Δείτε

τώρα:

"L'Envol"

με

την

Katherine

Choong

Μια προσωπική αφήγηση 

Μετά από περίπου είκοσι χρόνια αναρρίχησης σε διαδρομές μίας σχοινιάς και συμμετοχής σε αγώνες, χρειαζόμουν νέες προκλήσεις. Αυτός ήταν ο λόγος που το 2021 άρχισα να επιχειρώ μερικές δύσκολες, μεγάλες πολυσχοινιές. Το 2023, αφού είχα αναρριχηθεί σε αρκετές από αυτές, μεταξύ άλλων στις “Hattori Hanzo” 8b+ max (280 μέτρα) και “6.4 Sekunden” 8b+ max (170 μέτρα), ένιωσα έτοιμος να επιχειρήσω επιτέλους το ακατόρθωτο: Fly.

Δείτε την ταινία:

Η Katherine Choong επιχειρεί να αναρριχηθεί στη διαδρομή πολλαπλών σχοινιών Fly (8c, 550 m) στην κοιλάδα του Λάουτερμπρούνεν, στην Ελβετία.

Αυτό που μου αρέσει στην αναρρίχηση βράχου είναι ότι δεν υπάρχει χώρος για ανταγωνισμό. Η πρόκληση είναι απλώς να συναγωνίζεσαι τον εαυτό σου και να κάνεις το κάτι παραπάνω. Να νιώθεις ότι το σώμα και το μυαλό σου βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία, ώστε να πετύχεις κατορθώματα που ποτέ δεν πίστευες ότι θα μπορούσες να καταφέρεις. Εκείνη η ανάγκη να αντλήσεις δυνάμεις από αποθέματα που δεν γνώριζες καν ότι διέθετες, να βρεις λύσεις στα σύνθετα προβλήματα που σου θέτει ο βράχος και να συνεχίσεις να πιστεύεις όταν τίποτα δεν φαίνεται πλέον δυνατό. Όταν η προσπάθεια φτάνει τόσο κοντά στα όρια των δυνατοτήτων μας, είναι πάνω απ’ όλα η στήριξη του συντρόφου σου που σου επιτρέπει να φτάσεις στην κορυφή. Η περιπέτεια που ζείτε μαζί, συναισθήματα όπως ο φόβος και η αμφιβολία, αλλά και η χαρά· οι στιγμές συντροφικότητας και προσωπικής εξέλιξης σάς δένουν με έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο και γεμίζουν τη μνήμη σας με αξέχαστες στιγμές. Ποτέ δεν αισθάνομαι μόνος/μόνη στην πρόκλησή μου, γι’ αυτό και, για αυτό το εγχείρημα, χρειαζόμουν το άτομο που εμπιστευόμουν περισσότερο, τον σύντροφό μου, Jim Zimmerman.

Η αναρρίχηση ως ζευγάρι είναι η καλύτερη θεραπεία που θα μπορούσες να ζητήσεις! Όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες, πρέπει να μάθεις να επικοινωνείς και να εκφράζεις τις σκέψεις σου με σαφήνεια αλλά και εποικοδομητικά. Σκαρφαλωμένοι 500 μέτρα ψηλά, δεν μπορείς απλώς να φωνάξεις στον σύντροφό σου ή να σταματήσεις να του μιλάς. Πρέπει να βρείτε μαζί μια λύση για να ξεπεράσετε τα εμπόδια και να φτάσετε στην κορυφή.

Κατά τις πρώτες μας αναρριχήσεις στη διαδρομή Fly, κάθε κίνηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη και ήμουν τόσο κοντά στο να τις βγάλω σερί όσο ήμουν στο να πάω κάποια μέρα σε μια παρέλαση μονόκερων. Όμως, μέρα με τη μέρα, η τεχνική μας βελτιωνόταν και αρχίσαμε να τελειοποιούμε τις κινήσεις, μέχρι που ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε μια πλήρη προσπάθεια.

Την πρώτη μέρα, αφού ξεκινήσαμε την αναρρίχηση στις 6.30 π.μ., είχαμε ολοκληρώσει τις πρώτες 16 σχοινιές (κυρίως μεταξύ 7b και 7c+), καθώς και τη 17η σχοινιά (8b), λίγο πριν νυχτώσει! Το σχέδιό μας ήταν να κοιμηθούμε σε μια αιωρούμενη πλατφόρμα και, τη δεύτερη μέρα, να αναρριχηθούμε τις 3 τελευταίες σχοινιές, οι οποίες ήταν και οι πιο δύσκολες.

Όταν ξύπνησα, το εξαντλημένο σώμα μου με παρακαλούσε να τα παρατήσω. Η αμφιβολία άρχισε να με κυριεύει. Για μια στιγμή, ένιωσα την παρόρμηση να τα παρατήσω. Όμως ο Τζιμ βρήκε τα λόγια για να με στηρίξει και να μου δώσει τη δύναμη να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Επιχείρησα για πρώτη φορά το δυσκολότερο σημείο (το 19ο αναρριχητικό μήκος, βαθμού 8c) και έπεσα στο πρώτο δύσκολο τμήμα. Δεν πανικοβλήθηκα· είχα ακόμη λίγη δύναμη για μια τελευταία προσπάθεια. Κλείστηκα στη δική μου φούσκα για να ξεκουραστώ για μία ώρα, αποτίναξα την πίεση που με βάραινε και ανέκτησα την αυτοπεποίθησή μου. Όταν ξεκίνησα ξανά αυτό το μήκος, μόλις έκανα τις πρώτες κινήσεις, ο φόβος εξαφανίστηκε. Υπήρχε μόνο ο τοίχος κι εγώ. Πέρασα το πρώτο δύσκολο σημείο, αλλά ένιωθα τα χέρια μου έτοιμα να εκραγούν. Συνέχισα, παλεύοντας σε κάθε κίνηση με την παρόρμηση να αφήσω τη λαβή, τινάζοντας τα χέρια μου μετά από κάθε πιάσιμο. Βρέθηκα στο τελευταίο δύσκολο σημείο, λίγα μέτρα μακριά από το ρελέ. Η πίστη μου στην επιτυχία ήταν τόσο δυνατή, που ένιωσα τα ενθαρρυντικά λόγια του Τζιμ, έδωσα ό,τι είχα απομείνει… Και έπεσα, μόλις ένα σετάκι πριν από το ρελέ. Η απογοήτευση και η αποθάρρυνση επειδή είχα φτάσει τόσο κοντά στον στόχο μου, αλλά δεν τα κατάφερα, ήταν τεράστιες. Τις επόμενες εβδομάδες, έβρεχε καταρρακτωδώς στην Ελβετία, χωρίς να μου αφήνει καμία ευκαιρία να προσπαθήσω ξανά.

Νιώθω ότι πρέπει να αποδεχτώ το ενδεχόμενο να μην μπορέσω να ολοκληρώσω το εγχείρημά μου φέτος. Ίσως να μην τα καταφέρω ποτέ; Όταν βγαίνω από τη ζώνη άνεσής μου και επιχειρώ μια «αδύνατη» πρόκληση, ο φόβος της αποτυχίας με κάνει μερικές φορές να χάνω την πίστη στις ικανότητές μου, ενώ ένα αίσθημα ευαλωτότητας με κάνει να αμφισβητώ το νόημα αυτού που κάνω. Γιατί να επενδύω τόσο χρόνο και ενέργεια και τελικά να μην καταφέρω να «φέρω το τρόπαιο στο σπίτι»; Αυτή η μικρή φωνή τρυπώνει στο μυαλό μου: Έχω βάλει τον πήχη πολύ ψηλά; Διαθέτω επαρκείς πόρους;

Η έναρξη μιας απαιτητικής διαδρομής είναι μια ενίοτε περίπλοκη διαδικασία, που σε ωθεί να εξερευνήσεις τα συναισθήματά σου. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζομαι αυτή την πίεση είναι να θυμάμαι ότι, στο τέλος, είτε τα καταφέρω στην αναρρίχηση είτε όχι, το κάνω επειδή η αναρρίχηση με κάνει χαρούμενο/η. Και τότε έρχεται η μαγεία μιας διαδρομής-στόχου: η πραγματική πρόκληση είναι όταν δεν είσαι εκ των προτέρων σίγουρος/η ότι μπορείς να τα καταφέρεις, όταν στην αρχή μοιάζει ακόμη και αδύνατο. Αυτή η πορεία με έμαθε να αντιμετωπίζω την απογοήτευση του ότι δεν πετυχαίνω πάντα γρήγορα τον στόχο μου και να διατηρώ την αυτοπεποίθησή μου. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος είναι πάνω απ’ όλα το ότι δοκιμάστηκα, ενίσχυσα τον δεσμό με το αναρριχητικό μου ταίρι μέσα από απίστευτες αναμνήσεις και το απόλαυσα πραγματικά. Οπότε θα επιστρέψω!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σύντροφό μου, τον Jim. Χωρίς εκείνον, τίποτα δεν θα ήταν δυνατό. Στον Nicolas Falquet, που σκαρφάλωσε εκατοντάδες μέτρα για να απαθανατίσει τις περιπέτειές μας, στους χορηγούς μου και στους πρώτους αναρριχητές αυτών των 3 εξαιρετικών διαδρομών (Roger Schäli, Michel Pitelka, Markus Iff, Bernd Rathmayr, Mäx Grossman, Stephan Eder και Matthias Trottmann).

Δείτε τη σελίδα προφίλ της Katherine