Freeride

σε

ενεργό

ηφαίστειο

Ήταν ακριβώς όπως το είχε φανταστεί η Shanty: λευκές γραμμές πάνω στο μαύρο έδαφος, χαραγμένες από τα σκι σε ένα σουρεαλιστικό τοπίο. Το παιχνίδι των αντιθέσεων, οι εκπληκτικές εικόνες και μια ανεπανάληπτη εμπειρία freeride. Όμως, για να γίνει αυτό, θα έπρεπε να εκραγεί ένα ηφαίστειο.

Ο Shanty Cipolli ταξίδευε ούτως ή άλλως στη νότια Ιταλία. Για το πρότζεκτ του ArroSKIcini, ο Ιταλός freeride σκιέρ και οδηγός βουνού διέσχιζε την οροσειρά των Απεννίνων. «Ξεκινήσαμε την περιήγησή μας στους πρόποδες της Αίτνας γύρω στα τέλη Μαρτίου, πεζοπορώντας ανάμεσα σε πορτοκαλεώνες και λεμονόκηπους. Εκείνη την εποχή, ήταν δύσκολο να φανταστούμε ότι σύντομα θα κάναμε σκι, γλιστρώντας πάνω από χιονισμένες εκτάσεις καλυμμένες με μαύρη άμμο λάβας.»
Πρόκειται για ένα σπάνιο φυσικό φαινόμενο. Μισό μέτρο φρέσκου χιονιού είχε συσσωρευτεί στην Αίτνα. Έπειτα, το ηφαίστειο ενεργοποιήθηκε, εκτοξεύοντας καπνό και στάχτη. Αμέτρητα λαπίλλια — ηφαιστειακά θραύσματα στο μέγεθος πετρών — έπεσαν σαν βροχή πάνω στο φρέσκο χιόνι, σχηματίζοντας ένα λεπτό, μαύρο στρώμα. Η διαρκής αναζήτηση για συναρπαστικές τοποθεσίες οδήγησε σε μια απρόσμενη και πραγματικά μοναδική ευκαιρία: κατάβαση με σκι σε ένα ενεργό ηφαίστειο — και ο Shanty Cipolli δεν θα άφηνε αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Όταν επικοινώνησε μαζί μας, καταλάβαμε αμέσως ότι έπρεπε να συμμετάσχουμε. Τι γίνεται όμως με τον κίνδυνο;

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν το όρος Αίτνα, ύψους 3.340 μέτρων, τόσο καλά όσο ο Nuccio Faro. Όταν ο οδηγός ηφαιστείου άκουσε για το εγχείρημα, σκέφτηκε: «Αυτοί οι τύποι είναι τρελοί. Θα μπορούσαν να επιλέξουν οποιοδήποτε από τα επιβλητικά βουνά των Άλπεων, αλλά προτιμούν την Αίτνα;»

Όμως γρήγορα ενθουσιάστηκε με την ιδέα. «Η φετινή χρονιά ήταν εξαιρετική. Ελάχιστες ομάδες περιηγητών επιχειρούσαν να ανέβουν στην Αίτνα, είχε πέσει 50 εκ. φρέσκο χιόνι και λίγο αργότερα το ηφαίστειο εξερράγη. Ήταν ένα πραγματικό θέαμα της φύσης.»

Με την expertise του στο ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης, ο Nuccio ήταν ο ιδανικός συνοδός για την ομάδα. «Το ασφαλές χρονικό περιθώριό μας ήταν μικρό, καθώς το ηφαίστειο προετοιμαζόταν για μια νέα εκρηκτική φάση. Σεισμικές δονήσεις, εκρήξεις, διαφεύγοντα αέρια και η κατεύθυνση του ανέμου — όλα σήματα που θα έπρεπε να ελέγχονται συνεχώς κατά τη διάρκεια της διαδρομής.»

Την πρώτη μέρα, ένα λεωφορείο μετέφερε την ομάδα στο σημείο εκκίνησης. Δύο μέρες νωρίτερα, είχε χιονίσει στην Αίτνα, προτού μια έκρηξη καλύψει τα πάντα με ηφαιστειακές πέτρες. Ο Shanty έλεγξε τις συνθήκες, ελπίζοντας να διαπιστώσει αν το ασπρόμαυρο βουνό μπορούσε να διασχιστεί με σκι.

Η αναρρίχηση πάνω στο λαπίλι, που μοιάζει με άμμο, απαιτεί πολλή ενέργεια. «Είναι πραγματικά κουραστικό να περνάς πάνω από αυτή την άμμο. Και είναι πραγματικά πολύς ο δρόμος, κουβαλώντας όλο τον εξοπλισμό μας μέχρι την κορυφή», είπε ο Shanty. Στις προμήθειες περιλαμβάνονταν τσουγκράνες και φτυάρια, για να απομακρύνουν τις πέτρες από το χιόνι. Διαφορετικά, η τριβή θα ήταν υπερβολικά μεγάλη και θα ήταν αδύνατο να κάνουν σκι στην επιφάνεια.

Στις πρώτες του προσπάθειες, ο Shanty συχνά εγκλωβιζόταν στα ηφαιστειακά πετρώματα. Ευτυχώς, οι σπάνιες πτώσεις του δεν προκάλεσαν τίποτα σοβαρότερο από γέλια. Οι ασυνήθιστες συνθήκες δυσκόλευαν την προσπάθεια της ομάδας και καταπονούσαν τον εξοπλισμό, ενώ σποραδικές βροχές καυτής στάχτης έκαιγαν μικρές τρύπες στα ρούχα τους. «Το μπουφάν μου είναι λίγο λιγότερο αδιάβροχο απ’ ό,τι ήταν παλιά», αστειεύτηκε ο Shanty.

Ο freerider εντυπωσιάστηκε βαθιά από το τοπίο. «Κατά τις αναβάσεις, ένιωθα τις εκρήξεις και τις δονήσεις. Αυτό μου επέτρεψε να βιώσω τη φύση σε όλη τη δύναμη και την ομορφιά της. Στην κορυφή, μας υποδέχτηκε μια θέα που έκοβε την ανάσα, πάνω από κρατήρες που έβγαζαν καπνούς, μέχρι κάτω στη Μεσόγειο Θάλασσα. Ένιωσα τη δύναμη της φύσης πιο έντονα από ποτέ».

Καθώς η ομάδα ξεκινά για τελευταία φορά, όλοι είναι εξαντλημένοι. «Είμαστε διαλυμένοι», λέει ο Shanty. «Κάθε φορά που σκαρφαλώνεις, το να προχωράς πάνω σε αυτή την άμμο σε εξουθενώνει. Και είναι 3.000 μέτρα μέχρι την κορυφή!» Εξετάζει τα σκι του, τα οποία έχουν γρατζουνιστεί έντονα από τα αιχμηρά σαν ξυράφι λαπίλια. Γελώντας, τα σηκώνει προς την κάμερα. «Για να δούμε αν θα αντέξουν τη μέρα. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε ότι είναι κατάλληλα για κατάβαση με σκι πάνω σε βράχο.»

Μια τελευταία προσπάθεια. Καταβάσεις που κόβουν την ανάσα πάνω από ένα σεληνιακό τοπίο. Στήλες καπνού, σεισμικές δονήσεις και η μονόχρωμη αλληλεπίδραση των χρωμάτων σε ένα ονειρικό σκηνικό. Θεαματικά πλάνα, αλλά πάνω απ’ όλα μια αξέχαστη εμπειρία για όλη την ομάδα. «Η στάχτη πάνω στο χιόνι έκανε την κατάβαση με σκι κάτι πραγματικά ξεχωριστό», περιγράφει ο φωτογράφος και βιντεογράφος Thomas Monsorno. «Βλέποντας τον Shanty να χαράζει λευκές γραμμές στο στρώμα μαύρης στάχτης, συνειδητοποίησα πραγματικά πόσο ξεχωριστό είναι το βουνό. Ήταν μια μοναδική εμπειρία ελεύθερης κατάβασης.»