Katherine

Choong

—

Η

πρώτη

γυναίκα

που

αναρριχήθηκε

στο

«Zahir»

(8b+,

300

μ.)

Το Zahir είναι μία από τις πιο απαιτητικές διαδρομές πολλών σχοινιών στις Ελβετικές Άλπεις — μια κλασική διαδρομή, η φήμη της οποίας με προσέλκυσε όσο και με φόβιζε. Μια διαδρομή 300 μέτρων στους επιβλητικούς ασβεστολιθικούς τοίχους του Wendenstöcke.

Το 2024, ένιωσα επιτέλους πως μπορούσα να το κάνω. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν ένα άτομο να με συνοδεύσει. Σκέφτηκα αμέσως τη φίλη μου, την Eline Le Menestrel, η οποία δέχτηκε με έναν όρο: θα το κάναμε σε στιλ Ecopoint — χωρίς αυτοκίνητο, μόνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ποδήλατα και τη δική μας μυϊκή δύναμη. Να επιχειρήσουμε μία από τις πιο απαιτητικές πολυμήκεις αναρριχητικές διαδρομές της χώρας, στα βάθη μιας απομακρυσμένης κοιλάδας, φτάνοντας στη βάση της με ποδήλατο παρόλο που δεν είχα κάνει πετάλι από το δημοτικό, με μόνο δύο πλαϊνές τσάντες ποδηλάτου για να μεταφέρουμε όλο τον εξοπλισμό μας… και να κατασκηνώσουμε επιπλέον; Γιατί όχι! Τουλάχιστον δεν θα ήμουν μόνος/μόνη. Η Eline θα ήταν ακριβώς εκεί, μοιραζόμενη μαζί μου κάθε δυσκολία στην πορεία.

Κάπως καταφέραμε να στερεώσουμε στα ποδήλατά μας τα πάντα — εξοπλισμό κατασκήνωσης, ρούχα, αναρριχητικό εξοπλισμό, μαζί με σχοινιά αναρρίχησης και στατικά σχοινιά, σχεδόν 50 σετάκια, καραμπίνερ και, φυσικά, το απαραίτητο γιουκαλίλι της Eline. Φορτωμένοι σαν μουλάρια, ανηφορίζαμε με το ζόρι σε απότομους, φιδίσιους ορεινούς δρόμους, ώσπου φτάσαμε σε έναν κόσμο που έμοιαζε με το τέλος των πάντων. Και δεν ήταν και ιδιαίτερα φιλόξενο αυτό το τέλος: πυκνή, υγρή ομίχλη, κανένα ίχνος ζωής, μόνο οι δυο μας να μπήγουμε τους πασσάλους της σκηνής στο έδαφος του σπιτιού μας των δύο τετραγωνικών μέτρων για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Οι μόνοι μας γείτονες; Μια παρέα από σφυρίζουσες μαρμότες και μια χορωδία περίεργων αγελάδων, τα κουδούνια των οποίων μας ξυπνούσαν κάθε πρωί.

Την επόμενη μέρα, όταν ανέτειλε ο ήλιος και επιτέλους φώτισε το Wenden, ανακαλύψαμε έναν εξωπραγματικό κόσμο από τεράστιους, αρνητικούς ασβεστολιθικούς τοίχους σε αποχρώσεις του μπλε, του γκρι και του κίτρινου. Ακόμη πιασμένοι από την ποδηλασία, ξεκινήσαμε την προσέγγιση — μια πρόκληση από μόνη της. Το έδαφος ήταν εξαιρετικά απότομο, ένα γλιστερό μείγμα από γρασίδι και λείες πλάκες, όπου μια παραπάτηση θα μπορούσε να σας στείλει να κατρακυλήσετε στην κοιλάδα. Οι πτώσεις βράχων από ψηλά δεν βοηθούσαν καθόλου να ηρεμήσουμε. Κάτω από τα άγρυπνα βλέμματα των αγριόγιδων, που κινούνταν χοροπηδώντας στο έδαφος σαν να ήταν διαδρομή προθέρμανσης, φτάσαμε τελικά στη βάση της Zahir.

Περιέργως, κανείς δεν έκανε ουρά για να ξεκινήσει την αναρρίχηση. Το πρώτο βύσμα βρισκόταν 15 μέτρα πάνω από το έδαφος, σε μια πλάκα βαθμού 6c. Η Eline κέρδισε την κλήρωση και την ολοκλήρωσε με εντυπωσιακό τρόπο. Η 2η σχοινιά (8a) ήταν ένας πανέμορφος τοίχος με ελαφριά αρνητική κλίση και μικρές ακμές, που συνδέονταν σε μια αδιάκοπη ακολουθία.

Ύστερα ήρθε το 3ο μήκος — το διαβόητο κλειδί 8b+. Ένας εντελώς κατακόρυφος, σχεδόν χωρίς πιασίματα τοίχος, με ακμές λεπτές σαν ξυράφι για πιασίματα. Χωρίς σημάδια μαγνησίας, με τα βύσματα τοποθετημένα σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους και χωρίς καμία δυνατότητα να τραβηχτείς από τα σετάκια. Έπρεπε απλώς να σκαρφαλώσεις. Για ώρες μέναμε κολλημένοι στο ίδιο σημείο, αρκετά μέτρα πάνω από το δεύτερο βύσμα, ψάχνοντας στα τυφλά για πιασίματα που έμοιαζαν να μην υπάρχουν, πέφτοντας ξανά και ξανά, με το χέρι μου να απλώνεται προς το επόμενο βύσμα, αλλά να μην το αγγίζει ποτέ. Ψυχικά εντελώς εξουθενωμένοι, ο στόχος μας να αναρριχηθούμε στο Zahir έμοιαζε ξαφνικά ανέφικτος.

Μετά από δύο μέρες, μέσα σε παγωμένη ομίχλη, είχαμε προχωρήσει μόλις κατά δύο βύσματα. Οι κοφτερές λαβές είχαν γδάρει το δέρμα μας. Δεν είχαμε φτάσει ακόμη στο ρελέ. Η αμφιβολία άρχισε να με κυριεύει. Μήπως είχα σύρει την Eline εδώ χωρίς λόγο; Ο Julien κατέβαλλε τόση ενέργεια τραβώντας βίντεο — κι εγώ δεν μπορούσα καν να φτάσω στο ρελέ του πιο δύσκολου μήκους. Και οι φράσεις που άκουγα ξανά και ξανά — «θα δεις, για σένα θα είναι εύκολο», «οι μικροσκοπικές λαβές είναι το στιλ σου» — ενίσχυαν ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι έπρεπε να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων.

Αποφασισμένοι να σκαρφαλώσουμε «με σωστό στιλ», από κάτω προς τα πάνω και χωρίς τεχνητή βοήθεια, τελικά ενδώσαμε την πέμπτη μέρα. Αυτοσχεδιάσαμε ένα είδος κλιπ με κοντάρι για να φτάσουμε στο επόμενο βύσμα, κάτι που τελικά μας επέτρεψε να μελετήσουμε το αναρριχητικό μήκος από το ρελέ.

Οι κινήσεις σε αυτή τη διαδρομή ήταν εκπληκτικές. Σιγά-σιγά, ένα πιάσιμο τη φορά, ξεκλειδώναμε τις ακολουθίες κινήσεων. Κάθε μέρα φτάναμε στα όριά μας· κάθε μικρή πρόοδος έμοιαζε με νίκη που μας έφερνε πιο κοντά στο όνειρό μας. Όμως μόλις την έκτη μέρα — με την Eline να μου υποδεικνύει τα ενδιάμεσα πιασίματα — κατάφερα τελικά την ακολουθία στο κρίσιμο τμήμα, που μου φαινόταν αδύνατη λόγω του ύψους μου.

Την ένατη μέρα μας στον τοίχο, ήμασταν έτοιμοι. 3:50 π.μ. — χτύπησε το ξυπνητήρι. Καθώς δεν χωρούσε καφετιέρα στις τσάντες των ποδηλάτων μας, ήπιαμε λίγο ζεστό νερό για να ξυπνήσουμε. 6:15 π.μ. — φόρεσα τα αναρριχητικά μου παπούτσια και ξεκίνησα να σκαρφαλώνω στον δροσερό πρωινό αέρα, συνδέοντας τις δύο πρώτες σχοινιές. Η Eline έδωσε ό,τι είχε στη διαδρομή 8a, αλλά έπεσε κοντά στο ρελέ. Μετά από μια σκληρή προσπάθεια, έπεσε μόλις λίγα μέτρα πριν από την αγκύρωση. Συνειδητοποιώντας ότι δεν θα ήταν η μέρα της, αποφάσισε να διοχετεύσει όλη της την ενέργεια στο να με στηρίξει.

Οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Ένιωθα δυνατός. Ώρα να ξεκινήσω. Όμως η πίεση με κατέβαλε. Έπεσα στο πρώτο κρίσιμο πέρασμα. Στη δεύτερη προσπάθεια, έπεσα ακόμη χαμηλότερα. Αυτές οι δύο προσπάθειες μου είχαν ήδη κοστίσει τεράστια αποθέματα ενέργειας και πολύ δέρμα, ενώ ο ήλιος έκαιγε τον τοίχο για ώρες. Κοίταξα την πρόγνωση του καιρού και συνειδητοποίησα ότι οι επόμενες μέρες θα ήταν πολύ ασταθείς — και το ταξίδι μας έφτανε στο τέλος του. Με λίγα λόγια, ήταν τώρα ή ποτέ.

Με την πίεση αυτής της τελευταίας ευκαιρίας να εξακολουθεί να με βαραίνει, ξαναμπαίνω στη διαδρομή αποφασισμένος και αυτή τη φορά νιώθω σαν να πετάω. Περνάω το πρώτο κρίσιμο πέρασμα, μετά το δεύτερο, και σιγά σιγά πλησιάζω το ρελέ. Στην τελευταία κυριολεκτικά κίνηση, νιώθω το δεξί μου χέρι να αρχίζει να γλιστρά. Εντελώς εξαντλημένος, έχω μια επιλογή: να ρισκάρω τα πάντα και να κάνω ένα δυναμικό άλμα προς την τελευταία καλή λαβή ή να αφιερώσω χρόνο για να επανατοποθετήσω το πόδι μου πριν δεσμευτώ στην κίνηση. Επιλέγω να το ρισκάρω, τα δίνω όλα… και αστοχώ στη λαβή. Πέφτω στο σχοινί ακριβώς μπροστά από το ρελέ και βρίσκομαι να αιωρούμαι εκεί, πλημμυρισμένος από απογοήτευση και θυμό επειδή έχασα την ευκαιρία μου και έπεσα τόσο οδυνηρά κοντά στον στόχο. Σαν να μην έφτανε αυτό, το δέρμα στον παράμεσό μου έχει ανοίξει και αιμορραγεί έντονα. Η κατάσταση μοιάζει απελπιστική. Εξαντλημένος, αλλά πιο αποφασισμένος από ποτέ — πεπεισμένος ότι η επιτυχής ολοκλήρωση της διαδρομής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το να πιστεύεις πραγματικά ότι είναι εφικτή — κατεβαίνω ξανά στην αρχή για να προσπαθήσω πάλι. Τώρα ήξερα ότι μπορούσα να τα καταφέρω, ανεξάρτητα από τις συνθήκες.

Στην αναρρίχηση πολλαπλών σχοινιών, ο δεσμός με τον σύντροφό σου γίνεται άρρηκτος. Ο φόβος, η αμφιβολία, η χαρά και οι κοινές δοκιμασίες διαμορφώνουν αναμνήσεις που διαρκούν μια ζωή. Η Eline ήταν απόλυτα παρούσα, αποπνέοντας ηρεμία και δύναμη που με γείωναν.

Και τότε συμβαίνει η μαγεία της αναρρίχησης. Γύρω στις 12:30, ξεκινώ για μια τέταρτη προσπάθεια. Η άκρη του δαχτύλου μου ματώνει κάθε φορά που το τοποθετώ σε ένα πιάσιμο, δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό, και ο ήλιος καίει, κάνοντας τα πιασίματα ακόμη λιγότερο σταθερά. Όμως νιώθω αυτοπεποίθηση. Σφίξε, κινήσου, μείνε ήρεμος, ανάπνεε. Η συγκέντρωσή μου βρίσκεται στο αποκορύφωμά της, καρφωμένη σε κάθε πιάσιμο, σε κάθε τοποθέτηση του ποδιού, καθώς προχωρώ από πιάσιμο σε πιάσιμο προς την κορυφή της διαδρομής. Βρίσκομαι στη δική μου φούσκα· το μόνο που ακούω είναι οι ενθαρρύνσεις της Eline και η ενέργειά της που με ανεβάζει. Δεν νιώθω πλέον τον πόνο στο δέρμα μου, ούτε φόβο ούτε κούραση. Όποτε μπορώ, τινάζω τα πρησμένα χέρια μου για να ξεκουραστούν, παίρνοντας βαθιές ανάσες για να σταθεροποιήσω την καρδιά μου που χτυπά γρήγορα, ενώ οραματίζομαι τις κινήσεις που ακολουθούν. Περνάω και τα δύο κρίσιμα περάσματα. Τα χέρια μου ουρλιάζουν, τα δάχτυλά μου ανοίγουν από την καταπόνηση, και νιώθω το χέρι μου να γλιστρά ξανά στο ίδιο προτελευταίο πιάσιμο. Όμως το μυαλό μου παίρνει τον έλεγχο. Μια μικρή φωνή βαθιά μέσα μου με παροτρύνει να κρατηθώ λίγες στιγμές ακόμη, να παραμείνω καθαρόμυαλος και αυτή τη φορά να τοποθετήσω σωστά το πόδι μου. Η καρδιά μου χτυπά δυνατά, όμως το σώμα μου συνεχίζει να εκτελεί τις κινήσεις, καθοδηγούμενο από την απόλυτη θέληση, ισορροπώντας πάνω σε μια ολοένα πιο εύθραυστη κόψη. Πλησιάζω όλο και περισσότερο το αδύνατο. Και τότε φτάνω στην κορυφή. Ασφαλίζομαι στο ρελέ της διαδρομής 8b+.

Η ευφορία ξεθώριασε γρήγορα, δίνοντας τη θέση της στην απόλυτη εξάντληση. Ήταν 1 μ.μ. και μας έμεναν ακόμη 5 απαιτητικές σχοινιές. Η καθεμιά ήταν σοβαρή, με αραιές ασφάλειες και κάθε άλλο παρά απλή. Κάθε σχοινιά ήταν μια μάχη.

Κάθε μήκος είναι μια σκληρή μάχη, με τον στόχο να πλησιάζει μόνο μέτρο το μέτρο. Και τελικά, γύρω στις 6 το απόγευμα, φτάνω στην κορυφή και μοιράζομαι με την Eline μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας. Το μόνο που μένει είναι η μεγάλη κατάβαση… Στις 9:50 μ.μ., πίσω στον χώρο στάθμευσης, είμαστε εξαντλημένοι — αλλά τόσο απίστευτα χαρούμενοι για αυτή την αξέχαστη μέρα που ζήσαμε μαζί.

Το να βρίσκω δύναμη και λύσεις όταν όλα μοιάζουν αδύνατα — αυτή είναι η νίκη που εκτιμώ περισσότερο. Η πραγματική επιτυχία ήταν ότι αντιμετωπίσαμε μια τεράστια πρόκληση και, στην πορεία, χτίσαμε μια δυνατή συνεργασία. Με πόνεσε που η Eline δεν κατάφερε να πετύχει τον δικό της στόχο, γιατί γνωρίζω πολύ καλά αυτή την απογοήτευση. Όμως δεν έπαψε ούτε στιγμή να με στηρίζει. Έδειξε τεράστια σωματική και ψυχική δύναμη σε κάθε στιγμή. Ο κόσμος της αναρρίχησης συχνά γιορτάζει μόνο την τελική επιτυχή ολοκλήρωση της διαδρομής — όμως η Eline αξίζει εξίσου μεγάλη αναγνώριση. Σε αυτό το άθλημα τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Χωρίς εκείνη, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατό.