Expedition

North:

η

πρώτη

ανάβαση

της

«Via

Sedna»

Λίγα όνειρα πραγματοποιούνται από μόνα τους, και αυτά που αξίζει να έχεις είναι εκείνα για τα οποία εργάζεσαι. Η Caro North – επαγγελματίας αλπινίστρια, ορεινή οδηγός και αναρριχήτρια – το γνωρίζει πολύ καλά. Για να κυνηγήσει τα όνειρά της στα βράχια, έπρεπε πρώτα να ανοίξει πανιά στην ανοιχτή θάλασσα. Ένα ταξίδι τριών μηνών, μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο και πέρα από αυτόν. Μια απίστευτη αποστολή και ένα αληθινό μάθημα ζωής για την υπομονή, την ευελιξία και την ομαδική εργασία, το οποίο η Caro είχε την καλοσύνη να καταγράψει για εμάς.

Με πετάει πάνω κάτω στο κρεβάτι μου, με τραντάζει, καθώς προσπαθώ απεγνωσμένα να κοιμηθώ λίγο. Πρέπει να είμαι και πάλι σε εγρήγορση για την επόμενη βάρδιά μου στο κατάστρωμα. Έξω, τα κύματα σκάνε πάνω στα αλουμινένια πλευρά του ιστιοπλοϊκού μας, μήκους 50 ποδιών, πετώντας το πάνω κάτω ξανά και ξανά και ξανά. Βουτάει με την πλώρη σε βαθιές κοιλότητες των κυμάτων, μόνο και μόνο για να τραβηχτεί αμέσως ξανά προς τα πάνω. Ο άνεμος λυσσομανά πάνω στα πανιά, τα οποία έχουμε ήδη μαζέψει αρκετές φορές. Πέσαμε σε καταιγίδα πριν καν φτάσουμε στις ακτές της Σκωτίας, και αποδείχτηκε πιο σφοδρή απ’ ό,τι προέβλεπαν. Η περιπέτειά μας ξεκινά με πάταγο.

Είμαστε μια ομάδα οκτώ γυναικών, όλες με διαφορετικό υπόβαθρο, που πορευόμαστε μαζί από τη Λα Ροσέλ προς τη Γροιλανδία. Ο στόχος μας: η πρώτη ανάβαση μιας μεγάλης ορθοπλαγιάς. Για τους επόμενους δυόμισι μήνες, το Northabout, το αξιόπιστο ιστιοφόρο της αποστολής μας, θα είναι ταυτόχρονα το σπίτι και το μέσο μετακίνησής μας. Διασχίζουμε τον Ατλαντικό με προορισμό τον απώτατο Βορρά. Αναχωρήσαμε από το λιμάνι της Λα Ροσέλ στις 20 Ιουνίου, έπειτα από δέκα γεμάτες ημέρες προετοιμασίας, κατά τις οποίες φροντίσαμε να είναι το σκάφος μας αξιόπλοο και να έχουμε φορτώσει αρκετό φαγητό, νερό και αναρριχητικό εξοπλισμό. Τέσσερις ιστιοπλόοι, τρεις αναρριχήτριες και μία φωτογράφος στο σκάφος. Ήταν ένα ταξίδι στο άγνωστο, μια περιπέτεια, και δεν είχαμε ιδέα πόσες προκλήσεις θα αντιμετωπίζαμε.

Μόλις πέντε ημέρες στη θάλασσα, μια violent storm μας αναγκάζει να δέσουμε στην Ιρλανδία. Παρακολουθούμε και περιμένουμε. Κανείς μας δεν θα μπορούσε να φανταστεί, πριν ξεκινήσουμε, ότι αυτό θα γινόταν το μοτίβο της αποστολής μας. Περάσαμε τρεις μήνες πλέοντας συνεχώς ανάμεσα σε βαρομετρικά χαμηλά και ισχυρές καταιγίδες, χωρίς να συναντήσουμε ούτε μία περιοχή υψηλών πιέσεων. Αυτή η αποστολή είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα για μένα. Ένα όνειρο που έχω εδώ και χρόνια: να είμαι ο πρώτος που θα κατακτήσει μια μεγάλη ορθοπλαγιά στη Γροιλανδία – και να φτάσει στη Γροιλανδία χωρίς αεροπλάνο. Αυτό το όνειρο πήρε μορφή μαζί με τη φίλη μου και καπετάνισσά μας, τη Marta Guemes. Ένα όνειρο που ζούμε τώρα, αλλά το οποίο μερικές φορές, ειδικά όταν είμαστε καθηλωμένοι στη στεριά και καταδικασμένοι να περιμένουμε, μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη. Τότε αρχίζουν να μας κυριεύουν οι αμφιβολίες και αναρωτιόμαστε αν θα καταφέρουμε ποτέ να αναρριχηθούμε στη Γροιλανδία. Είναι εύκολο να απογοητευτούμε: "Γιατί έχουμε τόσο κακό καλοκαίρι; Γιατί δεν συναντήσαμε καμία από τις περιοχές υψηλών πιέσεων που συνήθως εμφανίζονται σε ένα αρκτικό καλοκαίρι; Γιατί δεν σταματούν οι καταιγίδες και οι βροχές;" Δυστυχώς, παρακολουθούμε την κλιματική αλλαγή να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Τα καιρικά συστήματα στα οποία βασιζόμασταν εδώ και χρόνια δεν είναι πλέον αξιόπιστα. Τουλάχιστον, η ομάδα μας συνεργάζεται καλά. Ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει ο καιρός, μπορούμε πάντα να αποτινάξουμε την απογοήτευση και να γελάσουμε με την ατυχία μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία – χωρίς αυτή την "DREAM TEAM", θα είχαμε υποκύψει στις δύσκολες συνθήκες εδώ και πολύ καιρό. Όμως παραμένουμε ενωμένοι, εμψυχώνοντας πάντα ο ένας τον άλλον και διατηρώντας την αισιοδοξία μας.

Συνεχίζοντας το ταξίδι μας, είμαστε αναγκασμένοι να περιμένουμε να κοπάσει η κακοκαιρία, πρώτα στις Νήσους Φερόε και στη συνέχεια στην Ισλανδία, προτού τελικά αντικρίσουμε τις ακτές της Γροιλανδίας, ύστερα από έξι μεγάλες και δύσκολες εβδομάδες. Τι απίστευτο συναίσθημα. Περιμέναμε αυτήν τη στιγμή για τόσο πολύ καιρό. Ωστόσο, οι θαλάσσιοι πάγοι εξακολουθούν να μας εμποδίζουν να μπούμε στο Scoresbysund – το μέρος όπου μας περιμένουν οι μεγάλοι γρανιτένιοι τοίχοι. Έτσι, πρέπει να κάνουμε λίγη ακόμη υπομονή και να περιμένουμε σε ένα φιόρδ στα νότια. Από τη θετική πλευρά, αυτό μας δίνει την ευκαιρία να περπατήσουμε όλοι μαζί μέχρι μια μικρή κορυφή, και χαίρομαι πολύ που έχω την ευκαιρία να κατέβω από εδώ με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Ευτυχώς, αυτήν τη φορά η αναμονή είναι μικρότερη. Μπορούμε να σηκώσουμε άγκυρα το ίδιο βράδυ και να συνεχίσουμε προς το Scoresbysund, περνώντας ανάμεσα από κομμάτια θαλάσσιου πάγου και παγόβουνα κάθε μεγέθους. Η πλοήγηση μέσα σε αυτόν τον παγωμένο λαβύρινθο, με τη συνεχή καθοδήγηση ενός ανθρώπου πάνω στο κατάρτι, είναι ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό και τεχνικά απαιτητικό εγχείρημα. Και το φυσικό θέαμα γύρω μας ολοκληρώνεται με την εμφάνιση μιας πολικής αρκούδας πάνω στους θαλάσσιους πάγους, την οποία παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον μέσα από τα κιάλια μας. Τελικά, ο καιρός βελτιώνεται αρκετά ώστε να επιτρέψει στους ναυτικούς να μας αποβιβάσουν στη στεριά. Τότε ξεκινά ένας αγώνας ενάντια στον χρόνο… και τον καιρό. Ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. Θα ξανασαλπάρουμε το αργότερο στα μέσα Αυγούστου, για να αποφύγουμε τις φθινοπωρινές καταιγίδες του Βόρειου Ατλαντικού – άλλωστε, έχουμε ήδη βιώσει από πρώτο χέρι πόσο ασταθής είναι ο καιρός φέτος.

Πρώτα απ’ όλα – πρέπει να βρούμε τη διαδρομή προσέγγισης προς την ορθοπλαγιά μας. Όμως σύντομα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πρώτο μας εμπόδιο: έναν απίστευτα ανώμαλο παγοκαταρράκτη. Ορθάνοιχτες σχισμές υψώνονται μπροστά μας. Μετά από έξι εβδομάδες στο πλοίο, βρισκόμαστε ξαφνικά στον άγριο και εκτεθειμένο ορεινό κόσμο. Όταν τελικά φτάνουμε στη βάση της ορθοπλαγιάς, θέλουμε να ξεκινήσουμε αμέσως την αναρρίχηση. Όμως μια τόσο απαιτητική ανάβαση απαιτεί πολύ εξοπλισμό – και πρέπει πρώτα να τον μεταφέρουμε μέχρι εδώ. Περνάμε δύο ημέρες κουβαλώντας βαριά σακίδια μέχρι την κατασκήνωση βάσης. Είμαστε εξαντλημένοι. Όμως δουλεύουμε σκληρά και γρήγορα, ώστε να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε την αναρρίχηση το συντομότερο δυνατό.

Όμως τότε έρχεται άλλη μία αναποδιά: παρά την πρόγνωση, αρχίζει να βρέχει και χάνουμε άλλη μία μέρα, με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να περάσουμε δύο ημέρες στο βασικό καταυλισμό. Για άλλη μία φορά, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε και να καλλιεργούμε την υπομονή μας. Τουλάχιστον, μας επισκέπτεται μια πολική αρκούδα. Ένας καλός τρόπος να σπάσει η ανία! Απολαμβάνουμε ένα χαλαρό πρωινό, όταν το τεράστιο, επιβλητικό ζώο ξεπροβάλλει ξαφνικά από το νερό μόλις 45 μέτρα μακριά μας και ανεβαίνει στην παραλία. Μένουμε ακίνητοι σαν αγάλματα, περιμένοντας να δούμε πώς θα αντιδράσει. Περνούν δευτερόλεπτα που μοιάζουν με αιωνιότητα. Η πολική αρκούδα μάς κοιτάζει και φαίνεται εξίσου έκπληκτη που μας βλέπει όσο κι εμείς που τη βλέπουμε. Η Νάντια φωνάζει: «Μια αρκούδα!!!», τρομάζοντάς την, και εκείνη απομακρύνεται τρέχοντας. Ήμασταν τυχεροί. Είχαμε προετοιμαστεί για περιστατικά σαν κι αυτό, όμως και πάλι η τρομάρα μάς κόβει τα γόνατα.

Έπειτα, επιτέλους, έρχεται μια ηλιόλουστη μέρα και μπορούμε να ξεκινήσουμε την ανάβασή μας. Την επόμενη μέρα ξεκινάμε να σκαρφαλώνουμε την ορθοπλαγιά εναλλάξ, μία σχοινιά τη φορά. Στην αρχή προχωράμε καλά, αλλά ξαφνικά επιβραδύνουμε: η ορθοπλαγιά γίνεται πιο απότομη και, σε αρκετά σημεία, οι σχισμές εξαφανίζονται. Προχωράμε αργά, μέτρο το μέτρο, άλλοτε πάνω σε βρεγμένο βράχο και άλλοτε με τεχνική αναρρίχηση. Η ανάβαση είναι εξαιρετικά απαιτητική και απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση. Όμως αυτό ακριβώς το είδος περιπέτειας αναζητούσαμε – έτσι, μαζί με την αδρεναλίνη, έρχεται και μια εκπληκτική έκρηξη ενδορφινών. Έχουμε μόλις τρεις ημέρες καλού καιρού μέχρι να μας χτυπήσει η επόμενη χιονοθύελλα. Η ορθοπλαγιά υψώνεται πάνω από τα κεφάλια μας προς τον ουρανό και, με τόσο λίγο χρόνο στη διάθεσή μας, μοιάζει αδύνατο να τη σκαρφαλώσουμε ολόκληρη. Τη δεύτερη μέρα φτάνουμε σε μια προεξοχή, πολύ ψηλά πάνω από τον παγετώνα, όπου κάνουμε μπιβουάκ και στήνουμε τις φορητές πλατφόρμες διανυκτέρευσής μας. Από εκεί και πέρα, η αναρρίχηση γίνεται ευκολότερη και προχωράμε πολύ πιο γρήγορα. Φτάνουμε στην κόψη και τελικά βγαίνουμε στην κορυφή της ορθοπλαγιάς. Απίστευτο. Μετά από τόση αβεβαιότητα, το όνειρό μας έγινε πραγματικότητα. Ολοκληρώσαμε την πρώτη ανάβαση της ανατολικής ορθοπλαγιάς του Northern Sun Spire. Σκαρφαλώσαμε 780 μέτρα, σε 16 σχοινιές, με δυσκολία έως περίπου 7b+ (δεν είχαμε χρόνο να κάνουμε ελεύθερη αναρρίχηση σε όλη τη διαδρομή) και βαφτίζουμε τη διαδρομή μας "Via Sedna".

Τώρα, καθώς ο χρόνος μετρά αντίστροφα, το μόνο που χρειάζεται είναι να κατεβούμε με ραπέλ και να μεταφέρουμε τον εξοπλισμό μας πίσω στην παραλία, όπου έχει προγραμματιστεί το ραντεβού με τους ναυτικούς. Ευτυχώς, αυτή την εποχή του χρόνου δεν νυχτώνει εδώ πάνω, οπότε μπορούμε να δουλεύουμε όλο το εικοσιτετράωρο. Ακολουθεί άλλος ένας μήνας στο σκάφος, με πολλές ακόμη καταιγίδες, βροχή και αναμονή – αλλά και πολύ γέλιο, χάρη σε αυτή την καταπληκτική ομάδα. Μια αποστολή που σημαδεύτηκε από κακοκαιρία και απαίτησε πολλή υπομονή, αλλά αποτέλεσε επίσης μια μεγάλη περιπέτεια με απίστευτους ανθρώπους. Μια αποστολή τριών μηνών για τρεις ημέρες αναρρίχησης. Ένα μακρύ ταξίδι που διασχίζει τον ορίζοντα, με λίγο χρόνο για την κάθετη ανάβαση, κι όμως άξιζε κάθε δευτερόλεπτο. Και επιστρέφουμε από την αποστολή μας, βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, πλουσιότεροι σε εμπειρίες και έχοντας αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις.