Εμπιστοσύνη

σε

άγνωστα

εδάφη

Όταν απομακρύνεσαι από τα βουνά, η προσμονή να ξαναβγείς στο χιόνι είναι συναρπαστική. Μετά το πρώτο της έτος στην ιατρική σχολή στην Ιρλανδία, η Katie Combaluzier ανυπομονούσε να βγάλει τα σκι της, που είχαν μείνει να μαζεύουν σκόνη από τον προηγούμενο χειμώνα που είχε περάσει στο Revelstoke του Καναδά. Όταν έφτασε στη Γαλλία, η πρώην αθλήτρια αγωνιστικού σκι ήρθε σε επαφή με φίλους φίλων για μια διαδρομή ορειβατικού σκι στο Chamechaude, κοντά στη Γκρενόμπλ, η οποία κατέληξε τραγικά με έναν θάνατο και άφησε την Combaluzier με κάταγμα στη σπονδυλική στήλη. Σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα, η μέλλουσα γιατρός εξηγεί πώς το ότι ένιωθε ξένη επηρέασε τις αποφάσεις της την ημέρα του ατυχήματος και πώς η αγάπη της για το σκι δεν έπαψε να υπάρχει.

Παρακολουθήστε τη νέα ταινία της σειράς Aspects, Along for the Ride, και διαβάστε παρακάτω την εκτενή συνέντευξή μας με την Combaluzier.

Άλλαξε η ζωή στο Δουβλίνο τη σχέση σας με το σκι;Σίγουρα. Η μετακόμιση σε μια χώρα χωρίς χιόνια ή βουνά, μετά από μια ολόκληρη σεζόν στο Ρεβελστόουκ, με έκανε να νοσταλγώ έντονα τα βουνά και να ανυπομονώ πάρα πολύ να αξιοποιήσω κάθε ευκαιρία που είχα για να κάνω σκι. Ήθελα να βρεθώ ξανά στο χιόνι, κι αυτό οδήγησε σε αυτό το ταξίδι.Στην ταινία, είπες ότι εκείνη τη μέρα έκανες επιλογές που διαφορετικά δεν θα έκανες. Τι εννοούσες;Το γεγονός ότι βρισκόμουν σε άγνωστο έδαφος, σε μια άγνωστη χώρα, έπαιξε τεράστιο ρόλο στις αποφάσεις που πήρα εκείνη τη μέρα — ή στην έλλειψή τους. Δεν είχα την αξιόπιστη πρόγνωση χιονοστιβάδων της Avalanche Canada για να βασιστώ πάνω της, οπότε έπρεπε να εμπιστευτώ την τοπική γνώση. Επιπλέον, ως άτομο από το εξωτερικό που αντιμετώπιζε γλωσσικό εμπόδιο, ήταν πανεύκολο να υιοθετήσω τον ρόλο του «ακολούθου», όπου δεν ένιωθα ότι είχα λόγο στο τι κάναμε ή στο πού πηγαίναμε, επειδή δεν ήμουν από την περιοχή. Με το να βολευτώ σε αυτόν τον παθητικό ρόλο, ουσιαστικά επέτρεψα να παίρνονται αποφάσεις χωρίς να τις αμφισβητώ — κάτι που δεν θα επέτρεπα ποτέ να συμβεί στα βουνά του τόπου μου, όπου οι σχέσεις συνεργασίας ήταν πιο δυνατές και γνώριζα καλύτερα την περιοχή.

Νιώθατε ότι είχατε επίγνωση του πόση εμπιστοσύνη δείχνατε στους ντόπιους της ομάδας σας για την αξιολόγηση του εδάφους και των κινδύνων χιονοστιβάδων; Ή ήταν κάτι που έγινε εμφανές μόνο εκ των υστέρων;Νομίζω ότι ήμουν πραγματικά επικεντρωμένος/η στο να κρατώ τον ρυθμό τους, κάτι που από μόνο του αποσπά την προσοχή. Ήμασταν εκεί για μια εξόρμηση σε μια περιοχή όπου εκείνοι ήταν ντόπιοι. Είχα γνωριστεί μαζί τους μέσω ενός κοινού φίλου και ένιωθα πραγματικά εκτός φόρμας για τέτοιες εξορμήσεις, επειδή δεν μπορούσα να βγαίνω τακτικά στην Ιρλανδία. Είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν νιώθεις ότι σε έχουν προσκαλέσει να συμμετάσχεις στην εξόρμηση κάποιου άλλου, σε σχέση με όταν πρόκειται για τη δική σου παρέα φίλων, με την οποία υπάρχει καλή συνεννόηση. Δεν ήθελα να γίνω βάρος.Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ οικείο. Ένα από τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στην ταινία ήταν τα σχόλιά σου για το πώς οι άντρες ανέλαβαν τη λήψη των αποφάσεων. Θα ήθελα να ακούσω τις σκέψεις σου για τις έμφυλες δυναμικές στις υπαίθριες δραστηριότητες, πέρα από το συγκεκριμένο ατύχημα…Το να είμαι γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο άθλημα σίγουρα μπορεί να με κάνει να νιώθω ότι πρέπει να αποδείξω την αξία μου ή να κερδίσω τη θέση μου. Προσωπικά, έχω έναν πολύ συνεσταλμένο χαρακτήρα, οπότε πάντα δυσκολευόμουν να εκφράσω τις απόψεις μου, ιδιαίτερα σε χώρους όπου νιώθω ότι είμαι μειοψηφία. Είναι εξαιρετικά εύκολο να αφήσεις άλλους να παίρνουν αποφάσεις για εσένα όταν νιώθεις ότι η δική τους φωνή έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στην κατάσταση. Όμως, οι αποφάσεις στην ύπαιθρο πρέπει να λαμβάνονται από κοινού. Όλοι αξίζουν να λαμβάνονται υπόψη οι απόψεις και οι οπτικές τους.

Ως Καναδός/Καναδή που κάνεις σκι στην Ευρώπη, αναρωτιέμαι αν ένιωσες κάποιες πολιτισμικές διαφορές εκείνη τη μέρα;Σίγουρα. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα σκι στην Ευρώπη και είδα αμέσως διαφορές. Δεν σκάβαμε λάκκους ούτε μαζευόμασταν για να καταστρώσουμε ομαδικά σχέδια ή να πάρουμε αποφάσεις. Όλα έμοιαζαν να εξελίσσονται πολύ γρήγορα, σαν να πηγαίναμε απλώς να κάνουμε τις διαδρομές μας, κάτι που, νομίζω, είναι πιο συνηθισμένο στην Ευρώπη. Είχα συνηθίσει στον Καναδά, όπου ο κόσμος έχει μεγαλύτερη επίγνωση του πόσο απομονωμένος μπορεί να είσαι, και αυτό σε κάνει να σκέφτεσαι διαφορετικά για τον κίνδυνο. Μια μεγάλη διαφορά σε αυτές τις περιοχές της Ευρώπης είναι ότι βρίσκεσαι πάντα πολύ κοντά σε κάποια πόλη, κάτι που μπορεί να κάνει τα πράγματα να φαίνονται πιο ασφαλή. Στη δική μας περίπτωση, πήραμε ένα τοπικό λεωφορείο μέχρι την αρχή του ίχνους ανάβασης.Σε μια συνέντευξη για το Aspects Ep.01, ο Forrest Schorderet μίλησε για το γιατί ήθελε να μιλήσει δημόσια για τη χιονοστιβάδα στην οποία ενεπλάκη ο ίδιος και ο αδελφός του. Τι σας εμπνέει να μοιραστείτε αυτή την ιστορία;Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να το κρατήσω μυστικό. Αν μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους, θέλω να το κάνει. Ναι, λέω σε όλους για όλα αυτά τα λάθη που έκανα, αλλά ελπίζω ότι έτσι μπορούν να αποτραπούν ατυχήματα στο μέλλον. Δεν θέλω να προσποιηθώ ότι επρόκειτο απλώς για ένα από εκείνα τα ατυχήματα που δεν μπορούσαν να αποφευχθούν. Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί και, ανά πάσα στιγμή, διαφορετικές αποφάσεις θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε μια εντελώς διαφορετική έκβαση — κάτι που θα είχε σώσει μια ζωή και θα με είχε γλιτώσει από πολύ πόνο.

Βλέπεις τον εαυτό σου να επιστρέφει στο ορειβατικό σκι;Έχω αυτές τις μεγαλεπήβολες ιδέες να προσεγγίζω διαδρομές με τις δικές μου δυνάμεις. Είναι κάτι που θα ήθελα πραγματικά να κάνω, αλλά είναι από εκείνα τα πράγματα που απαιτούν ομάδα. Όλοι θα έπρεπε να είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν τους κινδύνους. Αν ήμουν εκεί έξω και μια χιονοστιβάδα έθαβε κάποιον άλλο, τι θα μπορούσα να κάνω;Είναι μεγάλες αποφάσεις. Πώς ήταν να μάθεις να κάνεις καθιστό σκι;Όταν το δοκίμασα για πρώτη φορά, σκέφτηκα «ω, αυτό μοιάζει με σνόουμπορντ», επειδή βρίσκεσαι πάνω σε ένα σκι και αλλάζεις ακμές. Όταν όμως αποκτήσεις εμπειρία και έχεις αγωνιστική εμπειρία, μαθαίνεις να χαράζεις τις στροφές με το σκι. Αυτό σε επαναφέρει αμέσως στο όρθιο σκι: να πλαγιάζεις το σώμα στην ακμή και να διαγράφεις μια καμπύλη στη στροφή. Είναι ακριβώς το ίδιο. Στην αρχή πίστευα ότι θα προτιμούσα να κάνω σκι όρθιος, αλλά τώρα βλέπω το επίπεδο ανεξαρτησίας και τις δυνατότητες που έχω κάνοντας καθιστό σκι. Άλματα, ανωμαλίες, δέντρα — το καθιστό σκι μου επιτρέπει να τα αντιμετωπίζω, ενώ το όρθιο σκι με αφήνει καθηλωμένο στον κυλιόμενο διάδρομο. Δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.Τι λες σε όσους δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί επέστρεψες στο σκι μετά το ατύχημα και τον τραυματισμό σου;Ως σκιέρ σε όλη μου τη ζωή, το να σταματήσω να κάνω σκι δεν ήταν ποτέ επιλογή για μένα. Δεν έχει σημασία που η ζωή μου άλλαξε μετά από ένα ατύχημα στο σκι. Για μένα, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Είτε καθιστός είτε όρθιος, στην ουσία είναι το ίδιο. Βρίσκεσαι έξω, στα βουνά, και απολαμβάνεις τη ζωή. Είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο.