ΠΕΡΑ

ΑΠΟ

ΤΑ

ΓΝΩΣΤΑ:

Bikepacking

στην

Τουρκία.

Τα

Όρη

του

Ταύρου.

Οι καλοκαιρινοί μήνες είναι συνήθως γεμάτοι ταξιδιωτικά σχέδια και ιδέες. Μένει άραγε χρόνος για αυθόρμητες περιπέτειες; Όταν με κάλεσε ο Sami, στεκόμουν στο σούπερ μάρκετ ανάμεσα στις ντομάτες και τις μπανάνες. Κοιτάζοντας πίσω, ήταν ένα από εκείνα τα τηλεφωνήματα που δίνουν αξία στη ζωή.

Με πήρε μακριά από τα ξενοδοχεία με πακέτα all-inclusive και τους πολυτελείς μπουφέδες. Αντίθετα, βυθίστηκα σε μια κουλτούρα που ήταν ακόμη άγνωστη για μένα, επικοινωνούσα με τους ντόπιους κυρίως με τα χέρια και τα πόδια μου και βίωσα τη γοητεία ενός ταξιδιού bikepacking με όλες τις ανηφόρες και τις κατηφόρες του – τόσο σε υψομετρικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο.

Η τέχνη και η γοητεία του bikepacking έγκειται στην εύρεση της ισορροπίας ανάμεσα στο βάρος και την άνεση. Μετά από μια εβδομάδα πάνω στο ποδήλατο, συνειδητοποιείς πόσο λίγα χρειάζεσαι πραγματικά για να ζήσεις. Πρέπει να βασίζεσαι απόλυτα σε όλα όσα έχεις μαζί σου – ακόμη και στους συνταξιδιώτες και συνοδοιπόρους σου.

Όταν απάντησα στην κλήση του Sami με ένα αποφασιστικό «Ναι, είμαι μέσα», δεν γνώριζα κανέναν από την ομάδα. Θα τους γνώριζα μόνο στην αρχή του ταξιδιού στην Τουρκία.

Ίσως γνωρίζετε αυτή τη μαγεία όταν βρίσκεστε σε ομάδες:Τις πρώτες ώρες παραμένετε ακόμη συγκρατημένοι. Όσο όμως περισσότερα χιλιόμετρα κάνετε μαζί με το ποδήλατο, τόσο περισσότερο δένεστε. Δεν μοιράζεστε μόνο τη σωματική προσπάθεια, αλλά και τα συναισθήματα. Όλοι συμβάλλουν στην επιτυχία της ομάδας, είτε προσφέροντας κίνητρο είτε απλώς χαμογελώντας σε μια δύσκολη στιγμή. Δένεστε γρήγορα, όσο διαφορετικό κι αν είναι το υπόβαθρο ή οι ιστορίες σας. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα γίναμε μια ενωμένη ομάδα. Μέχρι σήμερα, αυτή η διαδρομή έχει δημιουργήσει έναν στενό δεσμό μεταξύ όλων μας.

Η διαδρομή μας κάλυψε συνολικά 327,9 χιλιόμετρα και 7.204 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Θέλαμε να την ολοκληρώσουμε σε πέντε ημέρες. Μας οδήγησε στην καρδιά των επιβλητικών Ορέων του Ταύρου και του Εθνικού Πάρκου Köprülü – ένα τοπίο τόσο αλλόκοτο και συναρπαστικό, που κάποιες στιγμές νιώθαμε σαν να ταξιδεύαμε στη Σελήνη. Οι τραχιές κορυφές και οι βαθιές κοιλάδες δημιουργούσαν ένα σκηνικό που δεν είχα ξαναζήσει στην Ευρώπη. Τα πάντα ήταν τόσο παρθένα.

Η πρώτη μέρα με το ποδήλατο κατά μήκος του φαραγγιού ήταν ήδη γεμάτη γραφικές εικόνες: κρυστάλλινα νερά, τιρκουάζ ποτάμια που ελίσσονταν ανάμεσα σε απόκρημνους βράχους και απότομες ορεινές ανηφόρες που μας έκοβαν την ανάσα — εν μέρει και λόγω των βαριών αποσκευών μας. Οι τσάντες των ποδηλάτων μας ήταν γεμάτες με ένα σετ επισκευής, εξοπλισμό κατασκήνωσης, έναν ελαφρύ πουπουλένιο υπνόσακο, ένα υπόστρωμα ύπνου, σκηνή και προσωπικά αντικείμενα. Ένα πακέτο τραπουλόχαρτα για τα βράδια γύρω από τη φωτιά και ένας σουγιάς ήταν επίσης απαραίτητα. Άλλωστε, δεν μπορούσα πραγματικά να φανταστώ τι άγρια ζώα υποτίθεται ότι μας περίμεναν στην ενδοχώρα της Αττάλειας...

Τη δεύτερη μέρα της διαδρομής μας κατευθυνθήκαμε προς το Ντερεμπουτζάκ. Η διαδρομή μέσα από το γραφικό τοπίο ήταν κουραστική, όμως η προοπτική της πρώτης μας κατασκήνωσης μάς έδινε κίνητρο. Μετά από ένα δείπνο με ζυμαρικά μαγειρεμένα σε μία κατσαρόλα και μια έναστρη νύχτα, συνεχίσαμε το ταξίδι μας το επόμενο πρωί προς το ιστορικό χωριό Σαριχατζιλάρ, στον θρυλικό Δρόμο του Μεταξιού. Η οθωμανική αρχιτεκτονική και τα παραδοσιακά σπίτια με τα «κουμπιά» μάς ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο. Μεγάλο μέρος του χωριού είχε καταστραφεί και ήταν ακατοίκητο, όμως η φιλοξενία ήταν εξαιρετική. Μια ηλικιωμένη γυναίκα μάς προσκάλεσε αυθόρμητα σε γευσιγνωσία ταχινιού στο μικρό της εργαστήριο. Ήταν ακριβώς αυτή η μυρωδιά από καβουρδισμένο σουσάμι που μας συνόδευε ξανά και ξανά κατά τις πρώτες μας μέρες με το ποδήλατο. Όποτε μπορούσαμε, ακούγαμε τις ιστορίες των ντόπιων – τουλάχιστον όταν βρίσκαμε τρόπο να επικοινωνήσουμε.

Την τέταρτη μέρα, συνεχίσαμε το ταξίδι μας προς το Γκιουντογμούς. Η προσμονή της θάλασσας μεγάλωνε με κάθε χιλιόμετρο που διανύαμε. Εξάλλου, την τελευταία μέρα θα φτάναμε στις ακτές κοντά στο Μανάβγκατ. Η σκέψη μιας δροσιστικής βουτιάς στα κρύα νερά, για να ξεπλύνουμε τη σκόνη του ταξιδιού από το δέρμα μας, μας έδινε φτερά. Όμως, για μένα, αυτή η ποδηλατική περιπέτεια έμελλε να τελειώσει διαφορετικά.

Βρισκόμασταν και πάλι στη μέση του πουθενά και ποδηλατούσαμε για περίπου μία ώρα, όταν ξαφνικά ένιωσα σαν ελάφι που το τυφλώνουν οι προβολείς – μια στιγμή κατά την οποία συνειδητοποιείς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ότι είναι πλέον πολύ αργά για να κάνεις ελιγμό αποφυγής. Την επόμενη στιγμή συγκρούστηκα μετωπικά με ένα αυτοκίνητο που ερχόταν από τη στροφή. Η Denisa είχε προχωρήσει μπροστά, όμως ο οδηγός πρέπει να ξαφνιάστηκε βλέποντας ποδηλάτες σ’ αυτή την ερημιά, αφού άλλαξε ελαφρώς πορεία και κατευθύνθηκε ξαφνικά προς το μέρος μου. Την επόμενη στιγμή που ξανάνοιξα τα μάτια μου, το κεφάλι μου βρισκόταν μέσα στο παρμπρίζ. Ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Το κράνος απορρόφησε τη δύναμη της πρόσκρουσης και, ενώ όλοι γύρω μου προσπαθούσαν αγωνιωδώς να με απελευθερώσουν από τα θραύσματα του γυαλιού, ένιωθα μια παράξενη ασφάλεια. Δεν ένιωθα πόνο και εκείνη τη στιγμή δεν είχα αντιληφθεί το θραύσμα στον λαιμό μου ούτε τα τραύματα. Δεν ήταν και τόσο άσχημα τελικά, έτσι δεν είναι;

Έφτασα στο νοσοκομείο χωρίς κανείς να με καταλαβαίνει πραγματικά στην αρχή. Στο ασθενοφόρο, ο διασώστης προσπάθησε να πιάσει φιλική κουβέντα μαζί μου μέσω του Google Translate. Αργότερα, ο γιατρός μού έδειξε χωρίς να πει λέξη πόσο κοντά είχε φτάσει η όλη κατάσταση. Το θραύσμα που είχε διαπεράσει τον λαιμό μου αστόχησε μόλις κατά 1–2 εκατοστά από μια ζωτική αρτηρία.

Σε αυτό το ατύχημα είχα περισσότερη τύχη παρά μυαλό. Το επόμενο πρωί, τα κορίτσια ξεκίνησαν ξανά και συνέχισαν μόνες τους τη διαδρομή μας. Η ευγνωμοσύνη μου που τη γλίτωσα τόσο φτηνά έδωσε τη θέση της σε ένα άλλο συναίσθημα: την ανολοκλήρωση. Κάπως, ήμουν λυπημένος. Ήταν η πρώτη μου αθλητική πρόκληση που δεν είχα καταφέρει να ολοκληρώσω. Φυσικά, οι αναποδιές είναι μέρος του αθλητισμού. Αναπτύσσεσαι μαζί με τα βουνά και αποτυγχάνεις πάνω τους – λογικό είναι. Όμως, ύστερα από όλους τους αγώνες ποδηλασίας, τις διαδρομές και τα χιλιόμετρα που είχα ήδη συγκεντρώσει φέτος, ποιος θα φανταζόταν ότι τα βουνά της Τουρκίας θα μου δίδασκαν αυτό το σημαντικό μάθημα με τόσο σκληρό τρόπο;
Δεν έχεις κανέναν έλεγχο πάνω στη μοίρα σου...

Κι όμως, η σκέψη ότι τους είχα απογοητεύσει λιγάκι με συνόδευσε μέχρι το τέλος.

Είχαμε έρθει απίστευτα κοντά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. Ο καθένας είχε τον ρόλο του στην ομάδα. Ήταν ξεκάθαρο πως δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό μαζί τους, πόσο μάλλον το τέλος. Χάρηκα ακόμη περισσότερο όταν τους είδα όλους ξανά στην παραλία — τον προορισμό μας. Σίγουρα έμαθα πολλά σε αυτή την περιπέτεια, όμως ακόμη πιο πολύτιμη ήταν η συνειδητοποίηση του πόσο γρήγορα οι άγνωστοι μπορούν να γίνουν αληθινοί φίλοι. Σίγουρα δεν ήταν η τελευταία φορά που ποδηλατήσαμε μαζί. Η επόμενη περιπέτεια απέχει μόλις μια επίσκεψη στην υπεραγορά.