Μια

ιστορία

αποτυχίας

–

η

προσπάθεια

του

Adam

Ondra

για

μια

διαδρομή

9a

στην

Cueva

Negra,

Montanejos

Μου αρέσει να σκέφτομαι την αναρρίχηση ως ένα πολύ ξεκάθαρο παιχνίδι όσον αφορά τα αποτελέσματα. Είτε ολοκληρώνεις τη διαδρομή είτε όχι. Είτε πέφτεις είτε όχι. Ίσως υπάρχει κάτι όπως το «σχεδόν ολοκλήρωσα τη διαδρομή», αλλά βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι μόνο η ολοκλήρωση της διαδρομής ή του προβλήματος bouldering έχει πραγματική σημασία. Αυτό είναι αρκετά διαφορετικό από πολλές άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, όπου η κρίση είναι κυρίως πολύ υποκειμενική. Δυστυχώς, ακόμη και στην αναρρίχηση, τα πράγματα συχνά δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο θα ήθελα.

Το bouldering είναι μάλλον ξεκάθαρο, επειδή από πλευράς εξοπλισμού είναι απλό και λιτό. Χρειάζεστε μόνο παπούτσια αναρρίχησης. Οποιαδήποτε επαφή με το έδαφος, τον spotter ή τα γειτονικά βράχια σημαίνει ότι η προσπάθειά σας είναι άκυρη. Στην αργκό της αναρρίχησης το λέμε «dab». Τι γίνεται όμως όταν αγγίζετε το έδαφος με τη φαρδιά μπλούζα σας ή τα μακριά μαλλιά σας; Οι περισσότεροι μάλλον θα συμφωνούσαν ότι αυτό δεν είναι dab. Όχι όμως όλοι.

Η αθλητική αναρρίχηση έχει περισσότερα ηθικά διλήμματα και ορισμένα από αυτά είναι ακόμη λιγότερο προφανή. Δεν θα μιλήσω για τα πιο προφανή, όπως τις επιγονατίδες (με βιβλία) και το προκλιπάρισμα. Ορισμένες διαδρομές μπορεί να αποκλειστούν και μερικές λαβές που βρίσκονται λίγο έξω από τη γραμμή μπορεί να μην είναι έγκυρες για τη διαδρομή που επιχειρείτε. Ένα από τα λιγότερο συζητημένα ηθικά ζητήματα είναι η επιστροφή στο έδαφος με κατάβαση, αφού έχετε περάσει το σχοινί στις πρώτες ασφάλειες. Αυτή η πρακτική είναι απολύτως αποδεκτή σε αρκετές χώρες, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε παράδοξες πρακτικές, όπως να κατεβαίνετε σκαρφαλώνοντας 20 μέτρα ευκολότερου πεδίου και στη συνέχεια ουσιαστικά να αναρριχάστε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής με σχοινί από πάνω. Κατά τη γνώμη μου, μόλις αφήσετε το έδαφος, δεν θα πρέπει ποτέ να επιστρέφετε προς τα πίσω, όμως μπορείτε πάντα να επιστρέψετε στο ράφι. Τι γίνεται αν το ράφι βρίσκεται 30 εκ. πάνω από το έδαφος; Νομίζω ότι αυτό είναι εντάξει.

Πρόσφατα, προσπάθησα να αναρριχηθώ με την πρώτη προσπάθεια, χωρίς προηγούμενη γνώση, σε μια διαδρομή 9a στο Μοντανεχός της Ισπανίας. Η προσπάθειά μου πήγαινε πολύ καλά· βρισκόμουν ακριβώς κάτω από το κρίσιμο σημείο, χρησιμοποιώντας ένα οριακό κλείδωμα με το γόνατο για να ξεκουραστώ και μελετώντας τις κινήσεις του κρίσιμου σημείου πάνω από εμένα. Λίγο πριν είμαι έτοιμος να ξεκινήσω, έσπασα την ακμή της μικροσκοπικής τούφας όπου στηριζόταν το γόνατό μου, με αποτέλεσμα τα πόδια μου να βρεθούν στον αέρα. Κρατιόμουν ακόμη με τα χέρια μου και δεν έπεσα. Ωστόσο, το πόδι μου μπλέχτηκε λίγο στο σχοινί, γεγονός που σταμάτησε την αιώρηση του σώματός μου. Είμαι βέβαιος ότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα έπεφτα αν δεν υπήρχε το σχοινί, όμως θα έπρεπε να αντιμετωπίσω μεγαλύτερη αιώρηση, κάτι που θα ήταν λίγο πιο κουραστικό. Δεν ήταν λάθος του ασφαλιστή, καθώς υπήρχε αρκετό μπόσικο στο σύστημα· απλώς η τριβή του σχοινιού μέσα από περίπου 6 καραμπίνερ ήταν αρκετή για να βοηθήσει λίγο. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν αυτό συνέβαινε σε έναν αγώνα —στην περίπτωση αυτή μάλλον δεν θα έσπαγα τη λαβή, αλλά ας πούμε ότι θα γλιστρούσε το πόδι μου— οι κριτές θα μου επέτρεπαν να συνεχίσω την αναρρίχηση και δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Ήταν προφανής απόφαση να σταματήσω την προσπάθειά μου, παρόλο που θα μπορούσα να ρίξω την ευθύνη στον βράχο που έσπασε. Δεν θα είχα πέσει αν δεν υπήρχε το σχοινί, αλλά για μένα το ερώτημα είναι: "Δέχτηκα οποιουδήποτε είδους βοήθεια;" και η απάντηση είναι: "Ναι, για μισό δευτερόλεπτο". Όσο πικρό κι αν είναι να το αποδεχτείς. Είναι σημαντικό να είσαι ειλικρινής, πάνω απ’ όλα με τον εαυτό σου. Μπορώ να σκεφτώ άλλες διαδρομές όπου υπάρχει τόσο μεγάλη αντίσταση στο σχοινί, ώστε ορισμένες κινήσεις να μην μπορούν να εκτελεστούν δυναμικά, επειδή μια δυναμική κίνηση προκαλεί αιώρηση, την οποία μπορεί να είναι δύσκολο να συγκρατήσεις, αλλά η ίδια η αντίσταση του σχοινιού (χωρίς να αναφέρομαι στο ότι ο ασφαλιστής δεν σου δίνει αρκετό μπόσικο) εξαλείφει την αιώρηση.

Είναι πραγματικά υπέροχο το γεγονός ότι η αναρρίχηση είναι ένα άθλημα χωρίς κριτές. Σίγουρα, είναι σχετικά εύκολο να κλέψεις, αλλά αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία να μάθουμε να είμαστε έντιμοι και δίκαιοι. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι έτσι, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Είναι καλό να είσαι έντιμος, παρόλο που βραχυπρόθεσμα μπορεί να ισχύει κάτι διαφορετικό. Αξιοποίησε αυτή την ευκαιρία για μάθηση και αγνόησε τον πειρασμό της ανεντιμότητας την επόμενη φορά που θα πας για αναρρίχηση.

Δείτε τη σελίδα προφίλ του Adam