Για

το

ClimbAID

στον

Λίβανο

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, ταξίδεψα χωρίς παρέα για πρώτη φορά σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής. Η ανακάλυψη των πλούσιων πολιτισμών, η απόλαυση του νόστιμου φαγητού και η γνωριμία με τους απίστευτα φιλόξενους ντόπιους έκαναν αυτό το ταξίδι μία από τις πιο αγαπημένες μου περιπέτειες μέχρι σήμερα.

Η Mammut ήθελε να δώσει σε έναν εργαζόμενό της την ευκαιρία να υποστηρίξειΒοήθημα αναρρίχησης επιτόπου, να γνωρίσω από κοντά το έργο τους, να συμβάλω στη συνεργασία και στην αποστολή τους στον Λίβανο. Όταν το άκουσα αυτό, ήξερα ότι έπρεπε να υποβάλω αίτηση!

Σήμερα κλείνει μία εβδομάδα από την άφιξή μου στο αεροδρόμιο της Βηρυτού, με μια βαλίτσα γεμάτη φάρμακα (περισσότερα για την καθημερινή ζωή στον Λίβανο σε επόμενη ανάρτηση) και αναρριχητικό εξοπλισμό.

Ο λίγος χρόνος που έχω περάσει εδώ μου έχει ήδη διδάξει ότι:

• Ναι, μπορώ να φάω το βάρος μου σε λιβανέζικο φαγητό

• Η αναζήτηση και η προμήθεια βενζίνης για το αυτοκίνητό σας μπορεί να διαρκέσει έως και 5 ώρες

• Η αδιάλειπτη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος είναι μια πολυτέλεια που οι περισσότεροι εδώ δεν απολαμβάνουν.

• Οι κανόνες οδήγησης είναι απλώς προτάσεις

• Οι περισσότερες εφαρμογές εκμάθησης γλωσσών είναι άχρηστες για την εκμάθηση της τοπικής αραβικής διαλέκτου

• Ο Λίβανος έχει το ένα τέταρτο του μεγέθους της Ελβετίας, ο μόνιμος πληθυσμός του ανέρχεται σε περίπου 4,5 εκατομμύρια, ωστόσο φιλοξενεί από 1,5 έως 2 εκατομμύρια πρόσφυγες.

• 18 αναγνωρισμένες θρησκευτικές κοινότητες συνυπάρχουν σε ολόκληρη τη χώρα

• Το έργο της ClimbAID εδώ έχει πραγματικά ουσιαστικό αντίκτυπο τόσο στους συμμετέχοντες όσο και στην τοπική κοινότητα

• και πάνω απ’ όλα: εδώ τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί!
  

Χαίρομαι ιδιαίτερα για την ευκαιρία να μοιραστώ το πάθος μου για την αναρρίχηση με την οικογένεια της ClimbAID. Ανυπομονώ να γνωρίσω καλύτερα τα μέλη της, καθώς και να βρω νέους τρόπους να στηρίξω την ομάδα της ClimbAID τις επόμενες τρεις εβδομάδες.

Λοιπόν, αν ανυπομονείτε κι εσείς όσο κι εγώ να δείτε τι θα ζήσω τις επόμενες εβδομάδες με την ClimbAID στον Λίβανο, μείνετε συντονισμένοι για την επόμενη εβδομαδιαία ενημέρωσή μου!

Και μην ξεχάσετε να ακολουθήσετε το ClimbAID στοFacebook καιInstagram κιόλας!

Τα λέμε στο αναρριχητικό πεδίο,
Αδριάνα

Όταν επισκέπτεται κανείς μια ξένη χώρα, συνήθως πρέπει να δει ή να βιώσει ορισμένα πράγματα, αλλιώς, όπως λέμε, «δεν έχει πάει πραγματικά εκεί». Σύμφωνα με τους συναδέλφους μου από τη διεθνή ομάδα εθελοντών, η τροφική δηλητηρίαση είναι πλέον το απαραίτητο βάπτισμα του πυρός στον Λίβανο. Καθώς ήθελα να ζήσω μια πραγματικά αυθεντική εμπειρία, έπαθα έναν γερό πυρετό και στομαχικές διαταραχές που κράτησαν σχεδόν όλη τη δεύτερη εβδομάδα της παραμονής μου εδώ… ευτυχώς, είχα πάρει μαζί μου αρκετά φάρμακα!

Δυστυχώς, η τροφική δηλητηρίαση έχει γίνει ένα δυσάρεστο μέρος της καθημερινότητας πολλών Λιβανέζων. Είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα της τρέχουσας οικονομικής κρίσης στη χώρα. Μια πρόσφατη έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας κατέταξε τον Λίβανο ως πιθανώς μία από τις 3 χειρότερες οικονομικές κρίσεις παγκοσμίως από τον 19ο αιώνα. Το τοπικό νόμισμα έχει χάσει περίπου το 90 % της αξίας του από το τέλος του 2019 και τα συναλλαγματικά αποθέματα που χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή βασικών αγαθών, όπως τα καύσιμα, δεν επαρκούν. Η έλλειψη καυσίμων δεν προκαλεί μόνο ουρές πολλών χιλιομέτρων στα πρατήρια καυσίμων, αλλά και διακοπές ρεύματος σε ολόκληρη τη χώρα, λόγω της εξάρτησης των λιβανέζικων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τα καύσιμα για τη λειτουργία τους. Στο διαμέρισμά μας έχουμε ρεύμα μόνο για περίπου 5 - 6 ώρες την ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι η διατήρηση των τροφίμων στο ψυγείο είναι σχεδόν αδύνατη, με αποτέλεσμα τα τρόφιμα να χαλάνε και το στομάχι σας να ταλαιπωρείται πού και πού.

Μια ακόμη ανησυχητική πτυχή της κρίσης είναι η αύξηση των μικροκλοπών, οι οποίες γίνονται ολοένα και πιο ευφάνταστες. Μόλις τις προάλλες, το αυτοκίνητό μας έπεσε σε ένα φρεάτιο καθώς βγαίναμε από τον αυτοκινητόδρομο στη Βηρυτό. Κάποιος είχε αφαιρέσει το καπάκι για να πουλήσει το μέταλλο. Ευτυχώς, ένας φιλικός ντόπιος μάς βοήθησε να ξεκολλήσουμε χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η αλλαγή ελαστικού έχει γίνει πλέον αναγκαστικά μια νέα δεξιότητά μου. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πολλά προβλήματα που οι άνθρωποι στον Λίβανο αναγκάζονται να αντιμετωπίζουν καθημερινά.

Το ότι βιώνω αυτές τις στερήσεις κάνει την αντίθεση με τον νέο μου χώρο εργασίας ακόμη πιο έντονη. Το ARC, ο μόνιμος τοίχος αναρρίχησης της ClimbAID, βρίσκεται στην κοιλάδα Μπεκάα, περίπου 50 χλμ. από τη Βηρυτό προς το εσωτερικό της χώρας και 20 χλμ. από τα σύνορα με τη Συρία. Στον γραφικό χώρο της Arcenciel, μιας λιβανέζικης ΜΚΟ, το ARC δημιουργεί ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον για τους νέους στην Μπεκάα. Περιτριγυρισμένος από μεγάλα δέντρα και έναν καταπράσινο κήπο, ο πολύχρωμος τοξοειδής τοίχος αναρρίχησης προσφέρει μια γαλήνια ατμόσφαιρα για τις πολλές δραστηριότητες της ClimbAID. Μοιάζει με μια όαση προστατευμένη από τις δυσκολίες του έξω κόσμου.

Αυτός όμως είναι μόνο ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους οι συμμετέχοντες της ClimbAID αγαπούν τόσο πολύ να έρχονται εδώ. Το ARC είναι ένα μέρος όπου μπορούν να χαλαρώσουν και να ξεχάσουν την πραγματικότητά τους – ένα μέρος όπου μπορούν να συναντούν φίλους, να ξεχνούν την αβεβαιότητα στη ζωή τους και απλώς να αναρριχώνται.

Ένα από τα πράγματα που απόλαυσα περισσότερο ήταν η συμβολή μου στη δημιουργία μιας ομάδας bouldering αποκλειστικά για γυναίκες. Η πρώτη προπόνηση πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα και ήταν απίστευτη. Συνολικά, συμμετείχαν 8 κορίτσια από τη Συρία και τον Λίβανο, ηλικίας 14 έως 18 ετών. Κατά τη διάρκεια της υποδοχής, είπαν ότι το ClimbAID τούς φαίνεται σαν μια δεύτερη οικογένεια. Είναι ένας ασφαλής χώρος όπου μπορούν να νιώθουν δυνατές και να πιστεύουν στον εαυτό τους. Η ατμόσφαιρα ήταν χαρούμενη και φιλόξενη, κάνοντάς με να νιώσω αμέσως αποδεκτή από την ομάδα. Ήταν υπέροχο να τις βλέπω να δουλεύουν σκληρά πάνω στα προβλήματά τους και να γιορτάζουν μαζί τα επιτεύγματά τους. Ανυπομονώ να οργανώσω και να συμμετάσχω στις επόμενες προπονήσεις!

Οι μέρες πέρασαν αστραπιαία και δεν μπορώ να πιστέψω ότι βρίσκομαι ήδη στην 3η εβδομάδα μου στον Λίβανο.

Δεν θα πω ψέματα, τα αραβικά είναι αρκετά δύσκολα στην εκμάθηση. Αλλά με περηφάνια μπορώ να πω ότι πλέον μπορώ να συστηθώ και να πετάξω καναδυό άσχετες προτάσεις στις συζητήσεις. Παραδόξως, οι καλύτερές μου προσπάθειες συχνά εκλαμβάνονται ως πραγματική γνώση αραβικών, με αποτέλεσμα οι συζητήσεις να τελειώνουν πάντα με νευρικό γέλιο και ένα απολογητικό χαμόγελο από την πλευρά μου. Αλλά για ποιο λόγο έχουμε χέρια και πόδια, αν όχι για να βοηθάμε την επικοινωνία, έτσι δεν είναι!? Ευτυχώς, οι συγκάτοικοί μου, η Matilda (ασκούμενη στο ClimbAID) και η Raelyn (μακροχρόνια εθελόντρια), μιλούν και οι δύο αρκετά καλά αραβικά. Αυτό κάνει τη ζωή στην κοιλάδα Μπεκάα πολύ πιο εύκολη. Ενδιαφέρον fact: γνωρίζατε ότι πολλοί Λιβανέζοι είναι δίγλωσσοι ή και τρίγλωσσοι; Ανάλογα με την περιοχή και το οικογενειακό τους υπόβαθρο, πολλοί Λιβανέζοι μεγαλώνουν μιλώντας αραβικά, γαλλικά και αγγλικά.

Προς όφελός μου, η ομάδα του ClimbAID επικοινωνεί κυρίως στα αγγλικά. Εκτός από εμένα, η ομάδα επιτόπου αποτελείται αυτή τη στιγμή από άλλα πέντε άτομα: τον Charlie, τον Λιβανέζο υπεύθυνο του έργου, τον Yehya από τη Συρία, συντονιστή, και την Elsa, επίσης από τον Λίβανο, η οποία διοργανώνει εθελοντικά δραστηριότητες και βοηθά στην επικοινωνία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Matilda από τη Γερμανία και η Raelyn από τις Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την τοπική ομάδα για 6 και 3 μήνες αντίστοιχα, προσφέροντας τις γνώσεις τους στον τομέα της κοινωνικής εργασίας και της εργασίας σε ΜΚΟ. Επιπλέον, για τις προπονήσεις αναρρίχησης και τη χάραξη διαδρομών, το ClimbAID μπορεί να βασιστεί σε μια αφοσιωμένη τοπική ομάδα εθελοντών, αποτελούμενη από 15 νεαρές γυναίκες και νεαρούς άνδρες.

Κάθε εβδομάδα αφαιρούνται οι παλιές διαδρομές από τον τοίχο αναρρίχησης, καθαρίζονται οι λαβές και χαράσσονται νέες διαδρομές. Ήμουν πολύ αγχωμένος/-η όταν μου ανέθεσαν να χαράξω μια διαδρομή για πρώτη φορά, αλλά τελικά ήταν μια εξαιρετικά διασκεδαστική δραστηριότητα και το τελικό αποτέλεσμα ήταν αρκετά καλό! Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι το αποκορύφωμα για κάθε μέλος της ομάδας παραμένει αναμφίβολα η συμμετοχή στις προπονήσεις και η αλληλεπίδραση με τους συμμετέχοντες.

Αυτή την εβδομάδα είχαμε μια πολύ ξεχωριστή περίσταση! Μία από τις ομάδες του YouCLIMB ολοκλήρωσε το 10συνεδριακό πρόγραμμά της. Στόχος του προγράμματος YouCLIMB είναι να διδάξει στους συμμετέχοντες δεξιότητες ομαδικής εργασίας, επικοινωνίας, επίλυσης προβλημάτων και ηγεσίας, καθώς και να καλλιεργήσει την εμπιστοσύνη μέσα από την αναρρίχηση. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλά διασκεδαστικά εκπαιδευτικά παιχνίδια και ομαδικές συζητήσεις σχετικά με τους παραπάνω στόχους. Για να γιορτάσουμε τα επιτεύγματά τους και να τους καλωσορίσουμε στην οικογένεια της ClimbAID, πραγματοποιήσαμε μια μικρή τελετή, κατά την οποία μοιράσαμε εξατομικευμένα πιστοποιητικά, χορέψαμε ντάμπκε, έναν παραδοσιακό λαϊκό χορό της Ανατολικής Μεσογείου, και μοιραστήκαμε τσάι και φρούτα. Ήταν υπέροχο να βλέπουμε τα περήφανα πρόσωπά τους και να διαπιστώνουμε πώς αυτό το πρόγραμμα είχε δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς μέσα στην ομάδα, ανεξάρτητα από το υπόβαθρο ή το φύλο τους. Ελπίζω πολλοί από αυτούς να συνεχίσουν την αναρρίχηση και ίσως να υποβάλουν αίτηση για το εθελοντικό πρόγραμμα της ClimbAID.

Μιλώντας για αναρρίχηση, δυστυχώς αυτό είναι ήδη το τελευταίο μου Σαββατοκύριακο με την κοινότητα του ClimbAID, την οποία έχω αγαπήσει πολύ. Επίσης, ο Beat, ο ιδρυτής του ClimbAID, μόλις έφτασε από την Ελβετία. Ανυπομονώ να τον γνωρίσω καλύτερα κι εκείνον! Ξεκινάμε όλοι μαζί για τα αγαπημένα μας αναρριχητικά πεδία γύρω από την Τανουρίν και το Μπέιτ Χλέλε, περίπου 75 χλμ. βόρεια της Βηρυτού. Η διαδρομή είναι αρκετά μεγάλη, αλλά οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί από τούφες και τα πολύχρωμα ασβεστολιθικά πεδία κάνουν την καρδιά κάθε αναρριχητή να χτυπά πιο δυνατά.

Μετά από 2 ημέρες απαιτητικών αναρριχήσεων παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Έχει ήδη σκοτεινιάσει, αλλά θέλουμε να σταματήσουμε στην ακτή για να φάμε τη σπιτική μηλόπιτα της Matilda και του Yehya. Ο Beat μάς οδηγεί στην αγαπημένη του παραλία κοντά στο Batroun. Είναι μία από τις ελάχιστες παραλίες που έχουν απομείνει ανοιχτές στο κοινό, μια έκταση με βραχώδεις γκρεμούς που μοιάζουν ιδανικοί για scrambling και άλματα από ψηλά…. όχι όμως τη νύχτα. Εφοδιασμένοι με φακούς κεφαλής, βρίσκουμε ένα πλακοειδές σημείο για το νυχτερινό μας σνακ και παρακολουθούμε τα κύματα να σκάνε γύρω μας. Αυτός ίσως ήταν ο πιο τέλειος τρόπος για να ολοκληρώσουμε αυτή την 3η εβδομάδα.

Ακόμα προσπαθώ να πάρω ανάσα καθώς επιβιβάζομαι στο αεροπλάνο της επιστροφής, αλλά τα κατάφερα! Το να τρέχω για να προλάβω κάθε μέσο μεταφοράς θα είναι προφανώς πάντα η καλύτερη καρδιοαναπνευστική μου προπόνηση. Αλλά άξιζε τον κόπο: την τελευταία στιγμή ανακάλυψα στη Βηρυτό μερικά πανέμορφα συριακά υφάσματα που απλώς δεν μπορούσα να αφήσω πίσω, οπότε χρειάστηκε να πιέσω λίγο το περιθώριο μέχρι την ώρα αναχώρησής μου.

Στο αεροπλάνο, βρήκα χρόνο να ανατρέξω στην πολυάσχολη τελευταία εβδομάδα μου στην κοιλάδα Μπεκάα.
Αυτή την εβδομάδα, μας προσκάλεσαν όχι μία, αλλά δύο φορές σε αραβικό δείπνο. Και επιτρέψτε μου να σας πω, ήταν ένα όνειρο! Οι οικογένειες του Γέχια, μέλους της ομάδας μας, και του Χασάν, συμμετέχοντα στο ClimbAID, έκαναν τα πάντα για να ετοιμάσουν για εμάς νόστιμα, παραδοσιακά πιάτα. Ήταν συγκλονιστικό να βιώνουμε τη ζεστασιά με την οποία μας υποδέχτηκαν και να βλέπουμε πόσο χρόνο και κόπο αφιέρωσαν για να μας φιλοξενήσουν. Ήταν μια πραγματικά αξέχαστη εμπειρία και ανυπομονώ να ξαναφτιάξω στο σπίτι μερικά από τα πιάτα που δοκίμασα εκεί!

Αναπόφευκτα, ήρθε η τελευταία μου μέρα με την ClimbAID. Συμμετείχα σε μία τελευταία συνεδρία της ACADEMY, πριν αναχωρήσω για τη Βηρυτό, όπου πέρασα μια τελευταία βραδιά έξω με τους αγαπημένους μου συναδέλφους. Η ACADEMY επικεντρώνεται στη διδασκαλία τεχνικών αναρρίχησης και σωστών μεθόδων προπόνησης για συμμετέχοντες που θέλουν να εξελιχθούν ως αναρριχητές. Αυτή είναι επίσης μία από τις λίγες συνεδρίες κάθε εβδομάδα κατά τις οποίες η ομάδα προπονείται ενεργά μαζί με τους συμμετέχοντες. Τα διασκεδαστικά παιχνίδια προθέρμανσης και το δέσιμο με τους συμμετέχοντες μέσα από τις απαιτητικές ασκήσεις ήταν πάντα απολαυστικά, ενώ μου άρεσε πολύ να καθοδηγώ τις σύντομες ροές γιόγκα στο τέλος.

Μετά από 4 εβδομάδες στο πρόγραμμα, πιστεύω ειλικρινά ότι το θετικό κλίμα και η αίσθηση κοινότητας που καλλιεργεί το ClimbAID επηρεάζουν θετικά τους συμμετέχοντες και αναδεικνύουν τον καλύτερό μου εαυτό. Δεν μπορούσα να βρω λόγια και είχα δάκρυα στα μάτια όταν οι συμμετέχοντες πέρασαν με λουλούδια, χειροποίητα δώρα και γράμματα για να με αποχαιρετήσουν την τελευταία μου ημέρα. Ήρθα για να μοιραστώ το πάθος μου για την αναρρίχηση και εισέπραξα τόση καλοσύνη και εκτίμηση, που το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτή την αξέχαστη εμπειρία! Είμαι βαθιά ευγνώμων για την ευκαιρία να γνωρίσω όλους αυτούς τους ανθρώπους που αποτελούν πηγή έμπνευσης και να βιώσω τις ομορφιές και τις δυσκολίες της ζωής στον Λίβανο.

Ευχαριστώ τη Mammut και την ClimbAID για αυτή τη μοναδική ευκαιρία!
Ανυπομονώ να συνεχίσω να είμαι μέλος της οικογένειας της ClimbAID, καθώς σκοπεύω να προσφέρω εθελοντική εργασία με την ClimbAID στην Ελβετία στο μέλλον.
Η ClimbAID είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση από την Ελβετία που βασίζεται σε δωρεές για να επιτελεί το έργο της. Αν θέλετε να στηρίξετε τις δράσεις της, μάθετε περισσότεραεδώ.