Ξεπερνώντας

το

κρίσιμο

πέρασμα

–

Ενδυνάμωση

μέσα

από

την

αναρρίχηση

Η αναρρίχηση δεν είναι πλέον άγνωστη. Δεν απευθύνεται μόνο σε νεαρούς που έχουν πάρει στραβό δρόμο ή σε κοινωνικά περιθωριακούς. Οι πόρτες έχουν ανοίξει διάπλατα. Με αναρριχητήρια παντού, είναι ευκολότερο για τον κόσμο να γνωρίσει το άθλημα. Αυτό δεν ήταν πάντα έτσι, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Το φθινόπωρο του 2005, η Steph Davis έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε ελεύθερα το Salathé Wall του El Capitan, μόλις 10 χρόνια μετά την ιστορική ελεύθερη ανάβαση του The Nose από τη Lynn Hill.

Πέρα από αυτά τα σημαντικά επιτεύγματα για το άθλημα, τα κατορθώματα και οι επιτυχίες των γυναικών στην αναρρίχηση έμεναν στο περιθώριο. Σε ένα ανδροκρατούμενο άθλημα, οι γυναίκες προόδευαν στον κόσμο της αναρρίχησης παρασκηνιακά. Όχι επειδή ήταν λιγότερο ικανές ή εντυπωσιακές, αλλά λόγω της περιορισμένης προβολής όχι μόνο των επιτευγμάτων των γυναικών, αλλά και της περιορισμένης πρόσβασης στην ύπαιθρο.

Για την Katie Lambert, αυτά τα ιστορικά επιτεύγματα γυναικών, μαζί με κάποιες τυχαίες συναντήσεις σε υπαίθριους βράχους, άναψαν μέσα της μια φλόγα. Το να βλέπει άλλες γυναίκες να σκαρφαλώνουν ως επικεφαλής σε διαδρομές και να κατακτούν μερικές από τις πιο εμβληματικές αναρριχητικές γραμμές στον κόσμο την έκανε να πιστέψει ότι μπορούσε να το κάνει κι εκείνη – είδε τον εαυτό της πάνω στον βράχο. Σε μια εποχή πριν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την ευρεία διάδοση του διαδικτύου, η προβολή ήταν σπάνια, αλλά είχε μεγάλη επίδραση.

Το μέλλον είναι γυναικείο. Δεν είναι πλέον κάτι ασυνήθιστο να βλέπουμε μόνο γυναίκες να κάνουν αναρρίχηση σε εξωτερικούς χώρους, να κατακτούν μαζί κορυφές και να κάνουν συνεχώς μεγάλα άλματα προόδου, θέτοντας νέα πρότυπα στο άθλημα τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Η αναρρίχηση έχει γίνει ένας χώρος για όλους. Περισσότερες γυναίκες, έγχρωμα άτομα και κουίρ κοινότητες βλέπουν πλέον τον εαυτό τους να εκπροσωπείται στο άθλημα. Αυτός ο εκπληκτικός χώρος, που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε, έχει γίνει μια ευκαιρία για όλους να τον κάνουν δικό τους και να αναπτύξουν τη δική τους αγάπη για το άθλημα της αναρρίχησης, ανεξάρτητα από το πόσο διαφορετική μπορεί να είναι αυτή σε σύγκριση με εκείνη του ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα τους.

Με αυτή την ξαφνική ανάπτυξη του αθλήματος, παραμένουν ερωτήματα. Πώς θα εκπαιδεύσουμε όλα αυτά τα νέα άτομα στο άθλημα, ώστε να συμμετέχουν με ασφάλεια; Υπάρχει άραγε όριο στο πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι γυναίκες και η αναρρίχηση; Τι ακολουθεί; Μπορεί να μην έχουμε τις απαντήσεις, όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο: οι γυναίκες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο σε ό,τι ακολουθήσει. Θα συνεχίσουν να στηρίζουν η μία την άλλη μέσω της καθοδήγησης, των σχέσεων αλληλοϋποστήριξης και της ανταλλαγής ιστοριών και εμπειριών. Αυτό είναι το νήμα που μας ενώνει όλους, το σχοινί που μας οδηγεί στην κορυφή.