Expedition

North:

η

Πρώτη

Ανάβαση

της

«Via

Sedna»

Λίγα όνειρα έρχονται ουρανοκατέβατα, και αυτά που αξίζει να έχεις είναι εκείνα για τα οποία κοπιάζεις. Η Caro North – επαγγελματίας αλπινίστρια, ορεινή οδηγός και αναρριχήτρια – το γνωρίζει πολύ καλά. Για να κυνηγήσει τα όνειρά της στον βράχο, χρειάστηκε πρώτα να ανοίξει πανιά στην ανοιχτή θάλασσα. Ένα ταξίδι τριών μηνών, μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο και ακόμη πιο πέρα. Μια απίστευτη αποστολή και ένα αληθινό μάθημα ζωής για την υπομονή, την ευελιξία και την ομαδικότητα, το οποίο η Caro είχε την καλοσύνη να μας μεταφέρει με δικά της λόγια.

Με πετάει πάνω κάτω στο κρεβάτι μου, με ταρακουνάει από τη μια και την άλλη, καθώς προσπαθώ απεγνωσμένα να κλείσω λίγο μάτι. Πρέπει να είμαι και πάλι σε εγρήγορση για την επόμενη βάρδιά μου στο κατάστρωμα. Έξω, τα κύματα σκάνε πάνω στα αλουμινένια πλευρά του ιστιοφόρου μας, μήκους 15 μέτρων, ανεβοκατεβάζοντάς το ξανά και ξανά και ξανά. Βουτάει με την πλώρη στα βαθιά κοίλα των κυμάτων, μόνο και μόνο για να ξανατραβηχτεί αμέσως προς τα πάνω. Ο άνεμος σκίζει τα πανιά, τα οποία έχουμε ήδη μικρύνει αρκετές φορές. Μας έπιασε καταιγίδα πριν ακόμη φτάσουμε στις ακτές της Σκωτίας, και αποδείχθηκε σφοδρότερη απ’ ό,τι προέβλεπαν. Η περιπέτειά μας ξεκινά με πάταγο.

Είμαστε μια ομάδα οκτώ γυναικών, όλες από διαφορετικά υπόβαθρα, που ξεκινάμε μαζί το ταξίδι μας από τη Λα Ροσέλ προς τη Γροιλανδία. Ο στόχος μας: η πρώτη ανάβαση μιας μεγάλης ορθοπλαγιάς. Για τους επόμενους δυόμισι μήνες, το Northabout, το αξιόπιστο ιστιοφόρο της αποστολής μας, θα είναι ταυτόχρονα το σπίτι και το μεταφορικό μας μέσο. Διασχίζουμε τον Ατλαντικό με προορισμό τον απώτατο Βορρά. Αναχωρήσαμε από το λιμάνι της Λα Ροσέλ στις 20 Ιουνίου, έπειτα από δέκα γεμάτες ημέρες προετοιμασίας, κατά τις οποίες βεβαιωθήκαμε ότι το σκάφος μας ήταν αξιόπλοο και το εφοδιάσαμε με αρκετό φαγητό, νερό και αναρριχητικό εξοπλισμό. Τέσσερις ναυτικοί, τρεις αναρριχήτριες και μία φωτογράφος στο σκάφος. Ήταν ένα ταξίδι προς το άγνωστο, προς την περιπέτεια, και δεν είχαμε ιδέα πόσες προκλήσεις θα αντιμετωπίζαμε.

Μόλις πέντε ημέρες μετά την αναχώρησή μας, μια σφοδρή καταιγίδα μάς αναγκάζει να δέσουμε στην Ιρλανδία. Περιμένουμε και βλέπουμε. Κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, πριν ξεκινήσουμε, ότι αυτό θα γινόταν το θέμα του ταξιδιού μας. Περάσαμε τρεις μήνες πλέοντας συνεχώς ανάμεσα σε περιοχές χαμηλών πιέσεων και ισχυρές καταιγίδες, χωρίς να συναντήσουμε ούτε μία περιοχή υψηλών πιέσεων. Αυτή η αποστολή είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για μένα. Ένα όνειρο που είχα εδώ και χρόνια: να είμαι ο πρώτος που θα κατακτήσει μια μεγάλη ορθοπλαγιά στη Γροιλανδία – και να φτάσει στη Γροιλανδία χωρίς αεροπλάνο. Το όνειρο αυτό πήρε σάρκα και οστά μαζί με τη φίλη μου και καπετάνισσά μας, τη Marta Guemes. Ένα όνειρο που ζούμε τώρα, αλλά που κάποιες φορές, ειδικά όταν είμαστε καθηλωμένοι στη στεριά και αναγκασμένοι να περιμένουμε, μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη. Τότε αρχίζουν να μας κυριεύουν οι αμφιβολίες και αναρωτιόμαστε αν θα καταφέρουμε ποτέ να αναρριχηθούμε στη Γροιλανδία. Είναι εύκολο να απογοητευτούμε: "Γιατί έχουμε ένα τόσο κακό καλοκαίρι; Γιατί δεν συναντήσαμε καμία από τις περιοχές υψηλών πιέσεων που συνήθως επικρατούν σε ένα αρκτικό καλοκαίρι; Γιατί δεν σταματούν οι καταιγίδες και η βροχή;" Δυστυχώς, βλέπουμε την κλιματική αλλαγή να εκτυλίσσεται μπροστά μας. Τα συστήματα καιρού που επικρατούσαν επί χρόνια δεν είναι πλέον αξιόπιστα. Τουλάχιστον, η ομάδα μας συνεργάζεται καλά. Ό,τι κι αν μας επιφυλάξει ο καιρός, μπορούμε πάντα να ξεπερνάμε την απογοήτευση και να γελάμε με την κακή μας τύχη. Δεν υπάρχει αμφιβολία – χωρίς αυτή την "ΟΜΑΔΑ ΟΝΕΙΡΟ" θα είχαμε υποκύψει στις δύσκολες συνθήκες εδώ και πολύ καιρό. Όμως παραμένουμε ενωμένοι, εμψυχώνοντας ο ένας τον άλλον και διατηρώντας την αισιοδοξία μας.

Συνεχίζοντας το ταξίδι μας, είμαστε αναγκασμένοι να περιμένουμε να κοπάσει ο κακός καιρός, πρώτα στα Νησιά Φερόε και έπειτα στην Ισλανδία, προτού τελικά αντικρίσουμε τις ακτές της Γροιλανδίας, ύστερα από έξι μακρές και δύσκολες εβδομάδες. Τι απίστευτο συναίσθημα. Περιμέναμε αυτή τη στιγμή τόσο καιρό. Ωστόσο, ο θαλάσσιος πάγος εξακολουθεί να μας εμποδίζει να μπούμε στο Σκόρεσμπυσουντ – το μέρος όπου μας περιμένουν οι μεγάλες γρανιτένιες ορθοπλαγιές. Έτσι, πρέπει να κάνουμε λίγη ακόμη υπομονή και να περιμένουμε σε ένα φιόρδ στα νότια. Από τη θετική πλευρά, αυτό μας δίνει την ευκαιρία να περπατήσουμε όλοι μαζί μέχρι μια μικρή κορυφή, και χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω την ευκαιρία να κατέβω από εδώ με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Ευτυχώς, αυτή τη φορά η αναμονή είναι μικρότερη. Μπορούμε να σηκώσουμε άγκυρα το ίδιο βράδυ και να συνεχίσουμε προς το Σκόρεσμπυσουντ, περνώντας ανάμεσα από κομμάτια θαλάσσιου πάγου και παγόβουνα κάθε μεγέθους. Η πλοήγηση μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο πάγου, με συνεχή καθοδήγηση από ένα άτομο πάνω στον ιστό, είναι ένα απίστευτα εντυπωσιακό και τεχνικά απαιτητικό εγχείρημα. Και το φυσικό θέαμα γύρω μας ολοκληρώνεται με την εμφάνιση μιας πολικής αρκούδας πάνω στον θαλάσσιο πάγο, την οποία ήταν συναρπαστικό να παρακολουθούμε μέσα από τα κιάλια μας. Τελικά, ο καιρός βελτιώνεται αρκετά ώστε οι ναυτικοί να μπορέσουν να μας αποβιβάσουν στη στεριά. Τότε αρχίζει ένας αγώνας δρόμου με τον χρόνο… και τον καιρό. Ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. Θα πρέπει να αποπλεύσουμε ξανά το αργότερο στα μέσα Αυγούστου, για να αποφύγουμε τις φθινοπωρινές καταιγίδες του Βόρειου Ατλαντικού – άλλωστε, έχουμε ήδη βιώσει από πρώτο χέρι πόσο ασταθής είναι ο καιρός φέτος.

Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να βρούμε τη διαδρομή προσέγγισης της ορθοπλαγιάς μας. Σύντομα, όμως, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πρώτο μας εμπόδιο: έναν απίστευτα οδοντωτό παγοκαταρράκτη. Μεγάλες, ανοιχτές ρωγμές στον πάγο υψώνονται μπροστά μας. Έπειτα από έξι εβδομάδες στο πλοίο, βρισκόμαστε ξαφνικά στον άγριο και εκτεθειμένο ορεινό κόσμο. Όταν τελικά φτάνουμε στη βάση της ορθοπλαγιάς, θέλουμε να αρχίσουμε αμέσως την αναρρίχηση. Μια τόσο απαιτητική ανάβαση, όμως, απαιτεί πολύ εξοπλισμό – και αυτός πρέπει πρώτα να μεταφερθεί μέχρι εδώ. Περνάμε δύο ημέρες μεταφέροντας βαριά σακίδια μέχρι την κατασκήνωση βάσης. Είμαστε εξαντλημένοι. Εργαζόμαστε όμως σκληρά και γρήγορα, ώστε να μπορέσουμε να αρχίσουμε την αναρρίχηση το συντομότερο δυνατό.

Όμως, τότε έρχεται άλλη μια αναποδιά: παρά την πρόγνωση, η βροχή καταφθάνει και μας στερεί άλλη μια μέρα, αναγκάζοντάς μας να περάσουμε δύο μέρες στον καταυλισμό βάσης. Για άλλη μια φορά, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να περιμένουμε και να καλλιεργούμε την υπομονή μας. Τουλάχιστον, μας επισκέπτεται μια πολική αρκούδα. Ένας καλός τρόπος να σπάσει η μονοτονία! Απολαμβάνουμε ένα χαλαρό πρωινό, όταν το τεράστιο, επιβλητικό ζώο πετάγεται ξαφνικά έξω από το νερό, μόλις 45 μέτρα μακριά μας, και σέρνει το σώμα του στην παραλία. Μένουμε ακίνητοι, περιμένοντας να δούμε πώς θα αντιδράσει. Περνούν δευτερόλεπτα που μοιάζουν με αιωνιότητα· η πολική αρκούδα μάς κοιτάζει και φαίνεται εξίσου έκπληκτη που μας βλέπει, όσο κι εμείς που τη βλέπουμε. Η Nadia φωνάζει: «Μια αρκούδα!!!», τρομάζοντάς την, και εκείνη τρέχει να φύγει. Ευτυχώς για εμάς. Είχαμε προετοιμαστεί για περιστατικά όπως αυτό, όμως το σοκ μάς κόβει τα γόνατα.

Τελικά, μια μέρα με ηλιοφάνεια και μπορούμε να ξεκινήσουμε την ανάβασή μας. Την επόμενη μέρα ξεκινάμε να αναρριχηθούμε στον τοίχο εναλλάξ, σχοινιά τη σχοινιά. Στην αρχή προχωράμε καλά, όμως ξαφνικά επιβραδυνόμαστε: ο τοίχος γίνεται πιο απότομος και οι ρωγμές εδώ κι εκεί λιγοστεύουν μέχρι που εξαφανίζονται. Προχωράμε αργά, μέτρο το μέτρο, εν μέρει σε βρεγμένο βράχο και εν μέρει σε τεχνική αναρρίχηση. Η αναρρίχηση είναι εξαιρετικά απαιτητική και χρειάζεται την απόλυτη συγκέντρωσή μας. Όμως αυτό ακριβώς το είδος περιπέτειας αναζητούσαμε – έτσι, μαζί με την αδρεναλίνη, έρχεται και μια απίστευτη έξαρση ενδορφινών. Έχουμε μόλις τρεις μέρες καλού καιρού μέχρι να μας χτυπήσει η επόμενη χιονοθύελλα. Ο τοίχος υψώνεται πάνω από τα κεφάλια μας μέχρι τον ουρανό και, με τόσο λίγο χρόνο στη διάθεσή μας, μοιάζει αδύνατο να τον αναρριχηθούμε ολόκληρο. Τη δεύτερη μέρα φτάνουμε σε μια προεξοχή, πολύ ψηλά πάνω από τον παγετώνα, όπου κάνουμε υπαίθρια διανυκτέρευση και στήνουμε τις αιωρούμενες πλατφόρμες διανυκτέρευσής μας. Από εκεί και πέρα, η αναρρίχηση γίνεται ευκολότερη και προχωράμε πολύ πιο γρήγορα. Φτάνουμε στη ράχη και, απίστευτο κι όμως αληθινό, βγαίνουμε στην κορυφή του τοίχου. Απίστευτο. Μετά από τόση αβεβαιότητα, το όνειρό μας έγινε πραγματικότητα. Ολοκληρώσαμε την πρώτη ανάβαση της ανατολικής όψης του Northern Sun Spire. Αναρριχηθήκαμε 780 μέτρα, σε 16 σχοινιές, με δυσκολία έως περίπου 7b+ (δεν είχαμε χρόνο να κάνουμε ελεύθερη αναρρίχηση σε όλη τη διαδρομή) και ονομάζουμε τη διαδρομή μας "Via Sedna."

Τώρα, καθώς ο χρόνος μετρά αντίστροφα, το μόνο που χρειάζεται είναι να κατεβούμε με καταρρίχηση και να μεταφέρουμε τον εξοπλισμό μας πίσω στην παραλία, όπου έχει προγραμματιστεί η συνάντηση με τους ναυτικούς. Ευτυχώς, αυτή την εποχή του χρόνου δεν νυχτώνει εδώ πάνω, οπότε μπορούμε να δουλεύουμε όλο το εικοσιτετράωρο. Ακολουθεί άλλος ένας μήνας στο σκάφος, με πολλές ακόμη καταιγίδες, βροχή και αναμονή – αλλά και άφθονο γέλιο, χάρη σε αυτή την καταπληκτική ομάδα. Μια αποστολή που σημαδεύτηκε από κακοκαιρία και απαιτούσε πολλή υπομονή, αλλά ταυτόχρονα μια σπουδαία περιπέτεια με απίστευτους ανθρώπους. Μια αποστολή τριών μηνών για τρεις ημέρες αναρρίχησης. Ένα μακρύ ταξίδι διασχίζοντας τον ορίζοντα, με ελάχιστο χρόνο στην κάθετη ανάβαση, κι όμως άξιζε κάθε δευτερόλεπτο. Και επιστρέφουμε από την αποστολή μας βόρεια του Αρκτικού Κύκλου πλουσιότεροι από την εμπειρία και τις πολλές προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε.