Για

το

ClimbAID

στον

Λίβανο

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, ταξίδεψα χωρίς παρέα για πρώτη φορά σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής. Η ανακάλυψη των πλούσιων πολιτισμών, η απόλαυση του νόστιμου φαγητού και η γνωριμία με τους απίστευτα ζεστούς ντόπιους έκαναν αυτό το ταξίδι μία από τις πιο αγαπημένες μου περιπέτειες μέχρι σήμερα.

Η Mammut ήθελε να δώσει σε ένα μέλος του προσωπικού την ευκαιρία να στηρίξειClimbAID επιτόπου, να γνωρίσω από κοντά το έργο τους, να συμβάλω στη συνεργασία και στην αποστολή τους στον Λίβανο. Όταν το άκουσα αυτό, ήξερα ότι έπρεπε να υποβάλω αίτηση!

Σήμερα συμπληρώνεται μία εβδομάδα από τότε που έφτασα στο αεροδρόμιο της Βηρυτού με μια βαλίτσα γεμάτη φάρμακα (περισσότερα για την καθημερινή ζωή στον Λίβανο σε επόμενη ανάρτηση) και αναρριχητικό εξοπλισμό.

Αυτό το σύντομο διάστημα εδώ μού έχει ήδη διδάξει ότι:

• Ναι, μπορώ να φάω το βάρος μου σε λιβανέζικο φαγητό

• Η εύρεση και ο ανεφοδιασμός με βενζίνη για το αυτοκίνητό σας μπορεί να διαρκέσει έως και 5 ώρες

• Η σταθερή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος είναι πολυτέλεια που οι περισσότεροι εδώ δεν έχουν.

• Οι κανόνες οδήγησης είναι απλώς προτάσεις

• Οι περισσότερες εφαρμογές εκμάθησης γλωσσών είναι άχρηστες για να μάθεις την τοπική αραβική διάλεκτο

• Ο Λίβανος έχει το ένα τέταρτο της έκτασης της Ελβετίας, τοπικό πληθυσμό περίπου 4,5 εκατομμυρίων κατοίκων, ωστόσο φιλοξενεί μεταξύ 1,5 και 2 εκατομμυρίων προσφύγων

• 18 αναγνωρισμένες θρησκευτικές ομάδες συνυπάρχουν σε ολόκληρη τη χώρα

• Το έργο της ClimbAID εδώ έχει πραγματικά ουσιαστικό αντίκτυπο τόσο στους συμμετέχοντές της όσο και στην τοπική κοινότητα

• και πάνω απ’ όλα: τίποτα εδώ δεν μπορεί να προβλεφθεί!
  

Χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω την ευκαιρία να μοιραστώ το πάθος μου για την αναρρίχηση με την οικογένεια της ClimbAID. Ανυπομονώ να τους γνωρίσω καλύτερα, καθώς και να βρω νέους τρόπους να στηρίξω την ομάδα της ClimbAID τις επόμενες τρεις εβδομάδες.

Λοιπόν, αν ανυπομονείτε κι εσείς όσο κι εγώ να δείτε τι θα ζήσω τις επόμενες εβδομάδες με το ClimbAID στον Λίβανο, μείνετε συντονισμένοι για την επόμενη εβδομαδιαία ενημέρωσή μου!

Και μην ξεχνάτε να ακολουθείτε το ClimbAID στοFacebook καιInstagram επίσης!

Τα λέμε στο αναρριχητικό πεδίο,
Αδριάνα

Όταν επισκέπτεται κανείς μια ξένη χώρα, συνήθως πρέπει να δει ή να ζήσει ορισμένα πράγματα ή, όπως λέμε, «να μην έχει πάει εκεί». Σύμφωνα με τους συναδέλφους μου, διεθνείς εθελοντές, το βάπτισμα του πυρός στον Λίβανο αυτές τις μέρες είναι η τροφική δηλητηρίαση. Αφού είμαι αποφασισμένος να ζήσω μια πραγματικά αυθεντική παραμονή, απέκτησα μια γερή δόση πυρετού και στομαχικών προβλημάτων, που κράτησαν για το μεγαλύτερο μέρος της δεύτερης εβδομάδας μου εδώ… ευτυχώς, είχα φέρει αρκετά φάρμακα!

Δυστυχώς, η τροφική δηλητηρίαση έχει γίνει ένα δυσάρεστο μέρος της καθημερινότητας πολλών Λιβανέζων. Είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα της τρέχουσας οικονομικής κρίσης της χώρας. Πρόσφατη έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας κατέταξε τον Λίβανο ως μία από τις 3 πιθανώς χειρότερες οικονομικές κρίσεις παγκοσμίως από τον 19ο αιώνα. Το τοπικό νόμισμα έχει χάσει περίπου το 90 % της αξίας του από το τέλος του 2019 και τα αποθέματα ξένου συναλλάγματος που χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή βασικών αγαθών, όπως τα καύσιμα, εξαντλούνται. Η έλλειψη καυσίμων δεν προκαλεί μόνο ουρές μήκους αρκετών χιλιομέτρων στα πρατήρια καυσίμων, αλλά και διακοπές ηλεκτροδότησης σε ολόκληρη τη χώρα, λόγω της εξάρτησης των λιβανέζικων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τα καύσιμα για τη λειτουργία τους. Στο διαμέρισμά μας, έχουμε ρεύμα μόνο για περίπου 5 - 6 ώρες την ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι η συντήρηση των τροφίμων στο ψυγείο είναι σχεδόν αδύνατη, με αποτέλεσμα να χαλούν και το στομάχι σας να ταλαιπωρείται πού και πού.

Μια άλλη ανησυχητική πτυχή της κρίσης είναι η αύξηση των μικροκλοπών, οι οποίες γίνονται ολοένα και πιο ευρηματικές. Μόλις τις προάλλες, το αυτοκίνητό μας κόλλησε σε ένα φρεάτιο καθώς βγαίναμε από τον αυτοκινητόδρομο στη Βηρυτό. Κάποιος είχε αφαιρέσει το καπάκι για να πουλήσει το μέταλλο. Ευτυχώς, ένας φιλικός ντόπιος μάς έβγαλε χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η αλλαγή ελαστικού έχει αναγκαστικά γίνει μια νέα δεξιότητά μου. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πολλά προβλήματα που οι άνθρωποι στον Λίβανο αναγκάζονται να αντιμετωπίζουν καθημερινά.

Η εμπειρία αυτών των στερήσεων κάνει την αντίθεση με τον νέο μου χώρο εργασίας ακόμη πιο έντονη. Το ARC, ο μόνιμος τοίχος αναρρίχησης του ClimbAID, βρίσκεται στην κοιλάδα Μπεκάα, περίπου 50 χλμ. στην ενδοχώρα από τη Βηρυτό και 20 χλμ. από τα σύνορα με τη Συρία. Στον όμορφο χώρο της Arcenciel, μιας λιβανέζικης μη κυβερνητικής οργάνωσης, το ARC δημιουργεί ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον για τους νέους στην Μπεκάα. Περιτριγυρισμένος από μεγάλα δέντρα και έναν καταπράσινο κήπο, ο πολύχρωμος τοίχος αναρρίχησης σε σχήμα τόξου προσφέρει μια γαλήνια ατμόσφαιρα για τις πολλές δραστηριότητες του ClimbAID. Μοιάζει με μια όαση προστατευμένη από τις δυσκολίες του έξω κόσμου.

Όμως αυτός είναι μόνο ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους οι συμμετέχοντες στο ClimbAID αγαπούν τόσο πολύ να έρχονται εδώ. Το ARC είναι ένας χώρος όπου μπορούν να χαλαρώσουν και να ξεχάσουν την πραγματικότητά τους – ένας χώρος όπου μπορούν να συναντήσουν φίλους, να ξεχάσουν την αβεβαιότητα στη ζωή τους και απλώς να αναρριχηθούν.

Ένα από τα πράγματα που μου έδωσαν τη μεγαλύτερη χαρά ήταν το ότι βοήθησα να δημιουργηθεί μια ομάδα bouldering αποκλειστικά για κοπέλες. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα και ήταν απίστευτη. Συνολικά, συμμετείχαν 8 κοπέλες από τη Συρία και τον Λίβανο, ηλικίας 14 έως 18 ετών. Κατά την αρχική συζήτηση, είπαν ότι το ClimbAID τούς φαίνεται σαν μια δεύτερη οικογένεια. Είναι ένας ασφαλής χώρος όπου μπορούν να νιώθουν ενδυναμωμένες. Η ατμόσφαιρα ήταν χαρούμενη και φιλόξενη, κάνοντάς με να νιώσω αμέσως ότι με αποδέχτηκε η ομάδα. Ήταν υπέροχο να τις βλέπω να εργάζονται σκληρά πάνω στις διαδρομές τους και να γιορτάζουν μαζί τα επιτεύγματά τους. Ανυπομονώ να οργανώσω και να συμμετάσχω στις επόμενες συναντήσεις!

Οι μέρες έχουν περάσει αστραπιαία και δεν μπορώ να πιστέψω ότι βρίσκομαι ήδη στην 3η εβδομάδα μου στον Λίβανο.

Δεν θα πω ψέματα, τα αραβικά είναι αρκετά δύσκολα να τα μάθεις. Όμως είμαι περήφανος/η που μπορώ πλέον να συστηθώ και να πετάξω μερικές τυχαίες προτάσεις στις συζητήσεις. Παραδόξως, οι καλύτερές μου προσπάθειες συχνά εκλαμβάνονται ως πραγματική γνώση αραβικών, με αποτέλεσμα οι συζητήσεις να τελειώνουν πάντα με νευρικό γέλιο και ένα απολογητικό χαμόγελο από μέρους μου. Αλλά σε τι χρησιμεύουν τα χέρια και τα πόδια μας, αν όχι για να βοηθούν στην επικοινωνία, σωστά!? Ευτυχώς, οι συγκατοίκες μου, η Matilda (ασκούμενη στην ClimbAID) και η Raelyn (εθελόντρια μακράς διάρκειας), μιλούν και οι δύο αρκετά καλά αραβικά. Αυτό κάνει τη ζωή στην κοιλάδα Μπεκάα πολύ πιο εύκολη. Ήξερες, ως ενδιαφέρον γεγονός, ότι πολλοί Λιβανέζοι είναι δίγλωσσοι ή ακόμη και τρίγλωσσοι; Ανάλογα με την περιοχή και το οικογενειακό τους υπόβαθρο, πολλοί Λιβανέζοι μεγαλώνουν μιλώντας αραβικά, γαλλικά και αγγλικά.

Ευτυχώς για μένα, η ομάδα του ClimbAID επικοινωνεί κυρίως στα αγγλικά. Εκτός από εμένα, η ομάδα που βρίσκεται επί τόπου αποτελείται επί του παρόντος από άλλα πέντε άτομα: τον Charlie, υπεύθυνο έργου από τον Λίβανο, τον Yehya από τη Συρία, συντονιστή, και την Elsa, επίσης από τον Λίβανο, η οποία συντονίζει συνεδρίες ως εθελόντρια και βοηθά στην επικοινωνία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Matilda από τη Γερμανία και η Raelyn από τις Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την τοπική ομάδα για 6 και 3 μήνες αντίστοιχα, προσφέροντας τις γνώσεις τους στον τομέα της κοινωνικής εργασίας και των ΜΚΟ. Επιπλέον, για τις συνεδρίες αναρρίχησης και χάραξης διαδρομών, το ClimbAID μπορεί να βασιστεί σε μια αφοσιωμένη τοπική ομάδα 15 νεαρών εθελοντριών και εθελοντών.

Κάθε εβδομάδα αφαιρούνται από τον τοίχο αναρρίχησης οι παλιές διαδρομές, καθαρίζονται οι λαβές και χαράσσονται νέες διαδρομές. Ήμουν πολύ αγχωμένος/η όταν μου ανέθεσαν να χαράξω μια διαδρομή για πρώτη φορά, όμως τελικά αποδείχθηκε μια εξαιρετικά διασκεδαστική εργασία και το τελικό αποτέλεσμα ήταν αρκετά καλό! Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι το αποκορύφωμα για κάθε μέλος της ομάδας παραμένει αναμφίβολα η συμμετοχή στις προπονήσεις και η αλληλεπίδραση με τους συμμετέχοντες.

Αυτή την εβδομάδα είχαμε μια πολύ ξεχωριστή αφορμή! Μία από τις ομάδες του YouCLIMB ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της των 10 συνεδριών. Στόχος του προγράμματος YouCLIMB είναι να διδάξει στους συμμετέχοντες δεξιότητες ομαδικής εργασίας, επικοινωνίας, επίλυσης προβλημάτων και ηγεσίας, καθώς και την εμπιστοσύνη μέσω της αναρρίχησης. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πάρα πολλά διασκεδαστικά εκπαιδευτικά παιχνίδια και ομαδικές συζητήσεις σχετικά με τους πιο πάνω στόχους. Για να γιορτάσουμε τα επιτεύγματά τους και να τους καλωσορίσουμε στην οικογένεια του ClimbAID, πραγματοποιήσαμε μια μικρή τελετή, κατά την οποία απονείμαμε εξατομικευμένα πιστοποιητικά, χορέψαμε ντάμπκε, έναν παραδοσιακό λαϊκό χορό της περιοχής του Λεβάντε, και μοιραστήκαμε τσάι και φρούτα. Ήταν υπέροχο να βλέπουμε τα περήφανα πρόσωπά τους και να διαπιστώνουμε πώς αυτό το πρόγραμμα είχε δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς μέσα στην ομάδα, ανεξάρτητα από το υπόβαθρο ή το φύλο των μελών της. Ελπίζω πολλοί από αυτούς να συνεχίσουν την αναρρίχηση και ίσως ακόμη να υποβάλουν αίτηση για το εθελοντικό πρόγραμμα του ClimbAID.

Μιλώντας για αναρρίχηση, δυστυχώς αυτό είναι ήδη το τελευταίο μου Σαββατοκύριακο με την κοινότητα του ClimbAID, με την οποία έχω δεθεί τόσο πολύ. Επίσης, ο Beat, ο ιδρυτής του ClimbAID, μόλις έφτασε από την Ελβετία. Ανυπομονώ να τον γνωρίσω καλύτερα κι εγώ! Θα ξεκινήσουμε όλοι μαζί για τα αγαπημένα μας αναρριχητικά πεδία γύρω από την Ταννούριν και το Μπέιτ Χλέλα, περίπου 75 χλμ. βόρεια της Βηρυτού. Η διαδρομή είναι αρκετά μεγάλη, αλλά οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί από τούφες και τα πολύχρωμα ασβεστολιθικά βράχια κάνουν την καρδιά κάθε αναρριχητή να χτυπά πιο γρήγορα.

Μετά από 2 ημέρες απαιτητικών αναρριχήσεων, επιστρέφουμε στο σπίτι. Έχει ήδη νυχτώσει, αλλά θέλουμε να σταματήσουμε στην ακτή για να φάμε τη σπιτική μηλόπιτα της Matilda και του Yehya. Ο Beat μάς οδηγεί στην αγαπημένη του παραλία κοντά στο Batroun. Είναι μία από τις λίγες παραλίες ελεύθερης πρόσβασης που έχουν απομείνει, μια έκταση με βραχώδεις γκρεμούς που φαίνονται ιδανικοί για πεζοαναρρίχηση και άλματα από ψηλά… όχι όμως τη νύχτα. Με τους φακούς κεφαλής μας αναμμένους, βρίσκουμε ένα σημείο με βραχώδεις πλάκες για το νυχτερινό μας σνακ και παρακολουθούμε τα κύματα να σκάνε γύρω μας. Αυτός μπορεί να ήταν ο πιο ιδανικός τρόπος για να κλείσει αυτή η 3η εβδομάδα.

Ακόμα προσπαθώ να πάρω ανάσα καθώς επιβιβάζομαι στο αεροπλάνο για την επιστροφή, αλλά τα κατάφερα! Το να τρέχω για να προλάβω οποιοδήποτε μέσο μεταφοράς θα είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, πάντα η καλύτερη καρδιοαναπνευστική μου προπόνηση. Άξιζε όμως τον κόπο: την τελευταία στιγμή ανακάλυψα στη Βηρυτό μερικά πανέμορφα συριακά υφάσματα που απλώς δεν μπορούσα να αφήσω πίσω, οπότε χρειάστηκε να πιέσω λίγο την ώρα αναχώρησής μου.

Στο αεροπλάνο, βρήκα χρόνο να αναπολήσω την τελευταία, γεμάτη γεγονότα εβδομάδα μου στην Κοιλάδα Μπεκάα.
Αυτή την εβδομάδα, μας προσκάλεσαν όχι μία αλλά δύο φορές σε δείπνο με αραβικές γεύσεις. Και σας λέω, ήταν ένα όνειρο! Οι οικογένειες του Yehya, του συναθλητή μας, και του Hassan, ενός συμμετέχοντα στο ClimbAID, έκαναν τα πάντα για να ετοιμάσουν για εμάς νόστιμα, παραδοσιακά πιάτα. Ήταν συγκλονιστικό να νιώσουμε τη ζεστασιά με την οποία μας υποδέχτηκαν και να δούμε πόσο χρόνο και κόπο αφιέρωσαν για να μας φιλοξενήσουν. Ήταν μια πραγματικά αξέχαστη εμπειρία και ανυπομονώ να ξαναφτιάξω στο σπίτι μερικά από τα πιάτα που δοκίμασα εκεί!

Αναπόφευκτα, έφτασε η τελευταία μου μέρα με την ClimbAID. Συμμετείχα σε μία τελευταία συνεδρία της ACADEMY πριν φύγω για τη Βηρυτό, για μια τελευταία βραδινή έξοδο με τους αγαπημένους μου συναθλητές. Η ACADEMY επικεντρώνεται στη διδασκαλία τεχνικών αναρρίχησης και σωστών μεθόδων προπόνησης για συμμετέχοντες που θέλουν να εξελιχθούν ως αναρριχητές. Αυτή είναι επίσης μία από τις λίγες συνεδρίες κάθε εβδομάδα κατά τις οποίες η ομάδα προπονείται ενεργά μαζί με τους συμμετέχοντες. Τα διασκεδαστικά παιχνίδια προθέρμανσης και το δέσιμο με τους συμμετέχοντες μέσα από τις απαιτητικές δραστηριότητες ήταν πάντα σκέτη απόλαυση, ενώ μου άρεσε πολύ να καθοδηγώ τις σύντομες ροές γιόγκα στο τέλος.

Μετά από 4 εβδομάδες στο πρόγραμμα, πιστεύω πραγματικά ότι το θετικό κλίμα και η αίσθηση κοινότητας που καλλιεργεί το ClimbAID έχουν θετικό αντίκτυπο στους συμμετέχοντες και αναδεικνύουν τον καλύτερό μου εαυτό. Έμεινα άφωνος και συγκινημένος μέχρι δακρύων όταν οι συμμετέχοντες πέρασαν να μου προσφέρουν λουλούδια, χειροποίητα δώρα και γράμματα για να με αποχαιρετήσουν την τελευταία μου μέρα. Ήρθα για να μοιραστώ το πάθος μου για την αναρρίχηση και, σε αντάλλαγμα, βίωσα τόση καλοσύνη και εκτίμηση, που το μόνο που μπορώ να πω είναι: ευχαριστώ για αυτόν τον αξέχαστο χρόνο! Είμαι βαθιά ευγνώμων για την ευκαιρία να γνωρίσω όλους αυτούς τους ανθρώπους που με ενέπνευσαν και να βιώσω τις ομορφιές και τις δυσκολίες της ζωής στον Λίβανο.

Ευχαριστώ τη Mammut και τη ClimbAID για αυτή τη μοναδική ευκαιρία!
Ανυπομονώ να συνεχίσω να αποτελώ μέρος της οικογένειας της ClimbAID, καθώς στο μέλλον σκοπεύω να προσφέρω εθελοντική εργασία με τη ClimbAID στην Ελβετία.
Η ClimbAID είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση από την Ελβετία που βασίζεται σε δωρεές για να επιτελεί το έργο της. Αν θέλετε να στηρίξετε τα προγράμματα, μάθετε περισσότεραεδώ.