Ο

καλός

αγώνας:

Η

φύση

για

όλους

Η κάτοικος του Κολοράντο ήταν ελάχιστα γνωστή το 2018, όταν ανακοίνωσε ότι στόχευε να γίνει η πρώτη τρανς αθλήτρια που θα κατακτούσε τις Επτά Κορυφές και θα ύψωνε τη σημαία των τρανς στην υψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου.

Η έμπειρη ορειβάτισσα ασχολείται με την αναρρίχηση σχεδόν σε όλη της τη ζωή. Όμως, μετά τη φυλομετάβασή της το 2016, οι προσωπικοί στόχοι της Parisi μετατοπίστηκαν σε μια αποστολή: να αλλάξει το αφήγημα γύρω από την τρανς κοινότητα στον κόσμο της υπαίθρου.

«Ένιωθα πως τελικά με είχαν σπρώξει στη σκιά και ότι, μέσα από τη φυλομετάβασή μου, είχα χάσει τη φωνή μου», λέει η Parisi. «Ήθελα να σταθώ πάνω από όλα αυτά, εκεί όπου δεν θα μπορούσαν να με σπρώξουν στη σκιά. Εδώ δεν υπάρχουν σκιές. Εκεί ήθελα να πω: “Αυτή είμαι εγώ. Είμαι περήφανη.”»

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η Parisi έχει κατακτήσει την κορυφή του όρους Κοσιούσκο στην Αυστραλία, του όρους Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία, του όρους Ελμπρούς στη Ρωσία, της Ακονκάγκουα στην Αργεντινή και, πιο πρόσφατα, του όρους Βίνσον στην Ανταρκτική. Τώρα ξεκινά την προτελευταία ανάβαση στην προσπάθειά της να κατακτήσει τις Επτά Κορυφές: το Ντενάλι.

Μέσα σε τρεις επίπονες εβδομάδες αυτόν τον μήνα, η Parisi θα προσπαθήσει να φτάσει στην κορυφή του γίγαντα της Αλάσκας, ύψους 6.190 μ.

Μοιράζεται την ιστορία της μέσω του μη κερδοσκοπικού οργανισμού της,TranSending 7 , Η Parisi έχει αφιερώσει τις προσπάθειές της στην προώθηση των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόσβαση στον αθλητισμό.Το ζήτημα της συμμετοχής των τρανς ατόμων σε αγωνιστικά αθλήματα έχει βρεθεί στο επίκεντρο τα τελευταία χρόνια, καθώς ορισμένοι προβεβλημένοι οργανισμοί και κυβερνητικοί ηγέτες λαμβάνουν μέτρα που περιορίζουν την πρόσβαση σε αθλητικούς αγώνες και προγράμματα.

Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη συμμετοχή διαφέρουν σημαντικά ανά άθλημα, ενώ η έρευνα που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τη λήψη αποφάσεων σε ανώτατο επίπεδο είναι περιορισμένη. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι υπάρχουν πολύ λίγοι τρανς αθλητές στον αγωνιστικό χώρο και ακόμη λιγότεροι που αγωνίζονται σε επίπεδο πρωταθλητισμού.

Οι προσπάθειες της Parisi να σταθεί στην ψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου αναδεικνύουν τα εμπόδια που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει η τρανς κοινότητα στον αθλητισμό, ακόμη και σε ατομικές δραστηριότητες.

«Παλιά μπορούσα να πηγαίνω οπουδήποτε και να κάνω ό,τι ήθελα, ξέρεις», λέει. «Η ύπαρξή μου δεν θεωρούνταν έγκλημα. Και τώρα, σε πολλά μέρη όπου πηγαίνω, η ύπαρξή μου θεωρείται έγκλημα.»

«Αλλά, φυσικά, επέστρεψα στην Τανζανία και τη Ρωσία για να σκαρφαλώσω σε εκείνα τα βουνά, παρά τους νόμους που έχουν θεσπιστεί σε αυτές τις χώρες με στόχο να με καταπιέσουν. Δεν το θεωρώ δεδομένο, γιατί για πολύ καιρό ένιωθα ότι είχα χάσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ευκαιρία — και πράγματι την έχασα με πολλούς τρόπους.»

Τα εμπόδια που αντιμετώπισε η Parisi έγιναν η έμπνευση για την ενασχόλησή της με την πρόσβαση των τρανς νέων σε αθλητικά προγράμματα.

Σήμερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, 18 πολιτείες έχουν θεσπίσει νόμους που απαγορεύουν ή περιορίζουν τη συμμετοχή τρανς νέων σε σχολικά αθλήματα.

«Τεράστια πολιτική ενέργεια αφιερώνεται στην καταστολή μιας πολύ μικρής μειονότητας. Απομακρύνουμε τα παιδιά από την ύπαιθρο και χάνουμε την ευκαιρία να καλλιεργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης με ανθρώπους που στο εξής θα προστατεύουν και θα φροντίζουν αυτές τις εκτάσεις.»

Ο Parisi λέει ότι είναι ευθύνη των υπόλοιπων μελών της κοινότητας των ανθρώπων που ασχολούνται με υπαίθριες δραστηριότητες να βοηθήσουν τη νεότερη γενιά να συμμετάσχει και να δημιουργήσουν έναν ασφαλή χώρο χωρίς αποκλεισμούς. 

«Ελπίζω να μπορώ να προσφέρω έναν μικρό δίαυλο ώστε οι άνθρωποι να συνδεθούν με αυτόν τον χώρο, προς όφελος της υγείας τους και του ίδιου του χώρου.

«Πιστεύω πραγματικά ότι, τελικά, όταν ολοκληρωθούν ο πανεπιστημιακός αθλητισμός, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι νίκες και τα βάθρα, αυτό που μας αφήνει ο αθλητισμός είναι το δικαίωμα και η δυνατότητα να βγούμε στις δημόσιες εκτάσεις, να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να απολαύσουμε τα οφέλη της φύσης για την υγεία μας, συμμετέχοντας σε αυτές τις δραστηριότητες.»

Αυτό είναι ένα συναίσθημα με το οποίο συμφωνούν πολλοί αθλητικοί οργανισμοί κορυφαίου επιπέδου, συμπεριλαμβανομένης της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία έχει συμπεριλάβει στον καταστατικό της χάρτη ότι η «άσκηση του αθλητισμού αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα».

Η Parisi ελπίζει ότι, μοιραζόμενη την προσωπική της ιστορία, θα βοηθήσει άλλα άτομα από την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ να πάρουν τον έλεγχο της δικής τους αφήγησης, μετατρέποντας την ύπαιθρο σε έναν χώρο για όλους.

«Όταν ήμουν 12, 13, 14 ετών, δεν είχα ένα ορατό πρότυπο», λέει.«Ένιωθα απλώς απομονωμένη και στιγματισμένη. Δεν πίστευα ότι υπήρχε η δυνατότητα να κάνω coming out.

«Ο λόγος που θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου είναι επειδή ξέρω ότι, στις δύο τα ξημερώματα, κάποιος που νιώθει στιγματισμένος, μόνος και γενικά μη αποδεκτός από την κοινωνία θα βρει την ιστορία μου και θα πει: ‘Αυτή είναι μια τρανς αφήγηση, και είναι εντάξει να μιλάμε γι’ αυτό, και δεν διαφέρω από τους άλλους, και δεν χρειάζεται να καταπιέζω αυτό που είμαι.’»

Μάθετε περισσότερα για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό της Erin Parisi και παρακολουθήστε την αποστολή της για την κατάκτηση των Επτά Κορυφών στον ιστότοπο TranSending 7.Επισκεφτείτε τον ιστότοπο