Κατανόηση
των
κλιμάκων
αναρρίχησης:
Πώς
να
διαβάζετε
τους
αριθμούς
στον
τοίχο

07/2025

rock_climbing_scales-main_image

Πόσο δύσκολο είναι το «δύσκολο» – και τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Αν περνάς πολύ χρόνο κάνοντας αναρρίχηση ή bouldering, αργά ή γρήγορα θα βρεθείς αντιμέτωπος με έναν φαινομενικά χαοτικό λαβύρινθο από αριθμούς, γράμματα και συστήματα βαθμολόγησης. Είτε σκαρφαλώνεις σε πανύψηλους τοίχους στην ύπαιθρο είτε στο γυμναστήριο, διαδρομές με τον ίδιο βαθμό δυσκολίας συχνά μοιάζουν εντελώς διαφορετικές. Εδώ θα μάθεις όλα όσα χρειάζεται να ξέρεις: γιατί υπάρχουν οι βαθμολογίες δυσκολίας, ποια συστήματα χρησιμοποιούνται και τι μας λένε στην πραγματικότητα.

Ο Σκοπός μιας Καλής Κλίμακας Δυσκολίας Αναρρίχησης

Κατά την αξιολόγηση αναρριχητικών διαδρομών, λαμβάνονται υπόψη πολλοί παράγοντες:γωνία τοίχου,μέγεθος λαβής,ποικιλία πατημάτων– αυτά μπορούν ακόμη να μετρηθούν σχετικά αντικειμενικά. Ωστόσο, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα όταν στην εξίσωση μπαίνουν η ποιότητα του βράχου, ο προσανατολισμός ή η ορατότητα. Ορισμένοι τοίχοι μπορεί να βυθίζονται σε ενοχλητικές σκιές το απόγευμα και τα πιασίματα να γίνονται σχεδόν αόρατα. Αντίθετα, αν είστε κοντοί, μερικές φορές μπορεί να μην έχετε άλλη επιλογή από το να πηδήξετε ουσιαστικά από το ένα πιάσιμο στο άλλο – ή να αποδεχτείτε τη μοίρα σας, να εγκαταλείψετε την προσπάθειά σας και να κατεβείτε σκαρφαλώνοντας με όσο περισσότερη αξιοπρέπεια γίνεται.

Έπειτα, υπάρχουν πράγματα όπωςθερμοκρασίακαιυγρασίανα έχετε υπόψη: ό,τι φαίνεται εφικτό με δροσερό καιρό και στεγνές συνθήκες μετατρέπεται το καλοκαίρι σε γλιστερή δοκιμασία. Επίσης, οι αναρριχητικές διαδρομές δεν παραμένουν ποτέ σταθερές. Τα κρατήματα φθείρονται, σπάνε και αποκολλώνται – και έτσι ένα σταθερό 5.11a μπορεί εύκολα να γίνει 5.12a μέσα σε μια νύχτα. Να θυμάστε ότι η αξιολόγηση περιλαμβάνει υποκειμενικούς παράγοντες που διαμορφώνουν μια γενική συναίνεση. Αυτό που για εσάς μοιάζει με 5.9 μπορεί για κάποιον άλλο να είναι 5.10a.

Με λίγα λόγια: Ένα σύστημα αξιολόγησης μπορεί να είναι μόνο μια προσπάθεια να αποτυπώσει όλες αυτές τις πτυχές σε έναμία τιμή. Και ακριβώς εκεί έγκειται η πρόκληση.

Οι πιο συνηθισμένες κλίμακες βαθμολόγησης αναρρίχησης

Τα συστήματα βαθμολόγησης διαφέρουν ανά χώρα, άθλημα και παράδοση – όμως όλα αποτελούν δείκτες του βαθμού δυσκολίας μιας διαδρομής. Σε ορισμένα συνυπολογίζονται επίσης ο βαθμός δέσμευσης και η ασφάλεια στο πλαίσιο της συνολικής αξιολόγησης. Οι διαδρομές αθλητικής αναρρίχησης βαθμολογούνται συχνά με το γαλλικό σύστημα, ενώ στο bouldering χρησιμοποιείται συνήθως το σύστημα του Φονταινεμπλώ. Το βρετανικό σύστημα βαθμολόγησης προχωρά ακόμη ένα βήμα παραπέρα, υποδεικνύοντας επιπλέον το επίπεδο προστασίας, την έκθεση, καθώς και τον κίνδυνο πτώσης. Για να είστε έτοιμοι για την επόμενη αναρριχητική σας εξόρμηση, ακολουθεί μια επισκόπηση των πιο κοινών συστημάτων βαθμολόγησης:

Γαλλική κλίμακα αναρρίχησης

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η γαλλική κλίμακα έχει καθιερωθεί ως το πρότυπο σεαθλητική αναρρίχηση, ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς. Ξεκινώντας από1 (πολύ εύκολη), η κλίμακα προχωρά μέσα από4, 5, 6, κ.λπ. μέχρι και (προς το παρόν)9c. Απόβαθμός 5από εδώ και πέρα, χρησιμοποιούνται γράμματα (a, b, c) και υποδιαιρέσεις όπως το + – για παράδειγμα, 7a, 7a+, 7b κ.λπ. Μια διαδρομή με βαθμό7a+είναι επομένως πιο δύσκολο από7a, αλλά πιο εύκολο από7b. Ακολουθεί7b+, στη συνέχεια7c,7c+, πριν συνεχίσετε με8a.

Ωστόσο, ο γαλλικός βαθμός 7a+ δεν είναι ίδιος με τον αντίστοιχο βαθμό σε άλλα συστήματα — ειδικά σε αναρριχητικές αίθουσες εκτός Ευρώπης.


Understanding_rock_climbing_scales_1
Understanding_rock_climbing_scales_2
Understanding_rock_climbing_scales_3

UIAA: Η Διεθνής Κλίμακα Δυσκολίας Αναρρίχησης

Η κλίμακα UIAA (Διεθνής Ένωση Ορειβατικών Συλλόγων) είναι παρόμοια με τη γαλλική κλίμακα, αλλά χρησιμοποιεί ρωμαϊκούς αριθμούς. Είναι πιο πιθανό να τη συναντήσετε στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία, καθώς και σεπαραδοσιακή αλπική αναρρίχησηδιαδρομές.

Αυτή τη στιγμή κυμαίνεται απόI (πολύ εύκολο)σεXII (εξαιρετικά δύσκολο)– με υψηλότερους βαθμούς που χρησιμοποιούν προσθήκες όπως «-», «σκέτο» και «+». Αν γνωρίζετε ήδη πώς λειτουργεί η γαλλική κλίμακα, θα σας είναι εύκολο να το υπολογίσετε. Οι βαθμοί δυσκολίας από τον εύκολο προς τον δύσκολο θα ήταν, για παράδειγμα,V-, V, V+, VI-, κ.λπ.

Κλίμακα Δυσκολίας Saxon

Στα Όρη Ψαμμίτη του Έλβα και τις γειτονικές περιοχές ισχύει η σαξονική κλίμακα. Συνδυάζειτεχνική δυσκολία και κίνδυνοςσεμία αξιολόγηση, χρησιμοποιώντας ρωμαϊκούς αριθμούς όπως στην κλίμακα UIAA. ΑπόVIIαπό εκεί και πέρα, χωρίζεται περαιτέρω με γράμματα, π.χ.VIIa, VIIb, VIIc, και ούτω καθεξής.

Συνθήκες ασφάλισης sadqatigiitείναι ιδιαίτερα απαιτητικές εκεί – με λίγα λόγια, πρόκειται για παραδοσιακή αναρρίχηση ("Trad") με μεγάλη προσωπική ευθύνη.

Δεκαδικό σύστημα Yosemite των ΗΠΑ

Στις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιείται το Δεκαδικό Σύστημα Yosemite (YDS) – γνωστό επίσης ως τοκλίμακα Sierra. Ξεκινά στις5.0και επί του παρόντος φτάνει έως5.15d. Από5.10μπροστά, επιστολές από"α"προς"d"προστίθενται – π.χ. 5.10a, 5.10b κ.λπ. –, σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης των γαλλικών και σαξονικών κλιμάκων.

Το YDS χρησιμοποιείται συχνά σεαθλητική αναρρίχηση και παραδοσιακή αναρρίχηση, αλλά επικεντρώνεται αποκλειστικά στη βαθμολόγησησωματική δυσκολία.

Βρετανικό σύστημα βαθμολόγησης

Στη Μεγάλη Βρετανία, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο περίπλοκα. Εδώ, τοΚλίμακα E («Προσπάθεια»)χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση όχι μόνο της τεχνικής δυσκολίας, αλλά καιψυχολογική πίεση και συνθήκες ασφάλισης. Αποτελείται από τα εξής στοιχεία:

  • Τεχνικός βαθμός(π.χ. 4c, 5b, 6a) υποδηλώνει το τεχνικά δυσκολότερο επιμέρους τμήμα της διαδρομής.

  • Λεκτικός Βαθμός(π.χ. S «Severe», HS «Hard Severe», E1 έως E11) αξιολογεί ολόκληρη τη διαδρομή – συμπεριλαμβανομένων των διαθέσιμων σημείων ασφάλισης, της έκθεσης και του κινδύνου πτώσης.

Αυτό σημαίνει ότι μια διαδρομή μπορεί να θεωρείται εύκολη ως προς την τεχνική δυσκολία, αλλά να λαμβάνει υψηλή βαθμολογία E, αν η ασφάλιση είναι ανεπαρκής ή ενδέχεται ακόμη και να θέτει τους αναρριχητές σε κίνδυνο.

Αυστραλία: Απλώς μετράμε προς τα πάνω

Ενώ η κλίμακα E αντιπροσωπεύει το υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, στην Αυστραλία τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ξεκινά περίπου από11 (εύκολο)και επί του παρόντος φτάνει έως36, που αντιστοιχεί περίπου σεΓαλλική κλίμακα 9aήUIAA XI. Δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις με γράμματα ή με σύμβολα συν και πλην — απλώς ανεβαίνεις αριθμητικά. Ωστόσο, η πλοήγηση στις διαδρομές μπορεί να διαφέρει σημαντικά, ανάλογα με την περιοχή και το ανάγλυφο.

Βραζιλιάνικη κλίμακα

Αν προγραμματίζετε μια αναρριχητική εξόρμηση στη Νότια Αμερική, θα πρέπει οπωσδήποτε να αφιερώσετε χρόνο για να εξοικειωθείτε με το βραζιλιάνικο σύστημα βαθμολόγησης. Όπως η κλίμακα UIAA ή η Σαξονική κλίμακα, βασίζεται σε ρωμαϊκούς αριθμούς απόI–XI. Εύκολες διαδρομές έως βαθμό δυσκολίαςVIμπορεί να συμπληρωθεί με"σανιδοκωπηλασία"(για «ανώτερο»), π.χ.,VIsup. Απόβαθμός VIIαπό εδώ και πέρα, τα γράμματαα, β και γπροστίθενται, ακολουθώντας το γαλλικό μοντέλο, για περαιτέρω διάκριση μεταξύ των επιπέδων δυσκολίας.

Αναρρίχηση με τεχνητά μέσα – Τι σημαίνουν τα A0, A1 κ.ά.;

Στην τεχνητή αναρρίχηση, εσύχρησιμοποιείτε ενεργά τον προστατευτικό εξοπλισμόγια ανοδική πορεία. Ακολουθούν οι βασικοί βαθμοί δυσκολίας:

  • A0: Σημείο προστασίας που χρησιμοποιείται ως πάτημα ή λαβή («τεχνητή αναρρίχηση»)

  • A1: Κίνηση με θηλιές για τα πόδια

  • A2-A5: Αυξανόμενη δυσκολία, σημεία ασφάλισης σε σταδιακά χειρότερη κατάσταση, υψηλός κίνδυνος

Συστήματα βαθμολόγησης στο bouldering

Οι προηγούμενες κλίμακες αξιολόγησης επικεντρώνονταν όλες στην αναρρίχηση με σχοινί. Το bouldering, ωστόσο, είναι αρκετά διαφορετικό. Εδώ, η έμφαση δίνεται στη μέτρησηεκρηκτική δύναμηκαιτέλειες ακολουθίες κινήσεων– αλλά όχι την αντοχή, την τακτική ή την προστασία. Σε σύγκριση με την αθλητική αναρρίχηση, είναι περίπου σαν να συγκρίνεις έναν αγώνα 100 μέτρων με έναν μαραθώνιο.

Στο μπούλντερινγκ, αργά ή γρήγορα θα συναντήσεις τοΚλίμακα Fontainebleau(σύντομο:Fb) – είναι το χρυσό πρότυπο, ιδιαίτερα στονΕυρώπη. Όπως υποδηλώνει και το όνομά της, προέρχεται από το θρυλικό πεδίο αναρρίχησης Fontainebleau στη Γαλλία και είναι αρκετά κοντά στη γαλλική κλίμακα βαθμολόγησης διαδρομών αναρρίχησης.

Η κλίμακα ξεκινά από2 ("εύκολο"), αυξάνοντας σεα-, β- και γ-σε βήματα έως το επίπεδο 5.Από 6aσοβαρεύουν τα πράγματα και οι αξιολογήσεις είναι είτείσιοή με την ένδειξη ενός+– δηλαδή, το boulder είναι λίγο πιο δύσκολο. Αν θέλετε να μάθετε πού βρίσκεται τοαπόλυτη κορυφήβρίσκεται: το δυσκολότερο επιβεβαιωμένο πρόβλημα bouldering μέχρι στιγμής είναι9a– ένα πραγματικό μέτρο σύγκρισης!

Και μετά υπάρχει τοΒαθμός δυσκολίας τραβέρσας Fb. Η αρχή παραμένει η ίδια, αλλά επειδή οι τραβέρσες συνήθωςμε μεγαλύτερη έμφαση στην αντοχήκαι λιγότερο εκρηκτικές, βαθμολογούνται ως κάπως ευκολότερες. Ένατραβέρσα 8a+επομένως αντιστοιχεί περίπου σε έναboulder 8a.

Αν ποτέ πας για bouldering στοΗΠΑ, αργά ή γρήγορα θα συναντήσεις τοΚλίμακα V. Είναι το κορυφαίο σύστημα βαθμολόγησης εκεί και λειτουργεί λίγο διαφορετικά από την κλίμακα του Fontainebleau. Το "V" σημαίνει«Βλαβερά ζώα», που πήρε το όνομά της από τον αναρριχητή στο bouldering John «Vermin» Sherman, ο οποίος δημιούργησε το σύστημα.

Ξεκινά στιςV0, που αντιστοιχεί περίπου σε5c στην κλίμακα FB. Στη συνέχεια, η δυσκολία αυξάνεται γραμμικά: V1, V2, V3... και ούτω καθεξής, μέχρι σήμεραV17 (αντιστοιχεί σε boulder βαθμού 9a)– το δυσκολότερο επιβεβαιωμένο κρίσιμο σημείο σε πρόβλημα boulder στον κόσμο. Σε αντίθεση με την κλίμακα Fb, υπάρχουνχωρίς υποδιαιρέσεις a, b ή cεδώ, κάνοντας τα πράγματα λίγο πιο ευθύγραμμα.

Μπορούν να μετατραπούν εύκολα οι βαθμοί δυσκολίας;

Η σύντομη απάντηση: Όχι – τουλάχιστον όχι ακριβώς. Παρόλο που υπάρχουν πολυάριθμοι πίνακες σύγκρισης και μετατροπείς βαθμολογιών, συχνά υπάρχει ακόμη μεγάλο περιθώριο απόκλισης. Μια γαλλική διαβάθμιση 6c δεν είναι πάντα τόσο δύσκολη όσο η UIAA 8 και, ακόμη κι αν ένας αναρριχητής bouldering κατακτήσει το 7a, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι μπορεί να ολοκληρώσει και μια διαδρομή αθλητικής αναρρίχησης βαθμού 9+ – επειδή και οι δύο κλάδοι απαιτούν εντελώςδιαφορετικές δεξιότητες. Ενώαθλητική αναρρίχησηαπαιτεί κυρίωςτεχνική,αντοχή, καιστρατηγική ανάγνωση διαδρομής,αναρρίχηση σε βράχους boulderingαφορά συχνάακριβείς κινήσεις,ένταση του σώματος, καιδυναμικά στοιχεία– αλλά καισύνθετη τεχνική,ισορροπία, καιδεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Σεπαραδοσιακή αναρρίχηση, νοητικοί παράγοντες όπωςαυτοασφάλιση,εκτίμηση κινδύνου, καιαξιολόγηση διαδρομήςείναι επίσης σημαντικά.

Συνιστούμε να χρησιμοποιείτε τους πίνακες αποκλειστικά ως οδηγούς – ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις δικές σας δυνατότητες – και να είστε πάντα προετοιμασμένοι για το απρόοπτο. Πηγή:Αλπικός Σύλλογος 

climbing_chart

Αναρρίχηση σε τοίχο έναντι αναρρίχησης σε βράχο

Παρόλο που οι διαδρομές σε κλειστό χώρο συχνά βαθμολογούνται με τις ίδιες κλίμακες όπως και οι διαδρομές σε εξωτερικό χώρο, υπάρχουν σημαντικές διαφορές:

  • Σε εσωτερικό χώρο: ευκολότερη αξιολόγηση, σταθερή απόσταση μεταξύ των λαβών, σταθερές θερμοκρασίες

  • Βράχος: Ανομοιόμορφα, απρόβλεπτα φυσικά σημεία ασφάλισης, αλλά και η μία ή η άλλη έκπληξη, γεγονός που τα καθιστά αντίστοιχα πιο απαιτητικά από ψυχολογικής άποψης

Οι αίθουσες αναρρίχησης συχνά θεωρούνται «φιλικές προς τον πελάτη» – κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε μια σοβαρή προσγείωση στην πραγματικότητα όταν αναρριχάστε στην ύπαιθρο. Ιδιαίτερα όταν επιχειρείτε απαιτητικές αναρριχήσεις onsight, αποδίδει τα μέγιστα το να είστε ήδη εξοικειωμένοι με την αίσθηση και τη φυσική των βραχωδών επιφανειών.

Συμπέρασμα: Κατανόηση των κλιμάκων δυσκολίας στην αναρρίχηση βράχου – και η συνετή χρήση τους

Η αναρρίχηση είναι κάτι περισσότερο από αριθμούς, γράμματα και κλίμακες. Κάθε διαδρομή έχει τη δική της ιστορία – και η δυσκολία δεν είναι ποτέ απλώς θέμα βαθμού. Με μια βασική κατανόηση τουδιαφορετικά συστήματα αξιολόγησηςκαι ανοιχτό μάτι γιαυποκειμενικοί παράγοντες, θα μπορείτε πολύ καλύτερααξιολογώτις διαδρομές σας – και συγκεκριμένατρένογια αυτούς.

Είτε σε κλειστό χώρο είτε στην ύπαιθρο, το βασικό είναι να συνεχίζεις — και να διασκεδάζεις στον τοίχο!

Understanding_rock_climbing_scales_bottom_image