Ο

μαγικός

ψαμμίτης

της

Σαξονίας

με

καλούσε

–

Άνταμ

Όντρα

Ο ψαμμίτης, ως πέτρωμα, έχει τη δική του μοναδική μαγεία. Είτε πρόκειται για τον εντυπωσιακό κόκκινο ψαμμίτη που υψώνεται πάνω από την έρημο της Γιούτα, είτε για τους λεπτόκοκκους ογκόλιθους του Φονταινεμπλώ σε ένα γαλήνιο δάσος, είτε για έναν θρυλικό πύργο από ψαμμίτη στα γερμανοτσεχικά σύνορα. Σίγουρα αισθάνομαι πως, όταν σκαρφαλώνω σε ψαμμίτη, υπάρχει η πιο βαθιά σύνδεση των ακροδακτύλων μου με τον βράχο. Ο ψαμμίτης έχει τα πιο εντυπωσιακά σχήματα και είναι υπέροχος στην αφή.

Παρά την αγάπη μου για τον ψαμμίτη, υπήρχε ένα αναρριχητικό πεδίο που, αν και είναι μία από τις μεγαλύτερες περιοχές αναρρίχησης σε ολόκληρο τον κόσμο και έχει επηρεάσει σημαντικά την ιστορία της αναρρίχησης, πάντα το αμελούσα. Χιλιάδες διαδρομές διάσπαρτες σε πύργους πάνω από τον ποταμό Έλβα, 150 χρόνια αναρριχητικής παράδοσης και ακόμη ανέγγιχτες ορθοπλαγιές με δυνατότητα να φιλοξενήσουν ακόμη περισσότερες διαδρομές!

Λάτρευα να ακούω τους γονείς μου να μιλούν για τον σαξονικό ψαμμίτη, για όσα έζησαν πάνω σε αυτές τις τραχιές ορθοπλαγιές των πύργων. Οι γονείς μου γνωρίστηκαν σε μία από τις εξορμήσεις τους του Σαββατοκύριακου σ’ αυτόν τον παράδεισο. Ακόμη και κατά τη δεκαετία του ’80, όταν τα καταπιεστικά καθεστώτα στην Τσεχοσλοβακία και την Ανατολική Γερμανία βρίσκονταν στην εξουσία, η αναρρίχηση ήταν η απόλυτη ελευθερία.

Εκείνο το σαββατοκύριακο του κρύου Νοεμβρίου του 1983, ο πατέρας μου σκαρφάλωσε τη DirekteΥπεροχήΤο IXc, ένα από τα αριστουργήματα του Bernd Arnold, του ζωντανού θρύλου της αναρρίχησης σε ψαμμίτη, ο οποίος άνοιξε εκατοντάδες και εκατοντάδες διαδρομές. Το ίδιο το όνομα,Κορυφαίο, μου εξάπτε τη φαντασία· πόσο εντυπωσιακή πρέπει να είναι αυτή η γραμμή!

Πάντα μου άρεσε η δεοντολογία της τοπικής αναρρίχησης — μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των ασφαλειών, άνοιγμα διαδρομών από κάτω προς τα πάνω, πρόσθετη ασφάλιση με περάσματα και κόμπους, όμως η απαγόρευση της μαγνησίας ήταν πάντα ο λόγος που δεν ήθελα να πάω. Μου αρέσει ο σάκος μαγνησίας μου και η μαγνησία μέσα του. Μου αρέσει να νιώθω τα ακροδάχτυλά μου να κολλούν στον βράχο. Μου αρέσει να αναρριχώμαι με καλές συνθήκες. Οι ιδρωμένες παλάμες πάνω σε ψαμμίτη είναι το ακριβώς αντίθετο. Πάντα πίστευα ότι η αναρρίχηση χωρίς μαγνησία θα ήταν ενοχλητική και όχι ιδιαίτερα διασκεδαστική... Όμως αυτές οι ΓΡΑΜΜΕΣ!!! Με καλούν... Ίσως αξίζει να το δοκιμάσω.

Πριν από μερικά χρόνια, προσκάλεσα τον Robert Leistner να χαράξει διαδρομές για μένα. Ήταν τεχνικός χάραξης διαδρομών της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αθλητικής Αναρρίχησης με μεγάλη εμπειρία και ήταν χρήσιμο να αναρριχώμαι μαζί του, ενώ προετοιμαζόμουν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι όμως επίσης έμπειρος αναρριχητής σε ψαμμίτη και η Σαξονία είναι το δικό του πεδίο δράσης. Μου έδειξε το αριστούργημά του με το όνομαΗ εκδίωξη των τελευταίων ιδεαλιστώνσε φωτογραφίες και ενθουσιάστηκα.

Μερικά χρόνια αργότερα, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και είπα στον Robert ότι θα ερχόμουν! Και από την πρώτη κιόλας μέρα, πήγαμε μαζί να δούμε αυτή την εντυπωσιακή διαδρομή. Όσον αφορά την αναρρίχηση μιας σχοινιάς, ο ψαμμίτης της Σαξονίας δύσκολα ξεπερνιέται ως προς την ομορφιά των διαδρομών του.

Εκδίωξη των τελευταίων ιδεαλιστών(Βαθμός redpoint XIIa, γαλλικός βαθμός 8c) διασχίζει το ίδιο το κέντρο της δυτικής ορθοπλαγιάς τουNonnengärtner, αυτόν τον εκπληκτικά καλαίσθητο, λεπτό πύργο. Δεν σκέφτηκα καν να επιχειρήσω τη διαδρομή onsight ή flash. Ήξερα ότι θα ήταν αδύνατο. Το μόνο που ήθελα ήταν να προσπαθήσω να την κάνω σε redpoint. Όμως αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη αθλητική διαδρομή· όπως ο Robert άνοιξε αυτή τη διαδρομή από κάτω προς τα πάνω, έτσι έπρεπε κι εγώ να την αναρριχηθώ από κάτω προς τα πάνω, σκαρφαλώνοντας από κρίκο σε κρίκο και κάνοντας μερικές αρκετά δυνατές πτώσεις, προτού καταφέρω να ξεπεράσω τις βασικές δυσκολίες. Το να τα κάνω όλα χωρίς πτώση, χωρίς μαγνησία και με ιδρωμένα χέρια μου φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο. Όμως, χωρίς μαγνησία, πρέπει να διαχειρίζεσαι το δέρμα σου ακόμη πιο στρατηγικά και δεν μπορούσα να σπαταλήσω άλλες προσπάθειες. Περίμενα μέχρι αργά το απόγευμα να εμφανιστούν κάποια σύννεφα και ξεκίνησα την προσπάθεια για redpoint.

Είναι προνόμιο να βρίσκεσαι έτσι πάνω στον τοίχο. Με κάθε μέτρο που κερδίζεις, νιώθεις όλο και πιο εκτεθειμένος, και η αναρρίχηση θα ήταν τόσο απολαυστική, αν δεν σκεφτόμουν συνεχώς τα ιδρωμένα μου χέρια. Κάποιες στιγμές ένιωθα πως στην πραγματικότητα δεν ήταν πρόβλημα, μόνο για να διαπιστώσω δύο κινήσεις πιο πάνω ότι είχα ιδρώσει πολύ και πάλευα να παραμείνω στον τοίχο. Όμως λίγη ξεκούραση σε καλύτερες λαβές, λίγο αεράκι, και να ’μαι πάλι εδώ, συνεχίζοντας αυτό το όμορφο ταξίδι.

Άρχισα να αγνοώ την κατάσταση των ακροδαχτύλων μου, απολαμβάνοντας την ίδια την αναρρίχηση καθώς ανέβαινα όλο και ψηλότερα. Η μόνη συνταγή είναι: αν ιδρώνεις, απλώς προσπαθείς και, κυρίως, πιάνεις τις μικρές λαβές πιο δυνατά! Και αυτό λειτούργησε, ώστε να ξεπεράσω το crux και να ολοκληρώσω τη διαδρομή! Ήταν συγκινητικό και ήξερα ότι η Σαξονία με είχε πραγματικά κερδίσει, αφού γνώριζα πλέον ότι είναι πράγματι δυνατό να αναρριχάσαι δυνατά χωρίς μαγνησία και να το απολαμβάνεις, μόλις οι λαβές είναι θετικές, όσο μικρές κι αν είναι.

Τις υπόλοιπες μέρες, είχα την ευκαιρία να σκαρφαλώσω σε μερικές κλασικές διαδρομές των κορυφαίων της αναρρίχησης σε ψαμμίτη,Σκάλα του ΡίμπετσαλVIIIc από τον Herbert Richter (1960) ήΕξόρμηση στο ΝιρβάναXa του Bernd Arnold (1983). Ήταν καταπληκτικό να αναρριχώμαι σε αυτές τις διαδρομές και να θαυμάζω το θάρρος των πρώτων αναρριχητών που τις άνοιξαν πριν από τόσα χρόνια.

Την τελευταία μέρα, ήρθε η ώρα να δούμε τοΜέγας Ιππόδρομος, η δυσκολότερη διαδρομή που άνοιξε ο Robert Leistner και η οποία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί ποτέ με redpoint. Ήταν η ιδανική τελευταία μέρα, καθώς πραγματοποίησα την πρώτη επανάληψη (ελεύθερη επανάληψη με πτώσεις και ξεκουράσεις, αλλά όχι redpoint). Πρόκειται πραγματικά για μία από τις καλύτερες γραμμές που έχω δει ποτέ. Ένας επιβλητικός βράχος ύψους 60 μέτρων, με μια τέλεια γραμμή ακριβώς στη μέση. Τα πρώτα 10 μέτρα είναι λιγότερο δύσκολα, ενώ στη συνέχεια η διαδρομή παραμένει συνεχώς δύσκολη σε όλο της το μήκος, συνδυάζοντας μικρές τρύπες και μικρά πιασίματα με πολύ στρογγυλεμένα πατήματα και χωρίς σημεία ξεκούρασης. Η ολοκλήρωσή της με redpoint χωρίς μαγνησία θα είναι τόσο δύσκολη όσο και συναρπαστική, και θα ήθελα πολύ να επιστρέψω κάποια μέρα!