην προσβασιμότητα της αναρρίχησης στην Ελβετία ίσως περισσότερο από οποιουσδήποτε άλλους αναρριχητές — και δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμη το έργο τους. Καθίσαμε με τον Κλοντ Ρεμί για να συζητήσουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Τι κάνεις τελευταία;

Κλοντ Ρεμί: Δυστυχώς, δεν κάνω αρκετή αναρρίχηση, επειδή δουλεύω εντατικά πάνω σε ένα νέο βιβλίο για το Miroir de l'Argentine [μια ορθοπλαγιά στις δυτικές Ελβετικές Άλπεις]. Είχαμε γράψει ένα βιβλίο γι’ αυτό το 1997 και θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, επειδή υπάρχουν πολλές καλές ιστορίες, όπωςτου μπαμπά μου . Επειδή, ξέρεις, αναρριχήθηκε στο Miroir σε ηλικία 94 ετών;Φυσικά. Τι εκπληκτικό επίτευγμα. Πότε ξεκίνησες για πρώτη φορά να κάνεις αναρρίχηση με τον Μαρσέλ;Από πολύ μικρή ηλικία αρχίσαμε να πηγαίνουμε στα βουνά, απλώς περπατώντας. Το 1964 αρχίσαμε να αναρριχόμαστε μαζί, δεμένοι με σχοινί.

Πώς ήταν εκείνες οι περιπέτειες με τον μπαμπά σου;Όταν ξεκινήσαμε, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Είχαμε το ίδιο ζευγάρι παπούτσια για τα πάντα – πεζοπορία, αναρρίχηση, σκι. Δεν υπήρχαν μποντριέ· το σχοινί περνούσε γύρω από τη μέση μας και ασφαλίζαμε με τα χέρια. Ήταν πάντα δύσκολα. Οι μέρες ήταν υπερβολικά μεγάλες. Έπρεπε πάντα να κάνουμε το μέγιστο με τον ελάχιστο εξοπλισμό και χρόνο· αυτό ήταν το μότο του. Φυσικά, ο Yves κι εγώ το ζήσαμε αργότερα, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Ξέρεις, όταν ο πατέρας μου έκανε τις πρώτες αναβάσεις εδώ γύρω, ξεκινούσαν με τα πόδια ή με το ποδήλατο ή έπαιρναν τον μεταλλευτικό σιδηρόδρομο. Κάποιες φορές, για να εξοικονομήσουν τα χρήματα του εισιτηρίου, απλώς περπατούσαν. Είναι τόσο διαφορετικό, που δύσκολα μπορείς να το φανταστείς. Επιπλέον, δεν είχαν καμία πληροφορία, μόνο έναν φίλο που έλεγε: «Θέλετε να πάμε να αναρριχηθούμε στο Miroir;». Και κάποιος άλλος τους είχε πει ότι ακολουθείς την καμινάδα, μετά πας δίπλα στη διαγώνιο, στρίβεις δεξιά και συνεχίζεις μέχρι την κορυφή. Αυτό ήταν όλο. Ούτε τοπό. Ούτε φωτογραφίες. Τίποτα. Μπορείς να το φανταστείς; Φτάνεις εκεί και υπάρχουν πολλές καμινάδες, δεν ξέρω πόσες ράμπες και βραχώδεις σχηματισμοί. Κοιτάζεις λοιπόν αυτόν τον τοίχο και σκέφτεσαι: «γαμώτο». Α, και πόσα καρφιά; Ίσως τρία ή τέσσερα. Είναι εντελώς διαφορετικά. Το αναρριχητικό σχοινί του πατέρα μου ήταν το ίδιο που χρησιμοποιούσε για να κουβαλάει τρόφιμα ή ξερό χόρτο, και το οποίο είχε πάρει από τον πατέρα του.

Πότε ξεκίνησες να σκαρφαλώνεις μόνος σου;Ο πατέρας μου έκανε εγχείρηση στην πλάτη το 1969 και έμεινε εκτός δράσης για δύο ή τρεις μήνες. Έτσι, ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να σκαρφαλώσουμε με τον εξοπλισμό του – το σχοινί του, τα καραμπίνερ και τα καρφιά του. Δεν χάρηκε, αλλά είπε ναι. Ήμουν 16 και ο Ιβ 13 όταν αρχίσαμε να ανοίγουμε νέες διαδρομές.Πότε σοβάρεψαν τα πράγματα;Αφού ολοκληρώσαμε την εκπαίδευσή μας (ο αδελφός μου ως υδραυλικός κι εγώ στη μηχανική), θέλαμε και οι δύο να σκαρφαλώνουμε όσο περισσότερο γινόταν και συνειδητοποιήσαμε ότι θα μας αρκούσε μια δουλειά μερικής απασχόλησης. Οι άλλοι πήγαιναν για αναρρίχηση το Σαββατοκύριακο, ενώ εμείς πηγαίναμε μία ή δύο επιπλέον ημέρες μέσα στην εβδομάδα. Εκείνη την εποχή, αυτό σήμαινε ότι αμέσως γίναμε καλύτεροι από όλους τους άλλους στην περιοχή. Ίσως όχι καλύτεροι, αλλά πιο δραστήριοι.

Για κάποια χρόνια, δεν είχαμε πολύ ξεκάθαρη ιδέα για το τι θέλαμε να κάνουμε. Αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, γίναμε πολύ καλοί φίλοι με τον [Γάλλο αναρριχητή] François Guillot. Ήταν ένας από τους καλύτερους και άνοιγε 50 νέες διαδρομές σε μία σεζόν. Εμείς ανοίγαμε ίσως 10 ή 20, οπότε αυτός έγινε ο νέος μας στόχος. Την επόμενη σεζόν ανοίξαμε περίπου 80 διαδρομές. Παράλληλα, αρχίσαμε να ανοίγουμε περισσότερες διαδρομές σε καλό βράχο με βιδωτές ασφάλειες. Αποφασίσαμε να δραστηριοποιηθούμε περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση, αντί για τις αλπικές διαδρομές. Αναζητούσαμε αυτές τις γραμμές και μπορούσαμε να ανοίγουμε νέες διαδρομές πολύ γρήγορα. Όπως στο Eldorado, όπου ανοίξαμε 15 νέες σχοινιές σε μία ημέρα, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Ήταν γρήγορα. Ανοίξαμε τη Motörhead [6a+/5.10b 500 m] με μόλις 11 καρφιά.

Πώς αλλιώς εξελίχθηκε ο εξοπλισμός κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος;Όταν αρχίσαμε να ασχολούμαστε περισσότερο με την αναρρίχηση, στην αρχή δεν είχαμε καν ζώνη αναρρίχησης. Από τη δεκαετία του ’70 έως τη δεκαετία του ’80 αρχίσαμε να αγοράζουμε αναρριχητικό εξοπλισμό στο Σαμονί. Βρήκαμε επίσης χαλύβδινα καρφιά στις ΗΠΑ και σφήνες στην Αγγλία. Συνδυάσαμε όλα αυτά τα διαφορετικά στιλ αναρρίχησης για να κάνουμε αυτό που θέλαμε όταν ανοίγαμε νέες διαδρομές. Έτσι κινούμασταν πιο γρήγορα και είχαμε άφθονο εξοπλισμό για κάθε πρόβλημα. Και λίγο αργότερα γνωρίσαμε τον [υπεύθυνο προϊόντος] Albert Wenk της Mammut. Μας ενθάρρυνε να χρησιμοποιούμε βύσματα αντί για καρφιά, ώστε να κάνουμε την αναρρίχηση ασφαλέστερη. Δεν είχαμε βύσματα, οπότε μας έδωσε όσα χρειαζόμασταν. Εκείνη την εποχή υπήρχαν ελάχιστα βύσματα. Έτσι, η συνεργασία μας με τη Mammut αποτέλεσε έναν σημαντικό δεσμό. Αρχίσαμε επίσης να συμμετέχουμε περισσότερο στη δοκιμή της ζώνης αναρρίχησης και του σχοινιού και να βοηθάμε στη βελτίωσή τους.Τι κάνει τόσο δυνατή τη συνεργασία σας με τον Yves;Είμαστε πραγματικά τυχεροί. Εδώ και πάνω από 50 χρόνια, δεν χρειάζεται να συζητάμε τίποτα. Απλώς ξεκινάμε και όλα είναι τέλεια. Δεν χρειάζεται να πούμε «ωραία, τι λες; Παίρνουμε αυτόν τον εξοπλισμό; Πάμε εκεί;». Απλώς ξεκινάμε. Αυτό ήταν. Basta. Ο αδελφός μου ήταν πάντα ο πιο δυνατός. Εγώ ήμουν πάντα πίσω του. Ήταν f**king δύσκολο για μένα. Ήταν απλώς καταπληκτικός — εξαιρετικός στο onsight. Εντυπωσίαζε τους πάντες.

Θα συνεχίζεις να σκαρφαλώνεις στην ηλικία του Marcel;Ειλικρινά, νομίζω ότι είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Χρειάζεσαι πολλή τύχη για τόσα πολλά πράγματα. Πρέπει να διαφυλάσσεις την τύχη σου και να τη φροντίζεις, αλλά και να προσέχεις με ποιους περνάς τον χρόνο σου. Δεν θέλω να σπαταλάω χρόνο με κακούς ανθρώπους ή σε άσχημες καταστάσεις. Μόλις νιώσω άβολα, απομακρύνομαι.Σας έχει βοηθήσει η τύχη να συνεχίσετε να σκαρφαλώνετε όλα αυτά τα χρόνια;Ήμασταν τυχεροί, αλλά πρέπει να φροντίζεις την τύχη σου. Φυσικά, έχουμε βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις: έχω πέσει σε σχισμή, έχω πέσει και έχω χάσει τις αισθήσεις μου, με έχει χτυπήσει κεραυνός στα βουνά, έχουμε αντιμετωπίσει χιονοστιβάδες και έχουμε διανυκτερεύσει στην ύπαιθρο σε ακραίες συνθήκες. Έχουμε περάσει πολλά και νομίζω ότι ήμασταν πολύ τυχεροί, αλλά φροντίζουμε κι εμείς την τύχη μας. Πρέπει να το έχεις συνεχώς στο μυαλό σου. Όταν ξεφεύγεις από μια δύσκολη κατάσταση και παραμένεις ζωντανός, σκέφτεσαι: «εντάξει, αυτό ήταν το τελευταίο», αλλά ξαναρχίζεις, κάνοντας ένα λάθος ή πλησιάζοντας υπερβολικά στην άκρη· κοντά στον κίνδυνο. Αυτό αναζητούμε στη ζωή — είναι κάπως συναρπαστικό. Τώρα, στην ηλικία μου, δεν είμαι τόσο απερίσκεπτος, αλλά παραμένουμε ακόμα λίγο απερίσκεπτοι [γέλια]. Δεν πλησιάζω τόσο πολύ τον κίνδυνο, αλλά αρκετά ώστε να ρίξω μια μικρή ματιά πέρα από την άκρη. Αυτή είναι η ζωή.

Έχεις ακόμα συγκεκριμένες διαδρομές που ονειρεύεσαι να δημιουργήσεις;[γέλια] Πολλά. Στο μυαλό μου γίνεται χαμός. Συμβαίνει συνέχεια. Έχω ακόμη τη λίστα που κρατάω εδώ και πολλά χρόνια και μερικές φορές μπορώ να διαγράψω κάποια από αυτά. Και στην Ελλάδα έχω πολλά μέρη. Είμαστε μανιακοί. Υπάρχουν σεξομανείς, αλλά εμείς είμαστε μανιακοί με τον βράχο ή με τα βύσματα [γέλια].Έχεις κάποια αγαπημένη διαδρομή;Το Motörhead ή το Septumania [6a+/5.10b, 550 m]… Είναι μερικές από τις καλύτερες διαδρομές στον κόσμο. Είναι απίστευτες. Αλλά είναι πολλές. Όταν αναρριχηθήκαμε στο Motörhead, το κάναμε μαζί με άλλες τρεις καινούργιες διαδρομές μέσα σε τέσσερις ημέρες. Είχε γίνει εμμονή. Ήταν ωραία, αλλά το κάναμε και αυτό ήταν όλο — μετά, το επόμενο.Ανατρέχεις περισσότερο πλέον στις δημιουργίες σου;Όχι, εξακολουθώ να κοιτάζω μπροστά και θέλω να κάνω περισσότερα. Είναι ωραίο που έχουμε όμορφες αναμνήσεις, αλλά είναι ακόμη καλύτερο να δημιουργήσουμε περισσότερες [γέλια]. Τώρα δουλεύω πάνω σε μια διαδρομή στη δεξιά πλευρά του Miroir, που ονομάζεται «Sully». Έχει 27 σχοινιές — μια μεγάλη διαδρομή που ανοίγω μαζί με έναν καλό φίλο. Απαιτεί τόση ενέργεια. Όταν όμως ολοκληρωθεί, είμαι σίγουρος ότι θα αναζητήσω την επόμενη.

Οι αδελφοί Remy είναι αθλητές της Mammut από το 1981.

Άκουσα από τον αντιπρόσωπό μας στο γαλλόφωνο τμήμα της Ελβετίας για δύο αδερφούς, νέους και πολύ δυνατούς στη δύσκολη αλπική αναρρίχηση. Πήγα να τους συναντήσω και τους δύο στο σπίτι τους. Στην πρώτη μας συνάντηση, μόνο ο Κλοντ μιλούσε μαζί μου. Ο Ιβ ήταν στο ίδιο δωμάτιο, αλλά καθόταν πέντε μέτρα μακριά, δεν έλεγε σχεδόν τίποτα και ήταν πολύ επικριτικός. Μιλούσα με τον Κλοντ όλο το απόγευμα και τελικά αποφασίσαμε να συνεργαστούμε. Δεν μπορούσα να τους δώσω χρήματα, αλλά μπορούσα να τους δώσω προϊόντα. Και τους ζητούσα μόνο τα σχόλιά τους. Για κάθε προϊόν που τους έδινα, λάμβανα και από τους δύο εξαιρετικά σχόλια. Αυτό ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό. Και ο Ιβ, που στην αρχή ήταν πολύ επικριτικός, άρχισε να με επισκέπτεται στη Mammut κάθε 2-3 εβδομάδες, φέρνοντας μεταχειρισμένα προϊόντα και τις ιδέες του. Ιστορικά, οι Ρεμί έχουν προσφέρει πολλά, τόσο στους αλπινιστές όσο και στους αναρριχητές, για να γίνει η αναρρίχηση δημοφιλής.

Άλμπερτ ΒενκMammut