Heavy

Metal:

τα

αδέλφια

που

βίδωσαν

την

Ελβετία

Πρωτοπόροι καθ’ όλη την άνοδο της αναρρίχησης βράχου ως δημοφιλούς αθλήματος, οι αδελφοί Remy άρχισαν να ανοίγουν νέες διαδρομές στην Ελβετία το 1970. Έκτοτε, έχουν καταγράψει μια εντυπωσιακή σειρά πρώτων αναβάσεων, τοποθετώντας μόνιμες ασφάλειες σε χιλιάδες θρυλικές διαδρομές σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων περίπου 15.000 σχοινιών. Στην Ελβετία, δεν υπάρχει μεγάλη ορθοπλαγιά που να μην έχει διαμορφωθεί από την ακούραστη επιδίωξη των αδελφών Remy για εξερεύνηση, από το Les Diablerets, το Sanetsch, το Grimsel και το Gastlosen μέχρι το Wendenstöcke. Έχοντας γράψει και συνεισφέρει σε περισσότερα από 100 βιβλία σχετικά με το πολυσχιδές έργο τους, σήμερα είναι δύσκολο να βρει κανείς οδηγό αναρρίχησης στις Άλπεις που να μην περιλαμβάνει κάποια διαδρομή των θρυλικών Yves και Claude Remy. Χάρη στον αυθεντικό και τελικά ακλόνητο δεσμό που μόνο τα αδέλφια μπορούν να μοιράζονται, οι αδελφοί Remy έχουν συμβάλει στην ευκολότερη πρόσβαση στην αναρρίχηση στην Ελβετία ίσως περισσότερο από οποιουσδήποτε άλλους αναρριχητές – και δεν έχουν τελειώσει ακόμη. Καθίσαμε με τον Claude Remy για να μιλήσουμε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Τι κάνεις τον τελευταίο καιρό;

Κλοντ Ρεμί: Δυστυχώς, δεν κάνω αρκετή αναρρίχηση, επειδή δουλεύω σκληρά πάνω σε ένα νέο βιβλίο για το Miroir de l'Argentine [μια ορθοπλαγιά στα δυτικά των Ελβετικών Άλπεων]. Είχαμε γράψει ένα βιβλίο γι’ αυτό το 1997 και θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, επειδή υπάρχουν πολλές καλές ιστορίες, όπωςτου πατέρα μου . Επειδή, ξέρεις, σκαρφάλωσε στο Miroir στα 94 του;Φυσικά. Τι εκπληκτικό επίτευγμα. Πότε ξεκινήσατε για πρώτη φορά να κάνετε αναρρίχηση με τον Marcel;Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε στα βουνά από πολύ μικροί, απλώς περπατώντας. Το 1964 ξεκινήσαμε να κάνουμε αναρρίχηση μαζί, με σχοινί.

Πώς ήταν εκείνες οι περιπέτειες με τον μπαμπά σου;Όταν ξεκινήσαμε, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Είχαμε το ίδιο ζευγάρι παπουτσιών για τα πάντα – για πεζοπορία, αναρρίχηση και σκι. Δεν υπήρχαν ζώνες ασφαλείας· το σχοινί περνούσε γύρω από τη μέση μας και ασφαλίζαμε με τα χέρια. Ήταν πάντα δύσκολα. Οι μέρες ήταν υπερβολικά μεγάλες. Έπρεπε πάντα να κάνουμε το μέγιστο με τον ελάχιστο εξοπλισμό και χρόνο· αυτό ήταν το μότο του. Φυσικά, ο Yves κι εγώ το ζήσαμε αργότερα, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Ξέρεις, όταν ο πατέρας μου έκανε τις πρώτες του αναβάσεις εδώ γύρω, ξεκινούσαν με τα πόδια ή με το ποδήλατο ή έπαιρναν τον σιδηρόδρομο του ορυχείου. Μερικές φορές, για να γλιτώσουν τα χρήματα του εισιτηρίου, περπατούσαν. Είναι τόσο διαφορετικά, που δύσκολα μπορείς να το φανταστείς. Επιπλέον, δεν είχαν καμία πληροφόρηση, μόνο έναν φίλο που τους έλεγε: «Θέλετε να πάμε να αναρριχηθούμε στο Miroir;». Και κάποιος άλλος τους είχε πει ότι ακολουθείς την καμινάδα, μετά πας δίπλα στη διαγώνια, στρίβεις δεξιά και συνεχίζεις μέχρι την κορυφή. Αυτό ήταν όλο. Κανένας οδηγός διαδρομών. Καμία φωτογραφία. Τίποτα. Μπορείς να το φανταστείς; Φτάνεις εκεί και υπάρχουν πολλές καμινάδες, δεν ξέρω πόσες ράμπες και βραχώδεις εξάρσεις. Κοιτάς λοιπόν αυτόν τον τοίχο και σκέφτεσαι: «γαμώτο». Α, και πόσα καρφιά; Ίσως τρία ή τέσσερα. Είναι εντελώς διαφορετικά. Το αναρριχητικό σχοινί του πατέρα μου ήταν το ίδιο που χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει τρόφιμα ή ξερόχορτα, και το είχε πάρει από τον πατέρα του.

Πότε ξεκίνησες να σκαρφαλώνεις μόνος/μόνη σου;Ο πατέρας μου υποβλήθηκε σε εγχείρηση στη μέση το 1969 και για δύο ή τρεις μήνες ήταν εκτός δράσης. Έτσι, ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να σκαρφαλώνουμε με τον εξοπλισμό του – το σχοινί του, τα καραμπίνερ και τα καρφιά του. Δεν ενθουσιάστηκε, αλλά είπε ναι. Έτσι, εγώ ήμουν 16 και ο Ιβ 13 όταν αρχίσαμε να ανοίγουμε νέες διαδρομές.Πότε σοβάρεψαν τα πράγματα;Αφού ολοκληρώσαμε την επαγγελματική μας κατάρτιση (ο αδελφός μου ως υδραυλικός κι εγώ ως μηχανικός), θέλαμε και οι δύο να σκαρφαλώνουμε όσο περισσότερο μπορούσαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι μια δουλειά μερικής απασχόλησης θα ήταν αρκετή. Οι άλλοι πήγαιναν τα Σαββατοκύριακα, ενώ εμείς πηγαίναμε μία ή δύο επιπλέον μέρες μέσα στην εβδομάδα. Εκείνη την εποχή, αυτό σήμαινε ότι αμέσως γίναμε καλύτεροι από οποιονδήποτε άλλον στην περιοχή. Ίσως όχι καλύτεροι, αλλά πιο δραστήριοι.

Για κάποια χρόνια, δεν είχαμε πολύ ξεκάθαρη ιδέα για το τι θέλαμε να κάνουμε. Αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, γίναμε πολύ καλοί φίλοι με τον [Γάλλο αναρριχητή] François Guillot. Ήταν ένας από τους καλύτερους και άνοιγε 50 νέες διαδρομές σε μία σεζόν. Εμείς ανοίγαμε ίσως 10 ή 20, οπότε αυτός έγινε ο νέος μας στόχος. Την επόμενη σεζόν ανοίξαμε περίπου 80 διαδρομές. Παράλληλα, αρχίσαμε να ανοίγουμε περισσότερες διαδρομές σε καλό βράχο με βύσματα. Αποφασίσαμε να δραστηριοποιηθούμε περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση, αντί για τις αλπικές διαδρομές. Αναζητούσαμε αυτές τις γραμμές και μπορούσαμε να ανοίγουμε νέες διαδρομές πολύ γρήγορα. Για παράδειγμα, στο Eldorado, ανοίξαμε με σχετική ευκολία 15 νέες σχοινιές μέσα σε μία μέρα. Ήταν γρήγορο. Ανοίξαμε τη Motörhead [6a+/5.10b 500 m] με μόλις 11 καρφιά.

Πώς αλλιώς εξελίχθηκε ο εξοπλισμός αυτό το διάστημα?Όταν αρχίσαμε να ασχολούμαστε περισσότερο με την αναρρίχηση, στην αρχή δεν είχαμε καν ζώνη αναρρίχησης. Από τη δεκαετία του ’70 έως τη δεκαετία του ’80 αρχίσαμε να αγοράζουμε αναρριχητικό εξοπλισμό στο Σαμονί. Βρήκαμε επίσης ατσάλινα καρφιά στις ΗΠΑ και καρυδάκια στην Αγγλία. Συνδυάσαμε όλα αυτά τα διαφορετικά στιλ αναρρίχησης για να κάνουμε αυτό που θέλαμε όταν ανοίγαμε νέες διαδρομές. Αυτό μας έκανε πιο γρήγορους και είχαμε άφθονο εξοπλισμό για κάθε πρόβλημα. Και λίγο αργότερα, γνωρίσαμε τον [υπεύθυνο προϊόντος] της Mammut, Άλμπερτ Βενκ. Μας ενθάρρυνε να χρησιμοποιούμε βύσματα αντί για καρφιά, ώστε να κάνουμε την αναρρίχηση ασφαλέστερη. Δεν είχαμε βύσματα, οπότε μας έδωσε όσα χρειαζόμασταν. Εκείνη την εποχή υπήρχαν ελάχιστα βύσματα διαθέσιμα. Έτσι, η συνεργασία με τη Mammut αποτέλεσε έναν σημαντικό δεσμό. Αρχίσαμε επίσης να συμμετέχουμε περισσότερο στις δοκιμές της ζώνης αναρρίχησης και του σχοινιού και να βοηθούμε στη βελτίωσή τους.Τι κάνει τόσο δυνατή τη συνεργασία σας με τον Yves;Είμαστε πραγματικά πολύ τυχεροί. Εδώ και πάνω από 50 χρόνια, δεν χρειάζεται να συζητήσουμε για τίποτα. Απλώς ξεκινούμε και όλα είναι τέλεια. Δεν χρειάζεται να πούμε «α, τι λες; Να πάρουμε αυτόν τον εξοπλισμό; Να πάμε εκεί;» Απλώς ξεκινούμε. Αυτό ήταν. Basta. Ο αδελφός μου ήταν πάντα ο πιο δυνατός. Εγώ ήμουν πάντα πίσω. Ήταν γαμημένα δύσκολο για μένα. Ήταν απλώς καταπληκτικός — εξαιρετικά καλός στο onsight. Εντυπωσίαζε τους πάντες.

Θα συνεχίζεις να σκαρφαλώνεις στην ηλικία του Marcel;Ειλικρινά, νομίζω ότι είναι δύσκολο να το φανταστείς. Χρειάζεσαι πολλή τύχη για τόσα πολλά πράγματα. Χρειάζεται να διατηρείς την τύχη σου, να τη φροντίζεις και να προσέχεις με ποιους περνάς τον χρόνο σου. Δεν θέλω να σπαταλώ χρόνο με κακούς ανθρώπους ή σε άσχημες καταστάσεις. Μόλις νιώσω άβολα, φεύγω.Σας έχει βοηθήσει η τύχη να συνεχίζετε να κάνετε αναρρίχηση όλα αυτά τα χρόνια;Ήμασταν τυχεροί, αλλά πρέπει να το δουλεύεις. Φυσικά, έχουμε βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις: έχω πέσει σε παγετώδη σχισμή, έχω πέσει και έχω χάσει τις αισθήσεις μου, με έχει χτυπήσει κεραυνός στα βουνά, έχουμε αντιμετωπίσει χιονοστιβάδες και έχουμε διανυκτερεύσει σε πρόχειρα καταλύματα σε ακραίες συνθήκες. Περάσαμε πολλά και νομίζω ότι ήμασταν πολύ τυχεροί, αλλά φροντίζουμε κι εμείς την τύχη μας. Πρέπει να το σκέφτεσαι συνέχεια. Όταν ξεφεύγεις από μια δύσκολη κατάσταση και παραμένεις ζωντανός, σκέφτεσαι «εντάξει, αυτό ήταν το τελευταίο», αλλά ξαναρχίζεις, κάνοντας ένα λάθος ή πλησιάζοντας πολύ στην άκρη· πλησιάζοντας πολύ στον κίνδυνο. Αυτό αναζητούμε στη ζωή — είναι λίγο συναρπαστικό. Τώρα, στην ηλικία μου, δεν είμαι τόσο απερίσκεπτος, αλλά παραμένουμε ακόμα λίγο τρελοί [γέλια]. Δεν πλησιάζω τόσο πολύ τον κίνδυνο, αλλά λίγο, για να ρίξω μια ματιά πέρα από την άκρη. Αυτή είναι η ζωή.

Εξακολουθείς να ονειρεύεσαι να ανοίξεις συγκεκριμένες διαδρομές;[γελάει] Πολλά. Στο μυαλό μου, είναι τρέλα. Είναι συνέχεια. Έχω ακόμη τη λίστα που κρατώ εδώ και πολλά χρόνια και, μερικές φορές, μπορώ να διαγράφω κάποια από αυτά. Στην Ελλάδα έχω επίσης πολλά μέρη. Είμαστε μανιακοί. Υπάρχουν σεξουαλικοί μανιακοί, αλλά εμείς είμαστε μανιακοί της αναρρίχησης βράχου ή μανιακοί με τα βύσματα [γελάει].Έχεις μια αγαπημένη διαδρομή;Motörhead ή Septumania [6a+/5.10b 550 μ.]… Είναι μερικές από τις καλύτερες διαδρομές στον κόσμο. Είναι πραγματικά απίστευτες. Αλλά υπάρχουν πολλές. Όταν σκαρφαλώσαμε τη Motörhead, ολοκληρώσαμε αυτήν και άλλες τρεις καινούργιες διαδρομές μέσα σε τέσσερις μέρες. Είχε γίνει εμμονή. Ήταν ωραία, αλλά την ολοκληρώσαμε και αυτό ήταν όλο – στην επόμενη.Τώρα ανατρέχεις περισσότερο στις δημιουργίες σου;Όχι, εξακολουθώ να κοιτάζω μπροστά και θέλω να κάνω περισσότερα. Είναι ωραίο που έχουμε όμορφες αναμνήσεις, αλλά είναι καλύτερο να δημιουργούμε κι άλλες [γέλια]. Τώρα δουλεύω μια διαδρομή στη δεξιά πλευρά του Miroir, που ονομάζεται «Sully». Έχει 27 σχοινιές — μια μεγάλη διαδρομή που ανοίγω μαζί με έναν καλό φίλο. Απαιτεί τόση ενέργεια. Αλλά όταν ολοκληρωθεί, είμαι σίγουρος ότι θα αναζητήσω την επόμενη.

Οι αδελφοί Remy είναι αθλητές της Mammut από το 1981.

Έμαθα από τον αντιπρόσωπό μας στο γαλλόφωνο τμήμα της Ελβετίας για δύο νεαρούς αδελφούς, οι οποίοι ήταν πολύ δυνατοί στη δύσκολη αλπική αναρρίχηση. Πήγα να τους συναντήσω και τους δύο στο σπίτι τους. Στην πρώτη μας συνάντηση, μόνο ο Κλοντ μιλούσε μαζί μου. Ο Ιβ βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο, αλλά καθόταν πέντε μέτρα μακριά, δεν έλεγε σχεδόν τίποτα και ήταν πολύ επικριτικός. Μίλησα με τον Κλοντ όλο το απόγευμα και τελικά αποφασίσαμε να συνεργαστούμε. Δεν μπορούσα να τους δώσω χρήματα, αλλά μπορούσα να τους δίνω προϊόντα. Και ζητούσα μόνο τα σχόλιά τους. Για κάθε προϊόν που τους έδινα, έπαιρνα εξαιρετικά σχόλια από τον καθένα. Αυτό ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό. Και ο Ιβ, που αρχικά ήταν πολύ επικριτικός, άρχισε να με επισκέπτεται στη Mammut κάθε δύο με τρεις εβδομάδες, φέρνοντας μεταχειρισμένα προϊόντα και τις ιδέες του. Για την ιστορία, οι Ρεμί έχουν κάνει πολλά για να κάνουν την αναρρίχηση δημοφιλή στους αλπινιστές και τους αναρριχητές.

Άλμπερτ ΒενκMammut