Πολύ

όμορφο

για

να

ανησυχείς

Η αναρρίχηση ήταν ανέκαθεν για μένα κάτι περισσότερο από μια καθαρά σωματική δραστηριότητα. Με μεγάλωσαν οι γονείς μου, οι οποίοι παλαιότερα ασχολούνταν πολύ με την αλπική αναρρίχηση, και οι ιστορίες τους για αναρριχήσεις στα βουνά με ελάχιστο εξοπλισμό ήταν πάντα συναρπαστικές. Επιπλέον, στα αναρριχητικά μας πεδία οι ασφάλειες είναι επίσης αρκετά αραιές, οπότε, αν ήθελα να σκαρφαλώνω ως επικεφαλής στα πεδία όπου αναρριχόμαστε συνήθως, έπρεπε απλώς να αρχίσω να αποδέχομαι τις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των ασφαλειών και έναν εύλογο βαθμό φόβου.

Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μια ιδιαίτερη χώρα, επειδή, εκτός από τις πολλές δυνατότητες για αθλητική αναρρίχηση και bouldering, προσφέρει και απέραντες δυνατότητες για παραδοσιακή αναρρίχηση. Πρόκειται για μια κουλτούρα βαθιά ριζωμένη στο βρετανικό DNA της αναρρίχησης, και είναι πολύ ενδιαφέρον να τη γνωρίζει κανείς. Πάντα δίσταζα αρκετά να πάω να δοκιμάσω κάποιες από τις πιο δύσκολες διαδρομές παραδοσιακής αναρρίχησης στο Ηνωμένο Βασίλειο, επειδή συχνά φαίνονται αντικειμενικά πολύ επικίνδυνες. Οι τοποθετήσεις των ασφαλειών είναι συχνά πολύ επισφαλείς και εξακολουθώ να νιώθω σχεδόν αρχάριος όταν πρόκειται να τοποθετώ και να εμπιστεύομαι τις ασφάλειες.

Όταν ο φίλος μου, Neil Gresham, πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση της Lexicon το 2021, ήξερα πως ήταν μια διαδρομή που δεν γινόταν να χάσω. Βρίσκεται σε ένα πανέμορφο τοπίο της Περιοχής των Λιμνών, ψηλά στα βουνά, συνδυάζοντας με τον ιδανικό τρόπο τις δεξιότητες της παραδοσιακής αναρρίχησης, την ψυχραιμία και τη φυσική κατάσταση της αθλητικής αναρρίχησης.

Το απόγευμα πέφτει η σκιά, οπότε μπορούσαμε να κάνουμε πεζοπορία το πρωί, να απολαύσουμε λίγο ήλιο και να συζητάμε στο φως του ήλιου, ενώ εγώ παρατηρούσα τον τοίχο από το πλάι. Σίγουρα έδειχνε επιβλητικός, όμως η μέρα ήταν υπερβολικά όμορφη για να ανησυχούμε πραγματικά. Ήταν υπέροχο που μοιράστηκα τη μέρα με τον Νιλ και τον Κρεγκ Μάθεσον, έναν ακόμη ντόπιο αναρριχητή που έχει πραγματοποιήσει πολλές πρώτες αναβάσεις στην περιοχή των Λιμνών.

Υπάρχει μια όμορφη απλότητα στο να περιβάλλεσαι από αναρριχητές που μοιράζονται το ίδιο πάθος και την ίδια αντίληψη για τη ζωή, και δεν έχει και τόση σημασία αν είναι η πρώτη ή η εκατοστή φορά που συναντιέστε. Καθώς η σκιά πλησίαζε, πήγαμε στην κορυφή του αναρριχητικού πεδίου και ο Neil κατέβηκε με καταρρίχηση κατά μήκος της διαδρομής για να την καθαρίσει, να βάλει λίγο μαγνήσιο και να μου δείξει τα σημεία τοποθέτησης των ασφαλειών, καθώς εγώ κρεμόμουν περίπου 8 μέτρα στα δεξιά της για να έχω καλή θέα. Χρησιμοποιούσα επίσης βίντεο που είχα στο τηλέφωνό μου, ώστε να οπτικοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις πληροφορίες για τη διαδρομή.

Ο Neil και ο Craig έκαναν εξαιρετική δουλειά αποσπώντας μου την προσοχή και κρατώντας το κλίμα ανάλαφρο, αλλά λίγο πριν ξεκινήσω, πήρα ένα λεπτό για να συγκεντρωθώ και να συνειδητοποιήσω τι επρόκειτο να συμβεί. Ένιωθα χαλαρός, όμως ήδη τα πρώτα μέτρα ήταν κάπως απρόσμενα. Η αναρρίχηση δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, αλλά ήταν αρκετά εκτεθειμένη, και δεν ήμουν πραγματικά σίγουρος αν οι ακμές ήταν σταθερές. Κυρίως δεν ήμουν συνηθισμένος να σκαρφαλώνω στον συγκεκριμένο βράχο, αλλά η προσπάθεια δεν εξελισσόταν τόσο τέλεια όσο ήλπιζα. Όταν έφτασα 15 μέτρα πάνω από το έδαφος, όπου μπορούσα να τοποθετήσω καλές καμ, τις τοποθέτησα γρήγορα και με ακρίβεια. Στο ράφι άφησα την επιγονατίδα μου και χαλάρωσα. Σαν να ήταν απλώς άλλη μία αθλητική διαδρομή.

Το δύσκολο με το Lexicon είναι ότι το πιο απαιτητικό κομμάτι είναι μεγάλο και αμείλικτο σε όλη τη διαδρομή. Κάθε λαβή είναι ξεχωριστή και είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις κάθε ακίδα και κάθε κρύσταλλο. Καθώς προσπαθούσα να το ολοκληρώσω με την πρώτη και δεν είχα εξασκήσει τις κινήσεις, βρέθηκα κάποιες φορές προ εκπλήξεως. Οι πρώτες πέντε κινήσεις ήταν τέλειες, αλλά μετά άρχισα να αυτοσχεδιάζω, οι λαβές ήταν λίγο διαφορετικές απ’ ό,τι περίμενα και κινδύνευα να χάσω τη ροή μου. Δεν κουραζόμουν ιδιαίτερα, αλλά ήλπιζα να είχα λίγο μεγαλύτερο περιθώριο. Όσο ανέβαινα όλο και ψηλότερα, δυσκολευόμουν να διατηρήσω τη συγκέντρωσή μου. Μετά έφτασα στις δύο τελευταίες δύσκολες κινήσεις.

Το να πιάσω τη μικρή λαβή με το αριστερό χέρι, την τσέπη για δύο δάχτυλα με το δεξί και να κάνω το τελευταίο δύσκολο βήμα, μια δυναμική κίνηση προς μια εσοχή. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσες πραγματικά να το κάνεις με ελεγχόμενο τρόπο, ειδικά όταν ήσουν κουρασμένος. Αυτοσχεδίασα, άλλαξα ένα πάτημα, το άλλαξα ξανά, αλλά η τελευταία αλλαγή μου φάνηκε σωστή. Έτσι, απλώς το επιχείρησα, χωρίς να το σκεφτώ. Έπιασα την εσοχή, ακόμη χωρίς ιδιαίτερη συγκίνηση, επειδή απέμεναν δύο ακόμη κινήσεις. Το να φτάσω στο τελικό χείλος ήταν εκπληκτικό, αλλά ξαφνικά άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε μόλις συμβεί. Παρόλο που ένιωθα απέραντη χαρά, έτρεμα και λίγο. Ήμουν πραγματικά χαρούμενος που δεν χρειάστηκε να βιώσω εκείνη την πτώση.

Ευχαριστώ, Νιλ, που άνοιξες αυτή τη διαδρομή, και ευχαριστώ για την ασφάλιση! Το να κάνω flash τη Lexicon σημαίνει πολλά για μένα, και σημαίνει ακόμη περισσότερα το ότι ήσουν στην άλλη άκρη του σχοινιού!