Ο

καλός

αγώνας:

Υπαίθριες

δραστηριότητες

για

όλους

Η κάτοικος του Κολοράντο ήταν ελάχιστα γνωστή το 2018, όταν ανακοίνωσε ότι στόχευε να γίνει η πρώτη τρανς αθλήτρια που θα ανέβαινε στις Επτά Κορυφές και θα ύψωνε τη σημαία των τρανς στην ψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου.

Η έμπειρη ορειβάτισσα ασχολείται με την αναρρίχηση στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Όμως, μετά τη φυλομετάβασή της το 2016, οι προσωπικοί στόχοι της Parisi μετατοπίστηκαν σε μια αποστολή αλλαγής του αφηγήματος για την τρανς κοινότητα στις υπαίθριες δραστηριότητες.

«Ένιωθα ότι τελικά με έσπρωξαν στη σκιά και ότι έχασα τη φωνή μου μέσα από τη φυλομετάβασή μου», λέει η Parisi. «Ήθελα να σταθώ πάνω από όλα αυτά, εκεί όπου δεν θα μπορούσαν να με σπρώξουν στη σκιά. Εδώ δεν υπάρχουν σκιές. Αυτό ήταν το μέρος όπου ήθελα να πω: “Αυτή είμαι. Είμαι περήφανη.”»

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η Parisi έχει φτάσει στην κορυφή του όρους Κοσιούσκο στην Αυστραλία, του όρους Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία, του όρους Ελμπρούς στη Ρωσία, της Ακονκάγκουα στην Αργεντινή και, πιο πρόσφατα, του όρους Βίνσον στην Ανταρκτική. Τώρα ξεκινά την προτελευταία ανάβαση στην προσπάθειά της να ολοκληρώσει τις Επτά Κορυφές: το Ντενάλι.

Μέσα σε τρεις επίπονες εβδομάδες αυτόν τον μήνα, η Parisi θα προσπαθήσει να φτάσει στην κορυφή του γίγαντα της Αλάσκας, ύψους 6.190 μ.

Μοιράζεται την ιστορία της μέσω του μη κερδοσκοπικού οργανισμού της,TranSending 7 , η Parisi έχει αφιερώσει τις προσπάθειές της στην προώθηση των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόσβαση στον αθλητισμό.Το θέμα της συμμετοχής των τρανς ατόμων σε αγωνιστικά αθλήματα έχει βρεθεί στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια, καθώς ορισμένοι οργανισμοί υψηλού προφίλ και κυβερνητικοί ηγέτες λαμβάνουν μέτρα που περιορίζουν την πρόσβαση σε αθλητικές διοργανώσεις και αθλητικά προγράμματα.

Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη συμμετοχή διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των αθλημάτων, ενώ η έρευνα που θα καθοδηγούσε τη λήψη αποφάσεων στο ανώτατο επίπεδο είναι περιορισμένη. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι υπάρχουν πολύ λίγοι τρανς αθλητές στον αγωνιστικό χώρο και ακόμη λιγότεροι που αγωνίζονται σε επίπεδο πρωταθλητισμού.

Οι προσπάθειες της Parisi να σταθεί στην ψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου αναδεικνύουν τα εμπόδια που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει η τρανς κοινότητα στον αθλητικό χώρο, ακόμη και σε ατομικά αθλήματα.

«Μπορούσα να πάω οπουδήποτε και να κάνω ό,τι ήθελα, ξέρεις», λέει. «Η ύπαρξή μου δεν θεωρούνταν έγκλημα. Και τώρα, σε πολλά από τα μέρη όπου πηγαίνω, η ύπαρξή μου είναι έγκλημα».

«Όμως, φυσικά, επέστρεψα στην Τανζανία και τη Ρωσία για να σκαρφαλώσω σε εκείνα τα βουνά, παρά τους νόμους που έχουν θεσπιστεί σε αυτές τις χώρες για να με καταπιέζουν. Δεν το θεωρώ δεδομένο, γιατί για πολύ καιρό ένιωθα πως είχα χάσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ευκαιρία — και πράγματι την έχασα με πολλούς τρόπους».

Τα εμπόδια που έχει αντιμετωπίσει η Parisi αποτέλεσαν την έμπνευση για την εστίασή της στην πρόσβαση των τρανς νέων σε αθλητικά προγράμματα.

Επί του παρόντος, στις Ηνωμένες Πολιτείες, 18 πολιτείες έχουν θεσπίσει νόμους που απαγορεύουν ή περιορίζουν τη συμμετοχή τρανς νέων στα σχολικά αθλήματα.

«Τεράστια πολιτική ενέργεια αφιερώνεται στην καταπίεση μιας πολύ μικρής μειονότητας. Απομακρύνουμε τα παιδιά από την ύπαιθρο και χάνουμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε σχέσεις αλληλεγγύης με ανθρώπους που στο μέλλον θα προστατεύουν και θα φροντίζουν αυτές τις εκτάσεις γης.»

Ο Parisi λέει ότι είναι ευθύνη των υπόλοιπων μελών της κοινότητας των υπαίθριων δραστηριοτήτων να βοηθήσουν την προσέγγιση της νεότερης γενιάς και να δημιουργήσουν έναν ασφαλή χώρο χωρίς αποκλεισμούς. 

«Ελπίζω ότι μπορώ να προσφέρω έναν μικρό δίαυλο, ώστε οι άνθρωποι να συνδεθούν με αυτόν τον χώρο, προς όφελος της υγείας τους και προς όφελος της ίδιας της υπαίθρου.

«Πιστεύω πραγματικά ότι, τελικά, όταν ολοκληρωθούν ο πανεπιστημιακός αθλητισμός, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι νίκες και τα βάθρα, αυτό που μας αφήνει ο αθλητισμός είναι το δικαίωμα και η δυνατότητα να βγούμε στις δημόσιες εκτάσεις γης, να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να απολαύσουμε τα οφέλη της φύσης για την υγεία μας, συμμετέχοντας σε αυτές τις δραστηριότητες.»

Πρόκειται για μια άποψη που συμμερίζονται πολλοί αθλητικοί οργανισμοί κορυφαίου επιπέδου, μεταξύ των οποίων και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η οποία έχει κατοχυρώσει στον Ολυμπιακό Χάρτη της ότι «η άσκηση του αθλητισμού αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα».

Η Parisi ελπίζει ότι, μοιραζόμενη την ιστορία της, θα βοηθήσει άλλα άτομα στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ να πάρουν τον έλεγχο της δικής τους αφήγησης, κάνοντας την ύπαιθρο έναν χώρο για όλους.

“Δεν είχα ένα ορατό πρότυπο όταν ήμουν 12, 13, 14 ετών”, λέει. “Ένιωθα απλώς απομονωμένη και στιγματισμένη. Δεν πίστευα ότι υπήρχε η δυνατότητα να μιλήσω ανοιχτά για την ταυτότητά μου.

“Ο λόγος που θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου είναι επειδή ξέρω ότι στις δύο η ώρα το πρωί, κάποιο άτομο που νιώθει στιγματισμένο, μόνο και γενικά μη αποδεκτό από την κοινωνία, θα βρει την ιστορία μου και θα πει: ‘αυτή είναι μια τρανς αφήγηση, και είναι εντάξει να μιλάμε γι’ αυτήν, και δεν διαφέρω, και δεν χρειάζεται να καταπιέζω αυτό που είμαι.’”

Μάθετε περισσότερα για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό της Erin Parisi και ακολουθήστε την αποστολή της για την κατάκτηση των Επτά Κορυφών στην ιστοσελίδα TranSending 7.Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα